Bulmak veya Bulmamak!

2010-02-19T15:15:00.001+02:00

Oldukça geç gelen taşınma yazısı

2009-09-18T12:49:00.003+03:00

Bu sayfa http://kendiizinisurendeli.wordpress.com adresine taşınmıştır.

Tatilden dönmek

2008-08-24T19:03:00.002+03:00

Yıllık iznimizi geçirmek için bu sene Karadeniz bölgesini tercih ettik. Eşimin annesinin memleketi olan Giresun-Şebinkarahisar'dan başlayıp babasının memleketi olan Artvin'e uzanan yolculuğumuzda beni derinden etkileyen birbirinden güzel yerler gördük, keşfetik.

Benim memleketimi sorsanız söyleyemem, İstanbul derim belki ama aidiyetim yoktur hiçbryere. Eşimin anne ve babası çok uzun yıllardır İstanbul'da yaşamalarına rağmen hala memleketlerine bağlılar. Bu bana çok enteresan geliyr. Eşim 8 yaşından beridir ilk defa Artvin' gitti mesela. Büyükler olmasa insanı memleket denen yere bağlayan bir şey kalmıyor.

Bu geziyi anlatan çok uzun bir yazı hazırlıyorum, tamamlayamadım. Çok güzel fotoğraflar var, yeni bir makina aldım, onunla çekilen... Karadeniz'i içime çektim çektim doyamadım. Orada hüzünlü aşkların, kavuşamayan sevdalıların, ve buna benzer acıların kokusunu aldım. Yükseklerde yalnız olmak istedim, bu pek mümkün olmadı. Tekrar gitmek için can attığım yerlerin başına geçti Karadeniz...

Canon EOS 40D isimli canavarı aldım geziden hemen önce elime geçti. Bu şahane makina ile gezmek ayrıca bir zevkti.

Ayrıca bu öğleden sonra hayatıma bambaşka bir kıpırtı girdi.

Kısa kısa

2008-07-29T18:40:00.001+03:00

Sağolsun Beyhan hanımın istekleri hiç bitmez, sürekli talepkârdır kendisi. Ve hatta bu satırları yazarken bir sonraki adımda neler isteyebileceğinin tahayyülü ile karnıma tuhaf bir karışık his hakim olmakta. :) Lakin sözlerini geri almayacağının farkında olarak ben de toplumsal sorumluluk procem dahilinde sınırsız hizmet ilkesini düstur bellemiş biri olarak görevimi yerine getirmeye azimli ve kararlıyım.

Latifeyi kenara bırakırsak, pek tabii ki gezi yazısı fotoğrafsız olmaz. Ancak Garipçe yazısını zaten çok zor yazabildiğim için fotoğrafları bugüne kaldı. Yukardaki fotoğraf ise konudan az bağımsız, Mihrabat korusundan çekilmiştir. Garipçe fotoğrafları ise bakınız az önce serpiştirdim aralara. Deli bloğun yeşil şablonu zevkli bir fotoğraf seyrine imkan vermiyor malesef. Soldaki gudubet resmi artık kaldırmamın zamanı geldi ve hatta geçti. Bu şablondan tez zamanda kurtulmak istiyorum amma-ve-lakin içine o kadar çok kod yazdım ki değiştirdiğimde ne gidecek ne kalacak pek kestiremiyorum. Böyle bir arzuhâlimi sunayım efendim.

Şu anda tam olarak 10cm olan topuklu ayakkabılarla ne akla hizmetse yaptığım pazar alışverişi sonrası ayaklarım acıyor, şiş. Hala neden salı günleri ısrarla hanım hanımcık giyindiğimi kendime izah edebilmiş değilim. Her salı akşamı olduğum gibi kendimle muhasebe halindeyim.

Bugün, önceki gün yaşanan derin üzüntü yüzünden İstanbul ağladı. Ağladı, o kadar çok ağladı ki hiç susmayacak sandım. Ben de onunla ağladım. Sonra düşündüm, düşündükçe üzüldüm ve özledim. Özlemekten yoruldum, bekledim, beklemekten üzüldüm. İçiçe duygular deniz oldu, neyse ki yüzdüm, karşı kıyıya geçtim. Karşı kıyıda da boş durmadık, kıyı-liman-dertler hep beraber bir ağladık bir ağladık, ah ahhh! Şunu demek isterim, ki bu blog böyle şeyleri yazıp çizdiğim bir yer değildir, ama istek çok kuvvetli geldi o yüzden karşı koymaksızın yazıyorum: Bu iddianame meselesinin üstüne, kapatma davasının öncesinde bu bombaların patlaması tesadüf değildir. Nedir ne değildir sonradan çıkacak kokusu! Vicdanı ve hatta ruhu olmayan, kendi maddi menfaati uğruna değil masum insanlara kendi öz evladına bile kıymaktan geri durmayan, kısacık dünya hayatını hırs ve zevk ile doldurup tüketen insan... Bu satırları okuduğundan emin değilim ama umarım Allah en kısa zamanda sağlam yollu verir belanı, beter olursun. Oh be! Çok rahatladım. Köşe yazarı olsam da bunları yazadım herhalde.

Ve Garip-çe

2008-07-28T18:46:00.006+03:00

Bu sabah dostlardan mail umarak “Posta Kutumu” açıp “Pompalar ve Pompa Tamiri” konulu bir mail ile karşılaştım. Daha önce vidalarla, teneke ve malzeme ile ve hatta ne alakaysa kalorifer kazanlarıyla ilgili mailler almış olduğumdan pompaya sadece güldüm. Çünkü endüstri mühendislerinin bir odası yok –bir odamız bile yokkk, anlıyorr musun?- ve bağlı bulunduğumuz makine mühendisleri odası pompa ile civatanın derdine düşmüş durumda.

Ahh yağğğ-mur dönerken kara... şarkılar var falımmmda, hepssi sanaa, bu gece Annkara....

Vega ne güzel gruptur, öyle değil mi? Deniz Özbey’in sesini ve farklı üslubunu beğenirim. Sonracıııma albümlerinin kıyısında kalmış şarkılar vardır Ankara gibi, kimse bilmez, bilenler de birbirlerini Tanzanya’da Türk bulmuşçasına kucaklayarak karşılarlar. Abarttım. Mübalağa sanatını pek severim canııım. Ankara demişken, bu caaanım şarkıyı merak ettiyseniz sağ taraftan gülümsediğini de fark etmişsinizdir. Bu konu nereden çıktı birden diye soranlara kulaklıklarımı gösterebilirim. Media Player’de dönüyor şarkılar, döner ha döner dönme dolap!

Garipçe demiştim, Garip-çe. Garip miydi diye sormayın taam mı, bayatladı o espri. Bence köy büyüleyiciydi. Lakin, kelimelerimi değerlendirirken bir lokma zeytinyağı ile dahî mutlu olabilen bir insan olduğumu göz önüne almalısınız.

Garipçe köyüne Sarıyer’den devam eden dar ve yemyeşil bir yoldan ulaşılıyor. Koç Üniversitesini geçin, Rumeli Feneri’ne varmadan sağa sapıp dümdüz gidin, işte orası. Eskiden karayolu yokmuş, denizden gidiliyormuş. Çok değil 10 sene evvelinden bahsediyorum. Yani ben İzmir’de iken. (Bu vesileyle İzmir’i de anmış oldum, keh keh)

Soldaki resimde kaleden baktığım küçücük bir köy burası. Meydanı, kahvesi, camisi, çeşmesi ile, meydanında köy reçeli, köy peyniri satan hasır şapkalı amcaları ile, otopark kavramının olmaması ile, yeşili ve mavisi ile çok sevimli bir köy. Kendine özgü yasakları var, mesela “Köyün içerisinde plaj kıyafetiyle dolaşmak yasaktır.”

Bu köy var ya, bir pazar sabahı şehirden kaçıp sığınmaya pek müsait. Arabanızı meydana bıraktıktan sonra karnınız aç ise ve kahvaltı yapmamışsanız 3 alternatif var.
*Aydın Balıkçısı
*Garipçe Balık Restoran
*Asmaaltı Restoran
Asmaaltı, adı üstünde Asmanın altında samimi bir ortam sunuyor. Açıkbüfe ev kahvaltısı varmış. Garipçe Balık Restoran’da güzel bir yere benziyor idi. Lakin biz sağ taraftan başlayalım dedik, içgüdüsel bir karar idi. (Aydın lokantası aşağıdaki fotoda koyun solundaki tentelerin altında, Garipçe Balık Lokantası ise sağ taraftaki lokanta oluyor)

Böylelikle Aydın Balık Lokantası’nda öğle yemeği yedik. Öğleyin 13e kadar açıkbüfe kahvaltı ve muhteşem deniz manzarası var. İkisi benim mutlu olmam için fazla bile. 13ten sonra isteyenlere kahvaltı tabağı yapıp getiriyorlar. Çeşit çeşit balıklar var, ızgara levrek çokkk güzeldi. Ahh ah denizlerin yosun kokulu kızı! Neyse, ıhım, 15 YTL açıkbüfe kahvaltının ücreti. Biz iki kişi tıka basa yemek yedik ve 25 YTL ödedik. Fiyatlar makûl. Ama içki yok, rakı balık hayalinizi Boğaziçi’ne saklayın.

Yemek yemeden önce Cenevizliler den kalan 550 yıllık kaleye çıktık. Manzara muhteşem idi, büyüleyici ve harika idi. Lakin insanlar sorumsuz, pis ve gıcık idiler. Denize çöp atanları denize atmak istiyorum. Buraya sabah erken veya günbatımında gelindiğinde ne de güzel fotoğraf çekileceği üzerine uzun konuşmalarımız oldu. Biz öğle vakti gidip gıcık sert ışığı elimizden geldiğince değerlendirdik işte. Sol tarafta kaleden görünen manzara...

Yemekten sonra da Büyük Liman’a gidelim dedik, dedik ama dağda yürü yürü nereye kadar efendim... Meğerse yanlış yola girmişiz, kurda kuşa yem olmadan geri döndük. Yol boyu sağlı sollu sayılamayacak kadar çok böğürtlen vardı, ekşi demedim yedim :) Severim dağda bayırda yaban hayatı sürmeyi ben böyle. Büyükliman’da plaj varmış, göremedik. Neyse ki çok kalabalık oluyormuş, heder olmamış olduk. Manzara muazzam idi.

Şimdi bir anıma yer vermek istiyorum:) Köyde elimde fotoğraf makinası, nereyi çeksem acaba, şurasını da nasıl alsam ışık da çok sert peh peh diye yürürken çok ama çok tatlı bir amca bana seslendi: Güzel fotoğraf mı arıyorsun, hadi gir içeriye, çek! Asmaaltı'nı işleten ailenin bir ferdiydi kendisi ve ben o eski ahşap eve girdim. Fırını, tavanı vs çekerken -ki çok kısıtlı bir makinam var malesef- birden onu gördüm. Vosvoslardan sonra geçmişe ait en çok sevdiğim şey olan bir gramofon. Heyecanla oradaki kızcağıza sordum "aile yadigârı mı?" Eskiciden almışlar... Benim öyle gramofonum olsa asla eskiciye satmazdım, belki de sahipleri mecbur kaldı. İzin alıp yukarıya çıktım ve gramofonu hem inceledim hem de ölümsüzleştirdim kendimce. Bir gün mutlaka gramofonum olacak!

Garipçe’den çıkınca Rumeli Feneri’ni de görmeden olmazdı. Rumeli Feneri'nde fener ve kale var. Fener’deki kaleye de çıktık. Kalenin mimarisi o kadar güzel ki... Hem mevki itibariyle denize hakim, hem yapısı, kemerleri, harap odaları çok farklı bir atmosfer taşıyor. İnsanımız bu kadar hoyrat olmasa daha iyi olabilirdi herşey. Kaleden Karadeniz girişinde bekleyen büyük gemileri gördüm, meğer boğaza gemiler teker teker alınırmış. Böyle şeyleri bilmez idim, büyüdükçe neler öğreniyor insan. Benim için belgesel niteliğinde bir tur oldu.

O kadar güzel bir kaleydi ki orası... Yani bakın yeminle söylüyorum Amerika’da öyle bir kale olsa allayıp pullayıp girişini 10 dolar yaparlardı. Niye bu kadar kıymet bilmez ve hoyratız Allahım ağlamak istiyorum mütemadiyen.

Gidin görün, Garipçe İstanbul’a nazaran çok sakin. Tek ihtiyacınız olan bir otomobil ve benzin veya Sariyer’den 150 numerolu otobüs.

Mûsikî

2008-07-27T18:39:00.001+03:00

Efendim, yoğun istek olması sebebiyle aşağıdaki yazıda bahsi geçen şarkıların bir kısmını bloga ekledim. Sağ çerçevede butonlara tıklayıp tıklayıp dinleyebilirsiniz.

Bir Garipçe yazısı gelecek yakında, bekleyiniz.

O zamana kadar şarkılarımla idare ediniz.

Kocaman bir merhaba ile:)

2008-07-24T18:40:00.005+03:00

Çok uzun süredir yazmıyorum. Sebepler muhtelif. Yazmayı çok özlüyorum aslında ama okuma tutkusu baskın çıkıyor. Okuma tutkusuna eşlik eden başka tutkular da var. Temel olarak resim, müzik ve inanamayabilirsiniz ama örgü... (Aşağıdaki kaplumbağa kardiş gibi mesela. Yapılışını http://www.cocuklacocuk.com/ da buldum)

Bir kaç ay önce yalvararak çağırdığım ilham sonunda geldi. Gelip de baş köşeye kuruldu. Kendisiyle çok tatlı muhabbetimiz var. Akşam eşim işleriyle ilgilenmek için çalışma odasına çekildiğinde biz de ilhamla çekiliyoruz kendi köşemize. Kendi köşemiz diye adlandırdığım mekan aslında bir yemek masası. 70 m2 lik bir evde kendine yer açma derdine düşmüş deli kişinin üzerine naylon örtü örtmesi sonucu atölyeye dönüştü. Masanın bu durumdan şikayetçi olup olmadığını bilmiyoruz. Çünkü ilhamla beraber tek derdimiz renkler ve şekiller. Işık, renk, şekil... Kendimizi bulmaya çalışıyoruz, tarzımızı arıyoruz. Realizmle ekspresyonizm arasında bir yerde duracağız sanırım, henüz yolun çok başında olduğumuzu bilerek. İlham en yakın dostum, onu çok seviyorum, iyi ki var, iyi ki beni bırakmıyor.

İlham gerçekten de en yakın dostum. İlhamla konuşuyoruz bütün gün. Çünkü eşim çok yoğun ve pek bir şey paylaşamıyoruz. Aynı evde farklı odalarda kendimizce bir yaşam sürüyoruz. Yalnızım diyemem lakin, içimde gerçek bir dünya var. Renkleri parlak, kokusu güçlü... Aşk dolu!

Ve kendi kendime kalmak benim için iyi oluyor. Eskileri eşeleyip duruyorum kimi zaman. Sandıktan çıkanları özenle koyuyorum kenara, sevip sevip... Bazen lise günlerimi özlüyorum. Fransızca bir şarkı fonda... Quelqu un m’a di que...Metropollerin hayatımızdan neler aşırdığını izliyorum. Hüzünle karışık mutluluk dediğim tuhaf bir his var, ilhamla paylaşıyorum onu. Bu tuhaf, kırık dökük ruh hali üretkenliği artırıyor genellikle. İki ucundaki değmek istemediğimiz bulaşıktan muzdarip bir değnek gibi. Son günlerde rüyalarımda hep 8-9 sene evvelini görüyorum. Uyanana kadar gerçekliği yanıbaşımda, uyandıktan sonrası acımtrak... Bu döngüden yakın zamanda çıkmayı istiyorum. Biraz daha kalırsam benim için iyi olmayacak. Çünkü alıp başımı gidesim geliyor ve kendimi zor zaptediyorum. İmbatın rezil körfez kokusuyla birleştiği şehre yerleşesim geliyor. Ve yalnız başıma kilit taşı döşeli pembe sokaklardan geçmek... geçmek... Balkonunda rengarenk çiçekler büyüttüğüm bir evde, küçük, sakin, yalnız... Yağmur da yağsa hiç fena olmaz. Çikolata rengi gölge attırdığım siyah saçlarım ıslanır. Hiç itirazım yok ıslanmaya... Yağmuru seviyorum ben.

Küçük bir kız iken –ki okul hayatım henüz başlamamıştı bile- ben rüya kahramanlarına aşık olurdum. Uyandıktan sonra günlerce yeniden rüyama girmesini beklediğim küçük prensler vardı. Çoğul takısından da anlaşıldığı üzere bir değil, iki değil, çok sayıda prens idi söz konusu olan. Bu prenslerin her birinin farklı farklı özellikleri vardı. Adeta bir bilgisayar oyunu kahramanı idiler. Aralarında en uzun süre hafızamı meşgul etmiş olanının adı “Mavi prens” idi. Bu mavi prensin gerçek ismini benden başka kimse bilmezdi. Ben de bilip bilmediğimden emin değildim lakin hissettiğimi sanıyordum kendimce. Kendisi baştan aşağı mavinin tonlarını giyer ve lacivert üçgen bir şapka takardı. Şapkası 1700lü yılların Fransız şapkalarına benzerdi. Prensin atı var mıydı, varsa ne renk idi..? Bu tip detayları ve ne yazık ki prensin yüzünü hiç hatırlamıyorum. Beyaz bir kapının prensin yüzüne kapatıldığı an, onunla ilgili gördüğüm son sahnedir. Bir daha da rüyama girmedi. Uzun lafın özü işte bu mavi prens, geçen gece rüyama girdi. Mavilerini çıkarmış, siyahlara bürünmüş. “Ne haber, görünmüyorsun bayadır” diye sitem ettim. Dalga geçtiğimi sandı sanırım, sustu. Mavi prens zaten hep susardı. Onu ben kendi zihnimde konuştururdum. İlham da en son bundan bahsediyordu. Sevinme ilhamcan henüz o kadar da delirmedim.

Neyse, ilhamla muhabbetimizin devam etmesi benim için çok önemli. Bunun yanı sıra devam eden bir iş hayatım var. Dile kolay tam 3 senelik bir dönem... Bu 3 senede o kadar farklı süreçler yaşadık ki sanırım 2-3 işyerinde elde edilebilecek yöntem tecrübesine sahip oldum. Bu nedenle çok seviniyorum. Yakın gelecekte işten ayrılmayı da düşünmüyorum, çok değiştim be blog. Gün içinde epey yoğunum ama akşam eve gidince zaman bana ait oluyor. Yatana kadar geçen süre hiç bitmesin istiyorum. Uykusu gelince kafası çalışmayan bir insan olduğum için de kendimden utanıyorum. Keşke uykuya hükmedebileceğim, onu yenip zafer mutluluğuyla hayata devam edebileceğim bir mekanizma bulsam.

Geçtiğimiz aylarda sevgili İstanbul lale ve erguvan büyüsüne bürünmüşken kırmızı başlıklı kız olup koşasım geliyordu. –kurt hikayesinden hariç düşünülmeli- Yolda gördüğüm lalelere, özellikle de ebruli lalelere sarılmak istiyordum. İlhamla o sıralarda epey didiştik. Kendisi ısrarla lale çizmemiz konusunda baskı yapıyordu, benim deli gönlüm ise eski bir telefonu boyamaya karar vermişti bile. Sonuçta laleleri lale özlemiyle ayılıp bayılacağım bir mevsimde ele almaya karar verdim. Lalelerin arasında gölgeli siyah saçlarını şapkayla toparlamış mavi elbiseli bir maceraperest...

Laleler geçti şimdi, hatta yaz ilerledi, doğum günüm oldu-bitti... Yüzmeye devam ettim, sonra bıraktım. Çok güzel müzikler keşfettim. Notre Dame de Paris müzikalinin harika parçalarını dinliyorum, bir yandan Muammer Ketencioğlu beni İzmir Hatırası ile İzmir’ime götürüyor. Yalo Yalo diyoruz beraber Kordon’da... Elveda Rumeli isimli sezon finali ile keşfetmiş olduğum dizinin muhteşem soundtrackini edindim, bazı akşamlar o büyülüyor beni. Siyah saçlarım kısaldı ve çikolata rengi gölgelerim oldu, çok şımarık gözüküyorum. Kendime bir sürü elbise aldım, pazardan çok güzel bir pantolon aldım aynı eteğe benziyor ve otantik. Rengarenk oldum yine! En çok mavi, sonra kızıl-sarı, siyah ve mutlaka beyaz. Bi de pembe... şekerinden :)

Son günlerde en çok dinlediğim şarkı: Ayşegül Aldinç “Beni Hatırla”. Girişindeki ud muhteşem. Hmm, ayrıca santur diye bir enstrümanla tanıştırdı beni çok sevdiğim birisi. Henüz canlı dinleyemedim ama neye benzediğini gördüm ve kayıttan dinledim. Hatta Listenbul diye biraz dağıtmış arkadaşlardan oluşan bir grup var, gruptaki santurî döktürüyor. Bu grubun bir solisti var Allah sizi inandırsın uçukladım. Adam gayet otantik bir tınıya gacır gucur bi daldı. Hiç beklemediğim bir anda zıpladım falan. Vay vay vay... Onu da googleda bulmuştum. Of o kadar çok şey var ki yazacak ve ben hayata bu aralar o kadar tutunmuş ve mutluyum ki.... Anlatamam!

Ceviz ağacının kıyısında, dut ağacının karşısında çiçeklerin içinde mutlu olan sevgili balkonumda akşam yemeğini yerken müzik dinlemekten, artık şekersiz içtiğim çayımı hava karardıktan sonra tek başıma hüpletmekten ve keşfettiğim Cdler eşliğinde resim yapmaktan... işte bu halden başka hale geçmek istemiyorum. Gerçekten uçuyorum ve bulutların üstündeki bu yerimden çok memnunum.

Yine yeni yeniden

2008-07-23T20:01:00.002+03:00

Böyle bir şarkı vardı değil mi? Nilüfer söylerdi, yüreğimdeki fırtına dinmedi hala diye başlardı... Güzel miydi ki? Bilemedim...

Evden yazıyorum. İlham sürekli yanıbaşımda, beraber ne düşler kuruyor, ne ülkeler geziyoruz bir bilseniz. Buraya yapıştıracak çok uzun bir yazım var son aylarımla ilgili.

Yakında...

Tüh bana

2008-02-03T20:21:00.000+02:00

Bravo k.i.s.d. Ne kadar da zimlisin yazma konusunda.
Ah özür dilerim, işyerinde artık blogspot uzantılı adreslere bile giremediğini unutmuşum, afedersin.
Evde de internet tek kişinin tekelindeydi değil mi? Artık dan fırsat bulduğunda köşe yazılarını tıktıklayacaksın.

K.i.s.d. diksiyon kursundan aldığı gazla seslendirme yapmayı düşünüyor ciddi ciddi. İşinde de yükselip hem de sevdiği şeyleri yapmak istiyor. Nasıl olsa her insanın hayatında bir mesleklik daha zaman var.

K.i.s.d. resim yapmaya başladı yeniden. Boyalarını ve fırçalarını serdi yemek masasının üstüne. Durmaksızın boyamayı hedef edindi. Tamamlanan her ufak resim onu bir adım daha taşıyacak, ileriye.

Herkes iyi olsun, sağlıklı olsun. Bir grip atlattık, bu seneki fenaydı doğrusu. Hala etkisindeyim.

Not: Haftasonu çalışmayı sevmiyorum.

Pazartesi mönüsü

2008-01-07T11:03:00.000+02:00

Leyla’nın aşkı üzerine uzun uzun düşündükten sona ortaya çıkan yazı bu mu olmalıydı? Bilemiyorum. Leyla’nın aşkını, Leyla olmadan anlayamayacağıma göre bu defteri şimdilik kapatmayı düşünüyorum. Bir müddet sonra, düşünceler ve okumalar biriktikten sonra, tekrar ısıtacağım.

Dün diksiyon kursunda bahsi geçen ENNEAGRAM kişilik tipleri üzerinde araştırma yapılacak notunu da düştükten sonra bir film eleştirisi yapacağım. Bu arada: Evet, diksiyon kursuna gidiyoruz. Dilimizi daha da güzel, daha da akıcı, daha da etkileyici konuşmak için bu kursa katılıyoruz. Kursa başladığım günden bu yana farkındalığım o kadar arttı ki! Zira, öğrendiklerim harflerin çıkakları, ya da şimdiki zaman eki olan –yor ekinin sonundaki r yi mutlaka telafuz etmem gerektiği ile sınırlı kalmıyor. Etkili konuşmadan tutun sesin doğru bir biçimde kullanılmasına, yanlış okuduğumuz kelimelerin okunuşunu düzeltmekten tutun Türkçe’deki muhteşem ahengin enginliğine kadar bir çok konuda derya içinde derya, yüzüyoruz. İmkanı olanlara şiddetle öneriyorum. Çok güzel konuştuğunuzdan emin bile olsanız, kendinizi zenginleştirmek adına, diksiyon ve hitabet kursuna katılmayı bir düşünün.

Bu eğitim kapsamında edindiğim bir bilgiyi sizinle paylaşmak istiyorum.
- Türkçe genellikle okunduğu gibi yazılır ve yazıldığı gibi okunur. Genellikle böyledir, istisnalar mevcuttur. Yani, yazıldığı gibi okunmayan, okunduğu gibi yazılmayan kelimeler ve ekler mevcuttur dilimizde.
-ecek, acak eki, eklendiği kelimeye göre –ıcak , -ucak diye okunur.
Bir kaç örnek: gelecek şeklinde yazdığımız kelime gelicek okunur
- Aynı şekilde: olacak -> olucak
- Gidecek- gidicek
- Ğ harfi okunmaz, kendinden sonraki sesli harfi düşürürve kendinden önceki sesli harfi uzatır.
- Örnek: yapacağım şeklinde yazılan kelime yapıcaam şeklinde okunur.

Ek olarak, başlıca sorunumuzun kalın-ince harfler olduğunu da fark etmiş olduk. Örneğin Türkçe’de harf olarak bir tane k, bir tane l olmasına rağmen telafuz açısından iki tane k ve l mevcut.
Mesela: kalem kelimesindeki “k” ile kedi kelimesindeki “k” sesleri aynı değil.
Ya da lamba kelimesindeki “l” ile halat kelimesindeki “l” sesleri aynı değil. Lamba kelimesinde l ince bir l iken halat kelimesindeki l kalın.

Dikkat ederseniz çoğumuzun sorunu ince olması gereken harfleri kalın telafuz etmek (veya tam tersi).

Son bir detay: Alfabemizde sesli harfler için 8 işaret olmasıyla birlikte, okunuş olarak 14 adet sesli harf mevcut.
Kısa bir örnek: 3 adet “a” var.
-kısa a : adam
-uzun a : Sade
- ince a : dikkat

Bu üç kelimedeki a harflerinin çıkak noktaları farklı. Hepsini aynı şekilde telafuz ettiğimizde konuşmamız çirkin ve dahası anlaşılmaz oluyor.

İki adet “e” var. (bir yerde 4 tane e sesi olduğunu okudum, muhtemelen yabancı dillerden dilimize katılmış olan kelimelerden kaynaklanan istisnalar mevcuttur)
-açık e: gel, sel
-kapalı e: mektep, anne vs.

Film eleştirisine gelebildim nihayet. Sanatsal bir beklenti içine girmeyiniz. Alay etmek istiyor ve bu ihtiyacınızı kimseyi rencide etmeden film seyretme yoluyla gidermek istiyorsanız size bir film tavsiye edeceğim. “Living and Dying”... Tamer Karadağlı bey ile Deniz Ak – kaya hanım teyzemizin Halivud’a adım attıkları ve o andan itibaren dünya çapında sanatçı oldukları film.

Filmi internetten indiren sevgilim, bunun vurdu kırdı tarzında bir film olduğunu düşünmüş. Hadi seyredelim dedi, bakayım dedim. Sonra jenerikte Türk sanatçıların ismini gördük. Vaooovv bizimkiler Halivud’da.

Filmin konusu oldukça sıradan. Action Max filmleri bu film ile kıyaslayınca başyapıt konumuna bile yükselebilir. Film bir aksiyon sahnesi ile başlıyor. Soyguncular hızla bankaya girip bağıra çağıra kasayı soymaya girişiyorlar. Sanıyorsunuz ki daima yüksek tempo gidecek. Banka soygunu... Polislerle soyguncular arasında vasat bir çatışma, yaralanan bir soyguncu, ölen bir soyguncu, restorana sığınan soyguncular... Tempo bu noktada düşüyor. Restoranda yemek yiyen iki azılı suçlu... Soyguncuları soyan azılı suçlular... Restoranda kısılı kalan ve rehineleri koz olarak kullanarak polisle pazarlık yapan soyguncu-azılı suçlu-vs çorba bu kısım zaten. Polislerin bir kısmı “local” denenler, bir kısmı da “federaller”. Meğer federallerin soyguncu çetesinde adamı varmış.

Federallerden biri Tamer bey idi. İlk mimiğiyle koltuktan düşmeme, ikinci mimiği ile de karnıma kramp girmesine neden oldu. Güldürdüğü için teşekkürü bir borç bilirim. Sanki yönetmen buna “Abi bütün film boyunca hepinizi keserim bakışı yapacaksın, çemçük ağız yapacaksın” demiş. Çocuklar duymasındaki “Havuç seni gebertirim” repliğine uygun bir yüz ifadesi, abartılı jestler falan. Tam rezalet. Sonra Deniz hanımteyze boy gösterdi. İlk göründüğü sahnede şaşı bakmış, ikinci sahnede ise İngilizce konuşmaya çalışan haber spikeri idi. Spiker dediğimizde hepimiz aynı şeyi anlıyoruz değil mi? Ahhh ahh. Neyse, filmin devamına tahammül edemedik. Deniz hanımteyze kazulet boyuna 15 pontluk kırmızı pabuçları geçirmiş, omzuna kamerayı yüklendiğinden kambur kalmış 1.5 metre yüksekliğinde Meksika tipi bir kapıdan girmeye çalışıyordu en son. Filmi kapattık.

Sonra kendi içimize dönüp muhasebe yaptık. Bu film için reklam yapıldı, para harcandı, telebolelere, megazynn programlarına malzeme yapıldı. İnsanlar bu filme para verip gitti. Bizim 15-20 dakikamızı çaldı bu film. Bir fiyasko için şu anda satır tüketiyorum. Yazık değil mi? Tamer bey kendi kendini rezil etmiş, Deniz hanımteyze kendine başka bir iş baksın. Oynarken aynaya bakmıyor muyuz? Diyebilirim ki: Living and dying is killing. Son bir not: Filmin afişine dikkat ettim de neredeyse bütün oyuncular afişte yer alıyor. İlginç!!! Bu da komik bence, hihihihiiii.

Türkiye, lütfen bu insanları alkışlama! Lütfen!

Giz

2008-01-03T16:44:00.000+02:00

"Leyla’ya sorulmuş:
–Senin Mecnun’a olan sevgin mi daha büyük, yoksa Mecnun’un sana olan sevgisi mi?
–Benim ona olan sevgim, demiş Leyla ve sonra açıklamış: “Çünkü onun bana olan sevgisi meşhur oldu, benim ona olan sevgim ise gizli kaldı.”

İlk duyduğumda "Hmmm" dedim. İlk bakışta çok parlak geldi bu söz, yüreğim kamaştı. Sonra düşündüm: meşhur olmak azlığı, gizli kalmak çokluğu temsil eder mi? İlk başta mantıklı gelmedi. Tevazu önermesiyle algılamaya çabaladım. Hani tevazu büyüklüktendir diyerek... Meşhur olup dillere dolanınca tevazusunu kaybettiğinden mi nispeten küçük kalmıştı Mecnun'un aşkı? Saklayıp kendi içinde dağ yaptığı, kimseye göstermeyip tevazusuna tevazu kattığından mı büyük olmuştu Leyla'nın aşkı?

Leyla gece gibi kendi karanlığında mı sakladı sırrını? Leyla'nın aşkı neden gizli kaldı?

Algım zeminim kadar. Zemin katta bilgi babından bunları buldum. Kendi bilgim dahilinde Leyla'nın söz-içre-söz cümlesini anlamaya çalıştım. Belki mantığımı fazla kullandım, belki sadece gönül kulağıyla dinleyip gönülle yorumlamayı gerektiriyordu bu sözler.

Anlamama katkıda bulunursanız sevinirim.

Beyaz büyü

2008-01-03T13:19:00.001+02:00

Kar bütün güzelliğiyle İstiklal’de... Kar bütün masumiyetiyle İstanbul’da...

Önce ince ince hercai nağmeden yağıyor. Alıştırıyor kendine, biraz soluklanıyor kapının önünde. Sonra iri tanelere dönüşüp yelteniyor başköşeye yerleşmeye. Acelesiz, kendinden emin bir tavırla yılın ilk karıdır yağan.

Buyur.

İçimde küçük kuşlar ötmeye başladı, sesleri bütün boşluklarımda çınlıyor. Kuşlarım İstiklal’de tünele kadar yürümek istiyor, mesai izin vermiyor. Tünelde bir kafede oturup sıcak çikolata içmeli ve geri dönmeli, yürüyerek.

Siperli bir şapka takmalı, şapka yoksa edinmeli acilen. Siper, gözleri koruduğunda karın büyüleyici güzelliği daha rahat temaşa edilir. Adımlar yavaş yavaş atılmalı, çünkü yavaş yavaş yudumlanarak kana karıştığı hissedilen bir sıcaklıktır kar. Arada bir, durup derin derin nefes alırsın. Temiz, soğuk hava ciğerlerine hücum eder. Burun kökünde tuhaf bir yanma peydah olur. Cansız kalmış hücrelere hücum eden ısınmış kanın akışı ses getirir.

Kar, öyle güzeldir ki İstiklal’de. Ayaklarının altında gacır gucur birikir yavaştan... Binlerce renkten binlerce zihin gülümser birbirine bembeyaz mutlulukla. Ayaklar gacır gucur kendine has bir nağme tutturur. Kimi zaman bir akordiyon sesi duyulur, beyazlar gökyüzünden inerken, bu romantik manzara altında olabilecek en güzel seslerden biri. Bir dern nefes daha alırım kardan. Buraya o kadar aitim ki geri dönmek istemiyorum. Yeşil palto ve mor şapkamla karda öyle tuhaf bir leke oluyorum ki o lekeyi silmek istemiyorum.

Ne olur bırakın, karda yürümek istiyorum.

Geleneksel yılbaşı şeysi

2007-12-31T11:22:00.000+02:00

Aman Tanrım!!!

2000 Milenyumunu dün gibi hatırlıyorum. Bilgisayarlara 2000 senesinin ne gibi bir zarar verebileceğini bilemeyecek kadar az anlıyordum bu işten.

Arada üniversite vesilesiyle kaynayan seneler, bir de 2004 hatırlıyorum Taksim Tünel’de kocaman mumların arasında.

2005 yılbaşında San Francisco’daydım, hava buz gibiydi. Akabinde de orta kulak iltihabı nedeniyle günlerce yatmıştım da Tayvanlı doktordan azar işitmiştim nerede üşüttüğüme dair. Demek ki üşütme yoluyla hasta olunabileceğine inanan sadece biz Türkler değildik.

2006 yılbaşında ağır mesai koşulları arasında şirkette kutlama olmuştu. Birbirinden tatsız catering mezeleri arasında şirketin dağıttığı hediyeleri inceliyorduk.

2007 yılbaşını anımsamıyorum da sabahında buz gibi ve sakin İstiklal’de bir fincan kahve çok iyi gelmişti.

2007 senesi çok güzel şeyler taşıdı beraberinde.

*Eşimin kariyerinde bir dönüm noktası... İyi mi oldu acaba? O kadar az zaman geçiriyoruz ki şimdi. İyi olduğunu düşünmek istiyorum sadece. Örneğin ev-iş arasında geçirdiğim zaman günde 3,5 saatten 1 saate indi. Bu şehirde işin eve yakın değilse yolda harcadığın yıllara oturup acımamak mümkün değil. Elif Şafak’ın bütün kitaplarını E-3 numaralı otobüste okumuş olmak da ayrıca bir anılar silsilesi oluşturuyor. Mesela, hmm bu sayfayı otururken yanımdaki amca omuzumda uyuyakalmıştı, ya da şu bölümü ayakta okumuştum hay Allah... gibi. Gerçi otobüs anıları da çok ilginçtir. Özellikle de her akşam aynı simalarla yolculuk ediyorsanız “esmer, gözlüklü hanım teyze gecikti galiba 2-3 dakika beklesek olur mu” şeklinde muhabbetlere başlayabiliyorsunuz. Ya da Ramazan’da otobüste toplu iftar gibi faaliyetleri izleyebiliyorsunuz.
*4,5 senenin ardından İzmir... Hüzünlü bakışlarla değişen herşeyi yadırgadım. Artık bana ait olmayan herşeyi öteledim. Kendi şehrimi istedim, lakin alamadım.
*Kabataş La-Vita’yı keşfetmek...
*Doğum günüm civarlarında hayatımın karanlık bir döneminin aydınlanması ve can yanması. Canımın yanmasına karşı ilaç geliştirildi mi derdine düşüp bir müddet ufak çaplı bir depresyon yaşadım. Bir müddet dağ, bir müddet kestane tedavisiyle kendime geldim. Şimdi de spor tedavisi gerekiyorJ
*Muhteşem Kazdağları, yoksa ben dağlar kızı Reyhan mıyım?
*Şirketten ayrılma arefesinde terfi ettiğimi öğrenip ayrılmaktan vazgeçişim. Sanırım benim bu şirketle göbeğim bir kesildi, ya da göbeğimi buraya bir yere gömdüler. Hiç bir yere gidemiyorum yahu. Gitcem dediğimde de göndermiyorlar a.s.
*Cheesecake yapmayı öğrenmek. Obur bir yengeç kişisi için bunun ne anlam ifade ettiğini bilemezsinizJ
*Zamanın hızla akıp gittiğini iyice anlamak... Öyle ki 2007 başında hediye gelen kupaları sanki ilk dün kullanmış gibiyim. Hani arada taşınma falan olmasa uyudum-uyandım diyeceğim.
*Evde bar kurma hevesine girişmek... Yurtdışından her gelenin freeshop kotasına göz dikmekJ
*Saks mavisi romantik kollu, iri yakalı, masalları andıran yeni bir palto
*Kuaförlerin boyama girişimlerinden defalarca kurtulmayı başarmış siyah saçlar... aralarındaki tek tük yeni yetme beyazlar
*Taşınırken kaybolan civciv sarısı bornozum
*Eşim tarafından el konulan laptopum
*Yeni dostlar, evlenen canlar, çocuklanan canlar, hayal kırıklığı yaşatan eski dostlar...

Her sabah aynaya baktığımda karşımda farklı bir k.i.s.d. görüyorum. Seneler geçtikçe kendimi daha iyi tanıyorum. Hayatımdan hiç kimseyi eksiltmek zorunda kalmayayım Tanrım n’olur. Eksilenlerin yerinde koca koca boşluklar kalıyor ve dolmuyor bu boşluklar. Sabırsız davrandığım anlarda durup düşünmek için dirayet istiyorum. Akıl ve hikmet talep ediyorum. Duygu-mantık sarkacında niye illa ki iki uçtan birini seçtiğimi, niye bir türlü averajı tutturamadığımı merak ediyorum?

Farklarımı yitirmeden, kendimi kaybetmeden, üretimi durdurmadan, eksilmeden, üzülmeden normalleşip büyümek istiyorum
Araba kullanabilmek, yeni bir tabloya başlayabilmek, erken kalkabilmek, spor yapabilmek istiyorum.

Hoşgeldim:)

2007-12-26T14:35:00.000+02:00

An itibariyle şaşkın vaziyetteyim. Hatta inanamamaktayım.

İşyerimden bloggera bağlanabildim ve hatta bu satırları yazabilecek kadar uygulamada ilerleyebildim. demek ki blogger yasağı kalktı.

Oh! Ne mesudum bilemezsiniz.

Bu süre içerisinde okuduklarıma yorum bırakamadım veya yeni yazılar yazıp yayınlayamadım, sonra beğenmedim sildim yazılarımı...

Bu süre içerisinde bayram geçti, yılbaşı geliyor, İstanbul soğudu, buz gibi oldu.

Leyleklerden geriye kalanlar yolda donarak can verdiler

Rap dinlemeye başladım

Son maddeye çok gülüyorum, bir hevesti geldi geçti diyebileceğim günler de gelecek, eminim:)

İstanbul'a yağan Yağmur

2007-11-28T20:03:00.001+02:00

İstanbul’a yağmur yağıyor...
Ben, elimde hiç bıraktığım kanatlı bir hüzün
Diğer elimde unuttuklarımı koyduğum bir valiz
Kadim çağların tüm ezgilerini içinde barındıran, sözlerini uydurduğum garip bir türkü söylüyorum

Bu ses, bu ezgi, içimde küçücük bir kovukta gizlenmiş

Turuncu yapraklar şehri en sevdiğim örtüyle gizlerken, rica ediyorum çöpçülerden. Lütfen, toplamayın yaprakları... Siyah, ıslak kabuğunu sapsarı bir güzellikle süslemiş ağaçlara aşık aşık bakıyorum. Başımı gökyüzüne çeviriyorum, siyah saçlarımı bir rüzgar götürüyor, etrafımda helezonik bir tünel oluşuyor yapraklardan, yapraklar saçlarıma taç oluyor. Ben bu mevsimin bu gizli hüznünü seviyorum. Haddinden fazla uzamış siyah saçların arasından fışkıran yeni yetme beyazlara göz kırpan, hazan rengi bir hüzün... Hani, o çok özlediğim şehirden kaçarcasına uzaklaşırken herşeyi özensizce doldurduğum bavul gibi zoraki... Gözlerime dolmuş dökülmeyen mağrur gözyaşları gibi... çise çise bir yağmur. Çise çise olmasına rağmen acıtan, inceden inceye delen o yağmur...

Ahhh şehrin en yalnız anları bu zamanlar. Sokak başlarını tutmuş yaşlılar üşür de sığınır evlere. Sokaklar kendi başlarına yaşamayı öğrenirler ya, işte öyle. İçinde hüzünlü bakan siyah gözlerle şehir, siyah gözlerin asla göremeyeceği gizli bir hüzün büyütür sislerinin ardında. Ahhh, tıpkı soğuk bir kasım akşamında kollarımdan içeri dolan rüzgar gibi yakıcı, nereden geldiği bilinmeyen bir sis bu his. Işıklar yanmış, akşam olmuştur. Kahverengi paltonun kemik düğmeleri arasına sokulan ince ince bir yağmur... Islak ve karanlık sokakta yankılanan tek ses şakır şakır şakır. Ziller çalmaz, kapılar açılmaz, sokakta kalınmıştır bir başına. Yanlış bir otobüs ve yanlış bir telefon kulübesidir önü sonu. Önü sonu sonbaharla birlikte uçup giden turuncu-kızıl bir şiirdir mavi bir yaprakta. Körfezin sularını boğazla karıştırmanın neticesidir yalnızlık. Yalnızlık kilometrelerce süren bir ağlamadır susmamacasına. Ülke ülke ve hatta kıtalarca taşınmış koyu yeşil, eski püskü bir bavuldur içine tıkıştırılan onlarca bölük pörçük görüntüyle beraber. Üzerime en az yakışan renktir sonbaharda.

İstanbul’a yağmur yağıyor.

Yüksek dağlarda söylenmiş bir türkü bulmuş dinliyorum, türkünün rengi kızıl-sarı.

Bu da Laçin'e...

2007-11-28T19:58:00.000+02:00

Bu aralar sadece sobecikleri yanıtsız bırakmamak için yazabiliyorum. Yazmayı çok özledim be blog!

Sevgili Laçin’in sobesini cevaplamanın ardından bir kaç gündür wordde biriktirdiklerimi yayınlayıp mutfağa gideceğim.

Ve sen gidiyorsun ….
Başardın işte...O her zaman görmeyi arzu ettiğin şehre gidiyorsun. O hep oynamak istediğin role bürüneceksin. Gözlerindeki soğuk yalım sıcacık olacak. Orada sen düşlediğin kadar mutlu olacaksın. Burada işim bitince ben de geleceğim yanına. Biliyorum, bekleyeceksin beni, bileceğim, biliyorum ve hep bildim.

Söylenmesi en zor sözcükler?
“Başınız sağolsun”, “Hayır”

Sizin için yağmurdan sonrası, ne ifade ediyor?
Yıkanmış şehrin temiz kokusu... Ve fotoğraf çekmek için ideal bir berraklık

Burçak Çerezcioğlu?
Mavi saçlı kız, kısacık hayatı dolu dizgin yaşamış, hep mutlu hep umutlu...

Seni sobeleyeni nasıl bilirsin ?
Onu tesadüfen buldum nette dolaşırken. İlk intiba çok önemli derler ya, Laçin çok yetenekli olduğunu hemen sezdirdi bana bloğunda yayınladığı projelerle. Güleryüzlü fotoğraflarından kendisinin güzel ve içten bir insan olduğunu düşünüyorum.

Ben de Dilayra'mı sobeliyorummmmm..

Siyah liman

2007-11-28T19:55:00.000+02:00

Bir müddet evvel yazdığım bir yazıyı buldum. Hazır internete girmişken eklemek istedim.

Her gece rüyanda eski sevgiliyi bir kez daha terk etmek ne demektir bilir misin? Üstelik yine aynı şekilde cevapsızsın, yine sorular sormuşsun, bir şey söylememiştir. Niye sustuğunu söylememiştir. Yalnız, bu sefer ağzından sihirli kelime dökülebilmiştir. “Gitme, seni çok sevdim, hala seviyorum”. Ne var ki bu sözlerin rüyası bile gecikmiştir. Öyle bir geç kalınmışlıktır ki bu, zehrinin kangren ettiği kalp bile iyileşmiştir. Birinci tekil şahsın bu oyundaki replikleri bitmiştir. Son bir mimik kalmıştır yapılacak ve sonra perde kapanacak. Acı bir gülümseme ile sağ yanakta çukurlanan bir gamze. İnan ki bu karar öyle bir çırpıda verilmemiştir.
*******
Daha fazla orada kalamazdım.

Demli çaydan aldığım son yudum damağımda biriken iğrenç sigara tadını bastıramazken, ve dumanların arasında kalmış, dumanların sigaradan mı yoksa kendi zihnimden mi... nereden yayıldığını bilemez bir halde düşünürken verdiğim karar buydu. Kendi kendimle devam eden mücadele olarak adlandırırsam bütün oyunu, kısaca: kaybetmiştim. Daha fazla orada kalmak artık saçmadan da öte idi, imkansızdı.

İlklerin günü... İlk ve son kez sigara içtiğim gündü o gün, ve gemilerimi yakmaya karar verdiğim gündü. Gemiler kulağıma yanaştırmışlar ağızlarını, yalvarıyorlardı. Yanmanın ne kadar acı verici olduğunu, sanki bilmiyormuşum gibi, bana anlatmaya çalışıyorlardı. Kan dondurucu hıçkırıkları kulağımdan silinemeyecek olsa da onları dinlemeyecektim artık.

Gemiler, beni o limana mecbur eden gemiler... O dalgalı sularda demirli durdukları müddetçe ben, o büyülü-siyah mermer limandan, o kızıl yapraklı siyah ağacın altından asla ayrılamayacaktım. Siyah liman beni bırakmıyordu, kapıları kapalı idi, çıkamıyordum.

Bu limana tesadüfen düşmüştü yolum. Okyanusta fırtınalarla boğuşup yorgun düştüğüm günlerin sonunda dalgalara teslim olup ulaşmıştım hiç bilmediğim kıyılara. Sakinliği ve siyah mermerlerin büyüleyiciliği karşısında hayranlıkla dolmuş, o efsunlu güzelliğe adeta vurulmuştum. Sert ve soğuk bir güzellikle dolmuştu kalbim. Düşünmeden demir atıvermiştim. Turuncu yapraklı bir ağacın altına döşeğimi serip yerleşmiştim. Ah bir bileydim orada mevsimin her zaman sonbahar olduğunu.

Liman pek sevinmişti gelişime, döşeğimi serip yerleşmeme... Ağacın dallarının üzerime kapandığını hiç fark etmedim. Yağmurlar başladı, yağdı yağdı. Neden yağdıklarını anlamadım hiç. Nedensizce kök saldım mermere. Mermerin damarları ile benim köklerim kaynaştı. Sıcak-soğuk garip bir denge oluşmuştu. Isımı soğuran bir buzdu adeta. Zarar görmeye başladığımda köklerimi çekmek istedim, bırakmadı liman. Bir de baktım ki kökler gemilermiş aslında. Ah, gemileri yakmak kolay değilmiş işte. Gemiler benim köklerimse, kendimi yakıyorum demektir.

Kibriti çaktım, ağladı gemiler, ben hissiz... Attım kibriti içime, köklerin başladığı yere. Sağ gözümden ince bir damla sızdı. Gözler kan çanağı... O liman, o siyah mermerli liman...

Gemilerimi yaktım diye küsen liman... Köklerimden arta kalan külleri topladı, kendi turuncu yapraklı siyah ağacının küllerine kattı. Yüzümebakmadanuzaklaştıliman.

Nerelerdeyim?

2007-11-15T19:52:00.000+02:00

İlhamımı bekleye bekleye şair oldum a dostlar:)

İlhamla aramızdaki münasebet platonik bir aşka dönüştü, aşık kim sizce?
Damlamayan musluğun huysuzluğunu kasım ayına bağlayadurayım, akan burnumu da havayla ilişkilendireyim... Bigane cümleler dizeyim... İlk adımı atmadıkça, ben ilhamı çağırmadıkça gelmeyecek biliyorum. İlk adımı atmazsam, onu nasıl da özlediğimi söylemezsem gelmeyecek. Nazlandıkça nazlanacak... Sonunda aşık usanacak...

İşyerimde başımı kaşıyacak zamanım olmuyor bu günlerde. Günde 3-4 kupa içtiğim çayım 2 kupaya indiyse şayet, ve mutfaktan sorumlu arkadaş bana “Nerelerdesin” diye soruyorsa, yerimde mıhlanmış onun bunun dertleriyle uğraşıyorumdur. Zaten bloglara yorum yazamamaktan kederliyim... Bir de bu stres eklenince günler pek yavan oldu. Bu akşam mesaiye kalacağım mesela. İlham beni ne yapsın?

Yukarıdaki satırları yazmamın üzerinden tam 3 gün geçti. Bu 3 gün içinde ben sürekli mesaiye kaldım ve geceleri rüyalarımda analizlerle - tablolarla uğraştım. Kapı-duvar konusunda haklısın morum koyunum. Ben de aynada kendime aynı şeyleri diyorum. Nabersin, nerelerdesin k.i.s.d. Gülümsemiyorsun...

Sevgili Minik Meleğin Anneciği Kuaybe arkadaşım beni bir oyuna davet etmiş. Kuaybe de olmasa unutulup gideceğim zaten blog köşelerinde... (Emrah edebiyatına giriş 101)

1.Ben küçükken, radyonun içinde minik minik adamların yaşadığını ve bu adamların radyodan gelen sesleri çıkardığını sanırdım.. Gülmeyin ya, çok küçüktüm, en fazla 3 yaşındayımdır yani. Sonra teyzem anlatmıştı bana radyonun nasıl çalıştığını.

2.Aslında ben, çoğu zaman duygusal davranmakla birlikte hayati kararlarının tümünü tam anlamıyla mantığı doğrultusunda almış bir insanım.

3.İlk kopyamı ne zaman çektiğimi hatırlıyorum. 6. sınıftaydım ve fen öğretmenimizi hiç sevmiyordum. Öğretme tarzını beğenmiyordum. Ders ingilizceydi ve ezberleyemediğim (evet ezber soruyordu) konular için kopya hazırlamış, çekmiştim. Pişmanım... Zaten hayatım boyunca kopya çektiğim sayılı gün vardır, o gün de bunlardan biriydi.

4.En saçma huyum, sabredip sabredip birden sinirlenmektir. Tahammül eşiğim çok yüksek olmakla birlikte eşik aşıldığı anda çıldırıyorum. Dizginleri zaptedilemez bir şekilde sinirleniyorum. Ve bu durumdan hiç hoşlanmıyorum.

5.Cep telefonum eşimin, annemin ve kızkardeşimin mesajları ile dolu. Eşimin yolladığı mesajları silemiyorum, annemin yolladıklarını anlamlarına göre koruyorum, kızkardeşimin de pozitif içerikli mesajlarını saklıyorum.

6.Aşk bence sonradan okunduğunda komik gelen mektuplar ve şiirler yazdıran, insanın içinde portakal büyüklüğünde kelebeklerin uçmasına neden olan, turuncu-turkuaz karışımı bir duygudur. Bir Mayıs akşamı kalkan bir otobüsün arkasında bıraktığı, unuttuğu ve almak için geri dönmeye tenezzül bile etmediği bir bavuldur. Otobüsün vardığı şehirde iri-yeşil gözlü bir merhabadır.

7.En sevdiğim bloglar yaz yaz bitmez. Linklerimi güncellemeyeli uzun zaman oldu. Bir ara evden internete uzun uzun girebilir de blogger hesabımı açabilirsem güncelleyeceğim. İşte o zaman tüm sevdiğim bloglar linkerimde olacak.

Ben de Eda Suner'i sobeliyorummmm.

İlhamsız günler

2007-11-05T19:42:00.000+02:00

Böyle iç sıkıcı bir yazı yazmayı hiç istemezdim. Okuyanların kalbine kasvet verecek, olumsuzluğa sürükleyecek kelimelerin saklanmasını dilerdim hep. Arzu ederdim ki, yazacağım zaman renklerden ibaret bir şarkının güftesi dökülsün kalemden, klavyeden.

Sonbaharı sevmek içi kendime nedenler bulmuştum. Gökyüzü gri olsa bile güneşimi kalbimde taşıyordum. Grinin pusundan bunaldığım anlarda içimi aralayıp oradaki ışığa bakıyor, mutlu oluyordum.

Herşeyi sevmek için neden bulabilirdim. Polyanna'dan esinlenmek bir yana, hayattan zevk almak ve etrafıma neşe saçmak için bu çabayı sarf etmeye değerdi. Neden karanlık bir girdap oluşturup etrafımdaki bütün güzellikleri kara delikte yok edeyim ki? Değil mi?

Çok üzülüyorum sevdiklerim adına. Üzülüyorum çünkü bir kaç haftadır kendimde değilim adeta. Her zaman aklıma geliveren mutlu olma sebepleri bir süreliğine seyahate çıkmışlar. Dünya turu gibi kapsamlı olmalı bu seyahat, uzun mu uzun. Gittikleri ülkelerden bana o ülkenin diliyle yazılmış kartpostallar yollamaları için umutsuzca bekliyorum. O ülkenin diliyle edilmiş küfürler bile yazsa kartpostallarda, unutulmamış olmak adına, bekliyorum.

İlham nerededir, hangi ülkededir bulsalar... Tatlı dille ikna edip, ikna olmazsa etere bulanmış bir parça bez de iş görür, getirseler... Yanıma bıraksalar... Ben ilhama sarılsam, ilham nele döndüğünü anlayamasa... Nicedir görmediğim bir dost olduğunu kendisine anlatsam, o beni uysal halde dinlerken kalkıp bir çay koysam... Sonra o bana kendini anlatsa, hangi iklimlerin hangi mevsimlerinde neler yaptığını, dünyanın dörtten fazla olan bucaklarını, gerekirse bucaktan daha ufak yerleşim birimlerini, çamurlanmış ayaklarıyla yatağa giren çiçekli pazen pijamalı çingene çocuklarını, pencere önünde kanaviçe işlerken uyuya kalan taze gelinleri, bahar festivallerinde içkiyi fazla kaçırıp mahallenin şebeğine dönen Flemenk köylülerini, fırından yeni çıkardığı mısır ekmeğinin kokusunu içine çekip gülümseyen Amerikalı çiftçi kadını, gökdelenin 18. katında puslu Manhattan manzarasına bakıp bir saniyeliğine de olsa uzakların aşkına tutulmuş olan kapitalist metropol kadınını –belki de o benim- ... anlatsa bana, ben dinlesem, sonra tualimi alsam, bir yerlerden bir kutu –açılmamış- kokusuz tiner bulsam, bezir yağı bedava olsa, yağlı boya kutum tozlanmamış, fırçalarım eskimemiş olsa... İlham içtiğim çaya karışsa... Bütün çayı fondip yapsam, ağzım kalaylı olsa...

Sonra elime paletimi alsam, renkleri en sevdiklerimden ve hiç sevmediklerimden olmak üzere bir miktar boyayı o tuale sıksam... İsraf olmayacak kadar ölçülü miktarda boya sıkmayı çoktan beridir öğrenmiş olsam... Tuali şövaleme yerleştirip gözlerimi kapatsam... Önlüğümün cebindeki fırçalardan rastgele bir tane seçse elim.. Sonra paletten bir renk beğense fırça... Gözlerimi hiç açmadan ilhamın bana anlattığı öyküleri resmetsem... Resmederken boyalara karışıp masal ülkelerine kısa seyahatler yapsam... Seyahatlerden dönerken yanımda o diyarların yöresel tatlarını, otlarını taşısam...

Sonra resim tamamlansa, resmi tamamlayan elim gözlerimi aralasa...Gözlerimi açtığımda uzun zamandır ilk defa bir resmi tamamlamış olmanın verdiği heyecanla uçsam... Uçsammm... uçsammmmm.....

Hayaller kuruyorum hala. Lakin neşesizim a dostlar. İçimde aşk-şevk kalmamış, kurumuş muyum neyim? İşyerinde bezgin Bekir, evde miskin Tekir felsefesi bana ait değil. Nereden buldum da giydim bu elbiseyi, bana göre biçilmemiş zaten, dikişi de hiç kaliteli değil. Olsa olsa ölü toprağı karışmıştır bu elbisenin yıkama suyuna. Ahhh ahh deli kafam. Ahhh.

Eski beni geri istiyorum.

Yasaklar yasakçılar

2007-11-04T12:01:00.000+02:00

İşyerinden blogger yasaklandığı için
*Bloggera girip yazı yazamıyorum
*Bazı blogları okuyamıyorum
*Hiç bir bloğa yorum yazamıyorum
*Bu yasakçı zihniyeti kınıyorum!!!

Evden internete girmem çok zor çünkü eşim genelde çalışıyor ve bilgisayar onda oluyor.

Yasakçılardan rica ediyorum, bloggerımı geri verin başka bişiy istemiyorum.

Acı

2007-10-30T11:25:00.000+02:00

Çok üzgünüm... Hem de çok...
Pazar akşamı gelen bir telefonla başladı herşey, eşimin yüzü asıldı, bakışları tuhaflaştı, sustu. Telefondaki dosta “Elimizden gelenin fazlasını yapalım, ne lazımsa...” diyordu. Merakla sordum, “Ne olmuş?”. “Boşver” dedi. Üsteledim... “Bir arkadaş yaralanmış.” “Tanıyor muyum?” “Belki bir kere görmüşsündür, sorma başka birşey tamam mı?”.

Anladım ki bir kere gördüğüm biri değil. Öyle olsa itinayla saklamazdı benden.

Ve dün akşam haberlerde öğrendim. Bundan tam 3 sene önce NYC’de kalacak bir yere ihtiyacımız olduğunda bize evinin kapılarını açan, yetmedi sabahın alaca karanlığında 45 dk mesafedeki havaalanından alıp istediğimiz saatte de Manhattan’ın göbeğine bırakan o güzel insan... Eşi sıcak sıcak poğaçalar yapmıştı. Hasret kaldığımız Türk tatları mevcuttu masada. Bizim için alışveriş yapmışlar... O güzel kahvaltı sofrasını, 2 aylık olmasına rağmen büyük adam gibi akıllı bakan bebeklerini nasıl unuturum? Yeni tanışmama rağmen hemen kaynaştığım, sabaha kadar hem tavla oynayıp hem de muhabbet ettiğimiz mert insanı... Eşinin TUS’a çalışmak için Türkiye’den yükleyip getirdiği 20 cilt kitabı nasıl unuturum? Yeni kurulmuş bir ailenin tüm neşesini barındıran o yuvayı...

Ve TV spikeri hızlıca söyledi. Sanki alışılmış bir vaka gibi. Mayın imhası sırasında patlama olmuş, arkadaşımız ağır yaralanmış... Ben TV ekranı yerine kendi göz yaşlarımdan oluşan bir buğuya kilitlenmiş, donup kalmışken eşim odaya girdi. “Öğrendim” dedim. Malesef öğrendim. Ağır yaralıymış... Umarım tek parçadır. Umarım... Sonra eşimin çalışma odasında telefonla konuştuğunu duydum. Parçalanmış mı diyorsun? gibi cümleler çalındı kulağıma.

Küçücük oğulları, güzel eşi gözümün önünden gitmiyor. Onlar için dualar ediyorum. Umarım iyileşir, umarım sakat kalmaz. Umarım bu başarılı ve mert arkadaşımız yeniden görevinin başına döner. Lütfen siz de dua edin. Bu acı haberleri duymak istemiyoruz artık. Canlarımızı, kardeşlerimizi, eşimizi-dostumuzu kurban vermek istemiyoruz.

Bu acının ne kadar şiddetli olabileceğini tahmin edebiliyorum artık. Alevinden ufacık bir yalım bile bu kadar acıtıyorsa... Ateşin ortasında oturanlara Allah’tan sabır diliyorum.

Eleştiride üslup

2007-10-23T17:26:00.000+03:00

http://www.elestiri.org/ sitesinde yazdığı üzre
Eleştiri = Herhangi bir kişiyi, bir eseri, bir konuyu doğru ve yanlışlarını dile getirerek göstermek amacıyla yazılan kısa metinlerdir. Hedeflenen öğeyi doğru ve yanlış yönleriyle tanıtmayı amaçlayabileceği gibi, bu öğenin doğru tanıtılmasını sağlamayı ve bir değerlendirmeyi de hedef alabilir.
--------------

Eleştiri özneldir, her ne kadar eleştiren kişi nesnel olmaya çabalasa da... Çünkü temelinde kişisel gözleme ve birikime dayanır. Kişi, kavram hakkındaki gözlemlerini kendi düşünce ve birikim imbiğinden damıtarak oluşturur eleştiri cümlelerini.

Bir çok alanda eleştiriler okumuş, dinlemişizdir. Hatta pek çok kitabı okumadan, yeni bir filme gitmeden önce o kitap veya filmle ilgili eleştirilere şöyle bir göz atanlarımız vardır. Seçimlerini eleştiriler ışığında belirleyenler de vardır. Pek çok açıdan eleştiri faydalıdır diyebiliriz. Tabi değerlendirmelerin öznel olduğunu unutmadan...

Eleştiri sadece belli bir yapıta yönelik değildir. Yakınlarımızı, olayları, yazıları eleştiririz. Bazen kendi düşüncemize uymayanları, bazen de topluma hakim olan genel ahlak vs kurallara aykırı olanları seçer, eleştiririz. İnsanoğlunun doğasında vardır bu. Yadırganamaz. Bununla birlikte, üzerinde durulması gereken şey eleştirinin içeriğidir. Anne çocuğunu eleştirebilir, çocuğu incitecek veya güçlendirecek olan ise sözün söyleniş tarzıdır. Misal:

Ayşegül sokakta öğrendiği ve anlamını bilmediği kötü bir kelimeyi oyun arkadaşına sarf etmiştir. Bu durumda Ayşegül’ün annesinin iki tutumu olabilir.

Tutum1:
- Ayşegül sen ne kadar terbiyesiz, ahlaksız bir çocuk oldun böyle. Senden bir daha böyle sözler duymayayaım.

Oysa ki Ayşegül söylediği kelimenin anlamını bile bilmiyordur. Annesinin ona neden terbiyesiz dediğinin de ayırdına varamaz.

Tutum2:
- Ayşegülcüm sen bu kelimeyi nerede öğrendin? Anlamını biliyor musun? Terbiyeli çocuklar bu sözü kullanmazlar. Çünkü arkadaşlarının üzüleceğini bilirler.

Bu durumda Ayşegül en azından sarf ettiği ifadenin yanlış olduğunun farkına varacaktır.

Kişiler arası iletişimde yapılan en büyük hata, karşımızdaki insanı düzeltmeye çalışırken onun "öz benliğine" müdahale etmektir.

Misal:
Ahmet bey herkese güvenen, çok iyi niyetli bir insandır. Bu yüzden sık sık yakın arkadaşlarının -afedersiniz- kazıklamasına maruz kalmaktadır. Ahmet beyin eşi bu duruma çok kızmaktadır. Bir akşam eşler arasında tartışma çıkar.
Ahmet beyin eşi:
-Ahmet sen ne kadar saf, ne kadar aptal bir adamsın. (işte bu noktada Ahmet beyin öz benliğine müdahale edildi ve konuşma "saldırı-savunma"ya, yani kavgaya dönüştü)
-Asıl sen öylesin. Bıktım senin dırdırından.

Oysa ki Ahmet beyin eşi şöyle deseydi:
-Ahmetcim sen fazla iyi niyetlisin. Arkadaşların senin kadar iyi değiller. Bu yüzden hep senden faydalanıyorlar. İş işten geçince anlıyoruz herşeyi.
- Haklısın aslında. Ne yazık ki herkese güveniyorum. Hiç kötü niyetli olabilecekleri aklıma gelmiyor.

Lütfen adı Ayşegül ve Ahmet olanlar alınmasın, isimler tamamen örnek amaçlı kullanıldı.

Üslup çok önemli.

Saygılarımla.

2007-10-19T14:55:00.000+03:00

Bi de bu vazolar çok güzel:

2 konu vardı 3 oldu

2007-10-19T10:33:00.000+03:00

Aslında bu yazının ana teması akşam çaya gelecek olan misafirler ve 4 yaşındaki çok sevimli oğluşlarıydı, lakin internet dünyasında yelkenlerini rüzgarla doldurmuş hızla yol alan k.i.s.d sabah turlarını yaparken kendine bir konu daha buluverdi.

Misafirlere kısaca değinmeli yine de. Bu aralar hayat çok hızlı akıp gidiyor. Gün geçmiyor ki eşim yeni bir ödev veya projeyle eve dönmesin. Zaten bu günleri öngörerek IKEA yardımıyla oluşturulmuş olan çalışma odası evde en çok vakit geçirilen bölüm ünvanını yatak odasına kaptırmamakta oldukça ısrarlı.

(Bir yorum geldi paylaşmam lazım. Çok kızdım gerçekten. Hakikaten acaip insanlar var dünyada. Bir şey diyosun bari adını yaz, anonim...

Anonymous dedi ki...
çalışma odanızdan önce vakit geçirdiğinizin en fazla yerin yatak odası olduğunu ima etmişsinzi.ya sizde utanma da yok haya da.çok salaksın gerçekten
October 19, 2007 3:03 PM

k.i.s.d: Matematiksel bir hesap yaparak yazmıştım aslında. İkimiz de çalışıyoruz. Haliyle günün 11 saatinde yolda veya işte oluyoruz. Eve 13 saat kaldı. Benim 2 saatim net mutfakta geçiyor. 7 saat uyuyorum. Geriye kaç saat kaldı=4. O da oturma odasında geçiyor. Tabi eşim 5 saat falan uyuyor ve mutfakta ortalama 45 dk. geçiriyor. Kalan tüm vakti çalışma odasında geçiyor. Yani buraya da bu açıklamayı yazdırdın bana inanamıyorum. Benim kendi adıma evde en çok zamanım yatak odasında uyuyarak geçiyor. Eşimin ise çalışma odasında... Ve malesef bu yorumu yazan kişinin kafasını bu şekilde düşünmeye programlamış olan nedir bilmiyorum... Sözün bittiği yer işte burası. Lanet olsun!!!!

Evimize prezentasyon kumandasından bilgisayar-TV ara ses kablosuna kadar hayatımda ilk defa duyup gördüklerim kümesine ait olan ne varsa hücum ediyor. Mecidiyeköy’e her yolu düştüğünde eşim eve başka bir teknoloji satıcısı firmanın torbalarıyla dönüyor ve “ben” bu duruma hiç şaşırmıyor.

Bu temponun arasında k.i.s.d isimli ev sakininin payına -zaten mesleğinin gereği yapması gereken- lojistik destek ve hizmet faaliyetleri düşüyor. Kesinlikle şikayetçi değilim.

Misafirlere değinecektim konu nerelere geldi. İşte bu temponun ara sıra durulması adına eş-dost-arkadaş-kardeş grubundan birilerinin eve gelmesi benim için hoş bir değişiklik oluyor. Her ne kadar “Lojistik destek ve hizmet elemanı” olarak yine bir sürü sorumluluk altına girecek olsam da iki çift laf edecek, güleryüz görecek olmak hizmetin külfetini azaltıyor.

Uzun zamandır bizi ziyaret etmek isteyen arkadaşlarımız bu akşam evimizi şereflendirecekler. Bir çay daveti ayarladık ve hatta sadece çay demlemeyi bile düşünmedim değil. Ancak biz onlara sadece kahve içmeye gittiğimizi sandığımız bir akşam kızcağızın çalışan bir hanım olmasına rağmen tabir yerindeyse “döktürmüş” olması benim “sadece çay plan”ımı projelendirilme aşamasındayken fizibilite eksikliği nedeniyle rafa kaldırmama neden oldu. Neyse ki artık eve 18:10 gibi ulaşabiliyorum, zamanım bollaştı. Dün, akşam yemeğini yerken bir yandan da ne yapabilirim diye düşündüm. Yemek yemeden gelecekler ve çay menüsünde
*bir tuzlu
*bir salata
*bir tatlı şey olması ideal olurdu. Bu durumda en sevdiklerim klasöründen şunları seçtim:

1-Portakal ağacından “Minik Lahmacunlar”
2- Gelinciklerdeki “Yeşil Mercimekli Buğday Salatası”
3- Ufuk'ta Mutfaktan öğrendiğim “Frambuazlı Parça Çikolatalı Cheesecake”

Cheesecakei dün akşam hazırladım. Daha önce bir kere denediğim için tadı konusunda içim rahattı. Bu tarif incelediğim New York tarzı olmayan cheesecake tarifleri arasında en çok beğendiğim tarif. Ve tad olarak hem yeni dünyada hem de burada yediklerime çok benziyor. Nam-ı diğer “Peynirli kek”i hazırlarken bir yandan da buğday salatası için buğday ve yeşil mercimek haşladım. Sularını süzüp karıştırıp soğutup onları da buzdolabına kaldırdım. Minik lahmacunlar için gerekli olan kıymayı buzluktan dolabın alt kısmına indirdim. Kıyma akşama kadar yavaş yavaş çözülecek.

Bu akşam yapılmayı bekleyenler:
1-Peynirli kekin sosu (yarısına frambuaz diğer yarısına çikolatalı sos yapacağım ve böylece frambuaz sevmeyenler üzülmeyecek)
2-Buğday salatasına kornişon turşu, salatalık, yeşil soğan, maydonoz ve nane doğranacak. Limon, sızma, nar ekşisi, tuz, karabiber ve kimyon eklenecek.
3-Minik lahmacunlar hazırlanacak. (Tahminen 30 dk alır)
4-Çay demlenecek.

67 metrekareden müteşekkil evimizi süpürmek aşağı yukarı 10 dk sürdüğü için bu kısmı iş listesine bile koymuyorum:)

Neyse, bu laf bolluğunu günlerdir ne evde ne de ofiste canı istediğince konuşamayan bir deli kız olmama verin lütfen :) Taşınma sürecinde evimizde büyük bir tadilat yaptırmak zorunda kalmıştık. Bina çok eskiydi, mutfak çok yıpranmıştı. Özellikle mutfak ve salon epeyce uğraştırmıştı. Mutfağın mobilyasını önce Koçtaş’tan almaya karar vermiştik. Sonra Koçtaş’ın “Dolabın montajından önce ev sahibinin yapması gerekenler “ listesi ile karşılaşınca dolabı teslim almadan iade ettik. Dolabın monte edileceği yüzey dümdüz olmalıydı, sıvası boyası yapılmalıydı, tesisat sorunu olmamalıydı ve en erken 10 gün sonra takabilirlerdi. Neyse, bunun sonunda eşim ve montaj işlerinden anlayan bir arkadaşı Dudullu’daki bir mutfak dolapçısından yapılmış ama satılmamış bir mutfak dolabı buldular, dolaba bir kaç ekleme yaptırarak çok uygun bir fiyata satın aldılar. Dolabı bir kamyonet bulmak suretiyle eve taşıdılar ve bir matkap yardımıyla duvara monte ettiler. Olayın aslında ne kadar basit olduğu da bu noktada anlaşıldı.

Bu sabah, “günlük internete göz atma safhasında” çok hoşuma giden ve bunca zamandır farkına varamadığıma hayıflandığım bir “proje-kitap”a rastladım. Kitap :Bu ve işte Proje . Evinizin donanımında çözülmesi gereken sorunları belirlemenizi ve 8 haftalık bir sürede bu sorunları aşama aşama çözmenizi sağlayan bir proje bu. Her haftanın bir konusu ve ödevleri var. Projenin websitesinde insanlar birbirleriyle yardımlaşabiliyor, görüş alışverişinde bulunuyorlar. Ayrıca projeye katılan çoğu kimse kendi websitesinden yaptıklarını yayınlıyor. Böylece bir sürü güzel fikir ediniyoruz.

Sadece dekorasyon konusuyla bunu kısıtlamak istemem. Çocuk eğitiminden mutfakta uzmanlaşmaya kadar bir çok konuda bu tarz toplu ve kendinden itkili eğitimler-kitaplar-projeler olsa çok faydalı olurdu. Bloglar bu toplumsal proje için çok güzel zemin oluşturuyor. Eskiden de komşu teyzeler ekibi varmış değil mi? Gerçi bizim evde gün falan hiç olmazdı. Annem yalnız kalıp kitap okumayı veya arkadaşlarıyla dışarıda buluşmayı tercih ettiğinden komşu teyze kavramından bi-haberim. Eşimin annesinin komşuları bu konudaki bilgisizliğimi gidermemde yardımcı oldular. Ne var ki o kadar iç-içe olmayı da ben kabullenemedim. “Anasına bak kızını al” sözünü boşuna söylememişler.

Yaklaşık bir aydır takip ettiğim bir blog var. Flip This (http://dayataglance.blogspot.com/) rumuzuyla yazan bir arkadaş, San Fransisco’da yeni taşındığı evi kendi el emeğiyle onardı ve boyadı. Onu okurken çok mutlu oluyorum. Her odayı projelendirmesini, o odada yaptığı çalışmada kullandığı malzemeleri yazmasını, önce-sonra fotoğrafları koymasını.. o kadar iş arasında internete emek vermesini çok takdir ediyorum. Üniversitedeki son senemde yaşadığım evi bir dostumla boyamıştık, hep o günü hatırlıyorum. Bir de büyükbabam geliyor aklıma. Büyükbabamın babası usta bir marangozmuş. Büyükbabamın da elinden her ağaç işi gelir. Senelerden bir sene, ben 11 yaşında falanım, büyükbabamlarla yaylaya gitmiştik. 2 katlı eski ahşap bir ev tutulmuştu 3 ay için. O evi büyükbabam 3 haftada tamir etmişti. Eve tahtalarla döndüğü günlerde çok seviniyorduk. Onunla birlikte biz de çakıyor boyuyorduk. Böyle bir tamiri kendi kendimize yaptığımız için gururlanıyorduk belki. Emek vermek, alın teri dökmek bu yüzden kutsal olsa gerek. Kendi emeğinin ekmeği daha bir lezzetli geliyor insana.

Tabii bu internet faaliyetinden bahsetmişken http://www.apartmenttherapy.com/ linkini vermeden olmaz. Bakın, içiniz açılsın, dünyanız renklensin.

Dün kendi kendime sordum: “Neden hiç gündeme ilişkin yazmıyorsun?”. Düşündüm, hakikaten oturup terör konusunda sayfalarca yazabilirim. Bununla birlikte yazdıklarım duygusal rahatlamadan başka bir şey sağlamaz. Konunun uzmanı olmak isterdim. Söylenecek çok şey olurdu o zaman. Tek diyebileceğim, dün akşam Kurtlar Vadisi-Terör dizisini izlerken ağladım. Beyni yıkanmış vatan evlatları için ne yapabiliriz diye düşündüm ve bir şey bulamadım. Beyni yıkanmış bir insanla nasıl konuşulabileceği konusunda zihnimde şimşek çakmadı. Ve anladım ki, ben bu konulardan bahsetmiyorum çünkü bu şekilde kaçıyorum. Sorunu çözemediğim için sorun yokmuş gibi davranıyorum. Oysa ki acı yanı başımızda. O dağlarda günlerce terörist peşinde koşmuş, yanı başında tanıdıkları ölmüş insanlarla 2 sene önce aynı sofrada yemek yiyen bendim.

Kürtlerin bağımsız bir Kürdistan’da Türkiye Cumhuriyeti’nde yaşadıkları özgürlüğü bulamayacaklarını tahmin ediyorum. Bugün İstanbul’da 1 milyondan fazla Kürt vatandaşımız var. Ne güzel hep beraber yaşayıp gidiyoruz. Gitsinler, şehri kirletiyorlar, suç oranı arttı diyor muyuz? Kovuyor muyuz? ABD denen, kendini terör karşıtı sanan ülkede zencilere yapılan muameleyi mi yapıyoruz? New Orleans’ta unutulan, selin ve yıkımın getirdiği acıyla kendi kendilerine başa çıkmaları beklenen halkın yaşadıklarının aksine güneydoğuda sel olduğunda yardım etmedik mi? Ayrımcılığı kim yapıyor gerçekten görülsün isterdim.

Bir arkadaşım var. Van’da hekimlik yapıyor. Bayan. Gittiğinde ilk heves Kürtçe öğrenmeye başlamıştı. Başına gelen bir çok olay onun bakış açısını değiştireyazdı, umutlarını epeyce hırpaladı. Bu olaylardan birisini aktaracağım: Bir gün bir kadın hasta ile eşi muayeneye geliyorlar. Kadının sancısı varmış, arkadaşım sancı hakkında teşhis amaçlı sorular soruyor. Kadın da Türkçe yanıt veriyor. Sonra kadının eşi Kürtçe kızıyor kadıncağıza ve o saniyeden sonra kadınla arkadaşım arasındaki ilişki adam üzerinden kuruluyor. Hasta ve eşi odadan çıktıktan sonra arkadaşım Kürtçe bilen hemşireye adamın ne dediğini soruyor. Adam eşine demiş ki: “Bir daha Türkçe konuşursan kemiklerini kırarım”. Ne acı değil mi? Bir yanda Kürtçe öğrenmeye can atan bir hekim, sırf yardım etmek için... Diğer yanda uzatılan eli istemeyen bir tavır. Bu çok acıtıcı.

Bu yazı çok uzadı ve derinleşti. Bu kadar derinden su yüzüne çıkamayıp vurgun yemekten korktuğum için yazıyı burada kesiyorum.

Sevgiler.

Mevsimidir şimdi:

2007-10-17T13:57:00.000+03:00

Sonbahar kendini pencerenin arasından sızan rüzgara karıştırıp evimize girmeyi başardı. Dün sabah uyanıp yataktan fırladığımda çoktandır unutmuş olduğum soğuk hava yüzümü yaladı. Merhaba diyemeden hapşırdım. Neyse ki akşam yanan kaloriferle evim kendini affettirdi. Sürekli akan burnum ve devamlılıkta ısrar eden hapşırıklar ise sonbaharla karşılaşmamızdan bana yadigar kaldı.

Üşürüm ben. Kansızlık sorunum yok, vitamin eksikliği de söz konusu değil. Üşümelerimi sıcak memleketlerin kokusuna bulanmış bir yaz çocuğu oluşuma bağlarım. Sonbahar gelir, ben üşümeye başlarım ve yaza kadar bu hal üzre devam ederim. Hatta yazın klimalar o kadar serin üfler ki, ofiste hırkayla çalıştığım olur.

Kış aylarında sınırlanamaz hayal gücümü kucağıma alıp, elimde bir fincan sıcak içecek ve bir battaniye ile soğuğu izlemek en büyük huzurdur bana. Kimi zaman şehrin gülümsemesini esirgediği bir sokakta düşüp kalmış olası kibritçi kızlar gelir aklıma,üzülürüm. Kimi zaman ise sıcak bir sobanın başında kedisiyle oynayan küçük sevimli bir çocuğun heyecanla beklediği kestanelerde kalır aklım, yalanırım. Kışı çok sevmem ama getirdiği güzellikleri fazlasıyla takdir ederim.

*İlla ki kestane
*Kereviz ve ıspanak
*Bembeyaz karların ortasında bulduğum çocukluğum
*Puslu İstanbul sabahlarında Ortaköy
*Kar yağmış İstiklal caddesine, sinemalar tıklım tıklım
*Sıcacık sahlep
*Buğulanan camlar
*Yeşil kaşe paltomun ceplerinde ellerim, üşüyen burnumun çaresizliği
*Ve de nedense kışla özdeşleştirdiğim keman sesi...

Değişken ruh halleri taşıdığımdan aynı soruya farklı zamanlarda farklı cevaplar vermem normal karşılanmalı. Yağmur hakkımda düşüncelerimi soruyorum kendime. Şu an çok seviyorum yağmuru, en çok da yağmurun sesini seviyorum. Gözümü kapatayım, şehir sussun, kafamın içindeki tüm sesler kısılsın ve yağmuru dinleyeyim. Böylece içimdeki çatlaklara sıkışıp kalmış kirler belki temizlenir, yağmura karışıp akar. Böyle böyle dinginleşirim sanıyorum. Yağmurda dolaşmak isterim hep. Hep isteme aşamasında kalır bu proje. Hep okul yaptırmak isteyen anneannem gibi, yerini bile beğenir de bir türlü aktifleşemem. Hep korkarım, ya hasta olursam, ya saçım bozulursa... vıdı vıdı hep. Risk almayı sevmeyen bir insanın hezeyanlarıJ Yağmurda yürümekten niye korkuyorsun k.i.s.d. Bir gün yağmurdan sığındığın o küçük kafedeki gibi bir fincan ıhlamuru bir daha içemeyeceğini mi düşünüyorsun. Ya da papatya çayı görmeye tahammül bile edemiyor musun?

O zaman ilk yağan yağmurla anılarını yıka... Mürekkep izlerini çıkar kalbinden.

Bakımlı k.i.s.d.

2007-10-08T15:06:00.000+03:00

Allahım ne kadar da romantik bir andı öyle, ellerim ellerinde, dilinde binbir güzel kelime ile beni benden alıyor, mutluluğuma ve güzelliğime güzellik katıyordu. Derken birden aydım ve farkına vardım nerede olduğumun. Evet, kuaförün koltuğundaydım ve maniküris Sezen ellerimle ilgileniyordu. Daha o lafı bile düzgün söyleyemezken vaniküm, manüvüy, maniküm,ney??? kendime biçilen bakımlı olmak zorunda kalan kadın rolünün hakkını vermeliydim. Ne eziyet!!!

Asla bakımlı olamadım ben, yani mühendislikten midir yoksa rol modelimin olmamasından mıdır bilemem :) Bakımlı olamadım derken 2 haftada bir düzenli kuaföre giden, her hafta illa ki fönünü çektiren, küpe takmadan çıkmayan, her daim makyajlı bir kızcağız olamadım ve de olamıyorum. Sıkılıyorum. Bazen angarya görüyorum. Paçoz değilim lütfen yanlış imgeler olumasın kafanızda, ama günün herhangi bir saatinde gördüğünüz resim makyajsız, çoğu zaman ojesiz, fönsüz -en iyi ihtimal köpük kullanmış- birisi. Annem de benim gibiydi ve korkarım ki kızım da benim gibi olacak.

Kıyafet konusunda sorun yok, şık ve özenli olmaya çalışıyoruz ister istemez. Ve hatta iyi makyaj yapmayı da biliyorum. Bilmediğimden de değil. Peki diğer mevzular, ı ıh!

Lakin kazın ayağı gün geçtikçe şekil değiştiriyor ve benim bildiğim formdan git gide uzaklaşıyordu. Eşimin işindeki konumu yükseldikçe sürekli onunla birlikte efendime söyleyim süs bebek olaraktan gezmem gerekiyordu. Bu da demek oluyordu ki eller bakımlı olacak, makyaj yapılacak, fönler çekilecek, kaşlar biçimli olacak. Ya hepsi süper de ben manikür olayını hiç sevmiyorum. Yine de ister istemez Sezen’e emanet ettik elleri. İyi ki dipten gitme demişim, fazla abartmadı sağolsun.

Kaş konusunda Mecidiyeköy Flowers güzellik merkezinden Çiçek Özçelik’i tek geçerim. Her ne kadar fiyat tuzlu olsa da çok başarılı kaş şekillendiriyor. Ah ah kepaze ettin beni hayat, ben bu geyikleri çevirecek kadın mıydım? :)

Bir sonraki yazımda zerafet ve sofra kuralları :D

Mutluluğun resmi

2007-09-28T10:05:00.000+03:00

Minik Meleğin Anneciği beni bir oyuna davet etmişti. Mutluluğun resmi???

Demiştim ki bu çok zor bir soru... Çok zor gerçekten de, çünkü ben ufacık şeylerle deli gibi sevinen bir kızcağızım. Mutluluğun resmi bir kalıp sabun da olabilir, eski bir fotoğraf da olabilir, tesadüfen elime geçen bir avuç boncuk da olabilir, eski bir sokak da, ve yıllar sonra karşılaşılan bir eski dost da... Bir şişe zeytinyağı ile bir şişe parfüme eşit derecede sevinebilen bir garip insanım. Bütün bunların daha üstünde bir mutluluk varsa şayet, o da olsa olsa herzaman dilimden anlayan, her zaman yanımda olan, beni zenginleştiren ve en huysuz anımda bile beni çok sevmiş olan yemyeşil gözlü bir delikanlı ile evli olmanın verdiği mutluluktur. Giden gelen dalgalı ruh hallerime, tüm deliliğime, papuç dilime rağmen bana sabır gösterdiği için onu ne kadar sevsem az. Şimdi buraya nikah fotoğraflarımızı koyacak değilim:) Çok beklersiniz ehühüühü.

İşte okyanus kıyısında çektiğim bu fotoğraf, bütün fotoğraflarımız arasında hem gizli hem de aşikar olan ve de bence çok özel olan bir kare:)

Gripin'den Sensiz İstanbul'a Düşmanım eşliğinde bu fotoğrafı tüm sevenlere armağan ediyorum:

Tabi unutmadan ben de "Archisugar'ı " ve "Nihan'ı" oyuna davet ediyorum.

Gülümseyin

2007-09-27T14:14:00.000+03:00

Bugün gelen bu karikatür beni acaip güldürdü.

Çok keyifli, herkeslerle paylaşıyorum:)

10 yıl - 2

2007-09-24T09:28:00.000+03:00

Herşey belli olmuş, benim için yine çantamı toplayıp bir şehre gitme vakti gelmişti. İstanbul, hayatımın aşkı diyebilirim bu şehre... Eşyalarım ve ben, beraberimde gezdirdiğim tüm anılar, içimde güneşim, hepimiz taşındık bir Ağustos sabahında:) Kayıt için...
* Okula ilk girişimde, güney kampüsün yokuşunu inerken sanırım aşık oldum dedim, hava güneşli ve çok güzeldi. Sağ tarafta boğaz pırıl pırıl parlıyordu. Hep o manzaraya bakacağımı sandım.
* Kayıtlardan sonra ailemin yanına dönmeyi umarken Profficiency denen bir sınav çıkıyor karşıma ve insanlar beni gaza getiriyor: Ne yapacaksın hazırlık okuma, gir şu sınava. Ya diyorum bi dinlenseydim, boşver boşver diyolar, ve ben kendimi profficiency sınavını geçmiş halde buluyorum, derslerin ortasına düşmüş halde...
* OBIKAS, ders seçme sistemi, sabahın körüne girilen kuyrular, sırasını satanlar mı dersiniz geceden kamp kuranlar mı, çok garibime gidiyor
* Bir yandan İstanbul'un havasına alışmaya çalışıyorum, hava serinliyor, oysa ki Eylül yeni geldi, İzmir'den getirdiğim güneşim imdadıma yetişiyor:)
* Anneannemlerde kalamayacağımın ayırdına varır varmaz- anne ben yurtta da kalmıcam, annemlerde de, ben ev tutucam...
* Evim evim güzel evim
* Sonra dersler, hızla başlayan dersler
* Hızın içinde kazanılan güzel dostlar, yeni arkadaşlar
* Hızla gelen kış, İstanbul'un kışı hem de, kar-buz, tıkanan yollar
* Sınavlar-stres
* Güneyin o güzel manzarasını sürekli teğet geçişimiz, hız,hız...
* Uykusuz geceler, projeler, ödevler
* İlk sene bittiğinde alınan derin nefes
* Her sene biraz daha alışılan okul, biraz daha bağlanılan
* Süperdorm'un terası
* Hazal Ana'nın lahmacunları
* Doğatepe'nin muhteşem 2. köprü manzarası
* Mühendisliğin giriş katındaki labda sabahlanan geceler, sandalye kaydırma oyunları
* Senede belki 1 kere Taksim'e kaçabilişimiz
* Ortaköy'de pazar kahvaltıları
* Yaz okulunda ne çok gezmiştik
* Her yaz staj, her kış okul, tatil bir hayal idi:)
* İki göz küçücük evim, anlayışlı ev sahibim
* 559 C
* Metro seferleri başlıyor:)
* İstanbul-Ankara hattı
* Çalmayan telefon... aylarca
* Biten arkadaşlıklar, yalan söyleyen dost sandıklarım
* İçime kattıklarım, hayatımdan çıkarıp atamadıklarım
* Karanfilli tarçınlı çay, ince kenarlı beyaz kupada
* Sosyete kantinin çayı ve piliç kroketi
* Sosyetenin muhteşem soğuk sandviç mezeleri, manzarada kedilerle kavga ede ede sandviç yeme çabalarımız
* Son sınıfa doğru bastıran bir garip duygu
* 3. sınıfta yaşadığım bodrum katının neşesi sucu çocuk Fuat, Fuat'ın tam biz ders çalışırken şarkı söylemeye başlaması ve telsiz denemeleri yapması, sucuya taktırılan telesekreterin pazar günleri beynimizi oyması ve cam-çerçeve indirme isteği uyandırması
* Bodrumun hüznünü paylaştığım canım C. ders çalışmaktan sıkılınca aynaya geçiş yapmalarımız, bölüm dedikoduları, sabah uyanamayışımız
* Psikoloji binasının önü, ne muhteşem yerdir orası
* TB'nin önündeki steplerde okuduğum makaleler
* Bazı sabahlar okula erken gidip serinliği ve sakinliği dinleyişim
* Kuzey kampüsün Sibirya soğuğu
* En sevmediğim bina: YD
* Güney kampüsten Hisar kampüse 10 dk içinde gitmek zorunda kalmak ve o anda belirtilen istikamette shuttle olmaması sonucu dalak krampı geçirmek:)
* 4 sene boyunca öğle yemeği kavramının çubuk kraker veya soğuk sandviçle, en iyi ihtimal tavuk kroketle eş olması
* Orta kantinin kumpiri güzeldir...
* Kennedy Lodge'un önünde yaptığımız kardan adam
* Kar yüzünden finallerin 6 gün ertelenmesi, Hisarüstü'nde mahzur kalışımız
* Wonderland'in çikolatalı cheesecake'i, Ceasar Salad'ı ve de Çin Mantısı... Bi de scrabble
* Park 1, Park 2 isimli gubidik sınıflarda soğuk hava koşulları:)
* Fotoğrafçılık klübü
* Canon A-1 im, canım:)
* 3.sınıfın ilk dönemi hiç ders çalışmadım ben, sadece ödev yaptım, quizlere çalıştım, projeleri hazırladım, yaaa:)
* Güzel sanatlar binasının muhteşem cam atölyesi, havuza inen patika ve ömrümün en huzurlu yolculukları
* Bebek - Ortaköy arasında bir temmuz günü öğle vakti yürümeyin, iyi olmuyor.
* Gidilen tiyatrolar, sinemalar, az ama öz:)
* Canım E. ile Yüzüklerin Efendisi 2ye gidişimiz, sonra Marco Paşa'da yediğimiz yemek ve bize asılan İspanyol turistler
* Çok üzgün olduğum o doğum günümde yaptıkları süpriz, o güzel aynayı hala saklıyorum
* Tam proje yetişme tarihine 3 gün kala göçen bilgisayarım, kar-buz demeden kasayı kucaklayıp o dik yokuşu can havliyle çıkışım ve tamir için dökülen paracıklar, böhhühühüü
* Sevgili E.nin evi,annesinin muhteşem enginar yemeği, mercimek köftesi, kısırı... Benimle paylaştığı odası, canım benim...
*Kütüphanenin ahşap bölmeli studysi.
* Kütüphanenin karşısındaki kantinde "Sigara İçilmez" yazısının altında sigara içen çocukla ettiğim kavga
* Akmerkez'e her gidişimde fiyatların beni dumura uğratması
* Pazarlık, pazarlık
* Eczacıbaşı stajındaki kafa ekiple gezdik bütün yaz...
* TÜYAP kitap fuarında harcadığım servet, neyse ki fuarı Beylikdüzü'ne taşıdılar :)
* İstanbul'da sonbahar
* Yıldız korusu
* Ortaköy'ü çok seviyorum, tek başıma bile olsam:)
*Mühendislik binasının girişindeki otomat, çayı pek rezildir, olsun severim yine de
*Mühendisliğin çatı katı
*Güney kampüse koşarak inen deliler bizdik
*Tevfik Fikret’in evi, aşiyan yokuşu ve Hisar
*Aşiyan yokuşunda “Bir yangının külünü yeniden yakıp gittin...” şarkılar türküler
*Bebekte balık-ekmek nam nam nam
*Gece oldu mu ben şehre vurulurum, ışıl ışıl boğaz ve yakamozlar, boğazın en güzel göründüğü tepedir okulum
*Hisar’ın burçlarına tırmanan final sonrası gençler daha sonra soluğu Nevizade’de alırlar
*Hippi giysilerimi hep Beyoğlu’ndaki Ermeni terziden alırdım
*59 R yi sevmiyordum, artık yok sanırım
*Yanlışlıkla GaziOsmanpaşa’ya gidişim, ne kadar da korkmuştum ama uslanmamıştım
*Ulus pazarı tabi ki de
*Beşiktaş ve Kabalcı’nın kafeterası
*Buzzz gibi havada dışarda işim neydi hala bilmiyorum
*Ne kadar çok kar yağmıştı ve botlarıma dolmuştu, bir de sıcak çikolata vardı ve özlenen birisi...
*Kestaneyi o kadar çok severim ki teflon tava yansın hiç önemli değil
*Çeşit çeşit şapkalarım var benim!!!
*İstanbul Sanat Merkezi İstiklal’in girişindeydi ve oranın 3. katında cam kenarında oturup kahve içerken yoldan geçenleri seyretmeye bayılırdım, hele ki hava pusluysa veya kar yağıyorsa...
*Tünel
*Avrasya Maratonunu unutup İstanbul’un yarısını yürümek zorunda kalışım
*Beyoğlundaki o çatı katı, soğuk kahve, kediler
*Ankara kaçamağı, bir İtalyan restoranı
*Elinde fotoğraf makinesi İstanbul’da bir kayıp kız...
*Hep uzaklara sevdalı, hep uzaklara...
* Çengelköy'deki Çınaraltı kahvesi
* Topluca gidilen tatiller
* Anneannemlere her gidişimde ganimetlerle dönüşüm hehehheh
* Ev sahibimin geçindiğim parayı öğrenince "E her ay biz oğlana ne diye o kadar para yolluyoruz o zaman" diye kızması. :)
* Kendi evini boyamanın dayanılmaz mutluluğu - nil yeşili
* Eve hırsız girdiiiii... Büyük Armutlu karakolu ve varoşun gri yüzü
* Taş Odası konseri, telefon kulübesi, Ankara otobüsü, güzel bir mayıs:)
* Beşiktaş Beltaş, hala giderim
* 3. sınıfın 2. dönemi, zor, bunalım, çok zor verilen bir karar ve gemilerimi yaktım.
* Aşkımla tanışmamız, o büyük tesadüfler silsilesi...
* Çalışan bir insan olduğu için aşkımın bana pek bi iyi bakması, efendime söyleyim, öğrenci halimle gidemeyeceğim yerlerde yiyip içme lüksü:) Ödevlerimin bi kısmını da ona yaptırmıştım ehehehe
* Amerika yolları
* "Hani sen 30undan önce evlenmeyecektin kızım" - annem
* Belediyenin bodrumunda haritalar arasında geçen 1,5 ay, canım dostum A ile yaptığımız bitirme tezi - sağolsun son kısımları hep o yaptı
* Yıllarca yaşanan sokaktan ayrılmanın verdiği hüzün, toplanan eşyaların, boşaltılan koridorların hüznü
* Peteklerde oturup ağladığımız gece:)
* Gelinlik provaları, eski bir Fransız filminde beğendiğim gelinliği diktirdim:)
* Allahım bu topukluları ben mi giyeceğim?
* Hızlı ve istediğimle alakası olmayan bir düğün, zaten sırf başkaları istediği için yapılmıştı.
* Mezuniyet, kepler havaya!!!
* Balo gecesi yetişmemiz gereken SF uçağı, balo saçımla bindiğim uçak:)

10 yıl

2007-09-21T15:30:00.000+03:00

Bunu yazmayı unutmamalıydım, neyse ki geç kalmadan yakaladım. Tuttum fikri kulağından, evet kaba kuvvetle, oturtup yerine dedim ki:
-Dökül
Şimdi o dökülüyor, ben de yazıyorum.

Nasıl bir ortamda yazdığımın fotoğrafını çeksem "Ne pasaklı bir kız bu yaw" dersiniz. Aslında size rağmen fotoyu çekip koymak lazım ama makinem burda değil. İstirahat halinde kendisi:) Neyse, mühendis masası ne de olsa diye kimsenin takmaması ayrı güzel. Sol tarafımda kese kağıdı içinde bugün öğle arasında Malatya pazarından alınmış çiğ badem var, bi güzel ki, çayla lüp lüp götürüyorum arada. Yazmakta olduğum analiz dökümanının çıktı alınmış sayfaları ekran hariç her yere dağılmış, sağda solda minik not kağıtları var. Hızla büyüyen canavar fasülye bitkim ve dibindeki kedi biblolarım deniz kabuğumla ahenk oluşturuyor. Ne kadar da pozitif. Sağ tarafımda Maçka Parkı manzaralı bir pencere, dışarda puslu İstanbul. Yağmur çabalıyor lakin bir türlü yağamıyor. Müdürümün geçen yılbaşında hediye ettiği bambu bitkisi yeşil yeşil geriniyor. Ben de yeşil giydim bugün, adeta bahar diyorum.

Atmosfer budur.

Önemli olaya gelebilirim artık.

Tam 10 sene oldu, 10 senedir ailemden ayrıyım. Bu yıldönümünün tam tarihi 11 Eylüldür ben taşınma yerleşme derdinde kaçırmışım gününü. Neyse:) Oturup son 10 senenin bilançosunu çıkaracak vaktim olmadığından bu yıllara dair aklıma düşenleri madde madde yazmaya karar verdim. 3 senesi güzeller güzeli İzmir'de, 1 senesi Monterey'de, 6 senesi İstanbul'da geçen freedom yıllar:)

İzmir yılları:

* Otobüsle şehre girerken ilk söylediğim cümle "Babacım bu şehir GRİİİ!!!"
* Şehir merkezine doğru taksiyle yolculuk esnasında "Girişi kötüymüş ama iç taraflar muhteşem, bayıldım.
* Yeşillikler arasında okulu gördüğümde yüzümde kocaman bir gülümseme

* Babamın beni lise üniformamla okul bahçesinde bırakıp gitmesi
* Babacığın bana idareten bıraktığı 30 milyon lira ile zengin olduğumu sanmam
* Paranın ilk 11 milyonunu ilk hafta harcayınca ekonomik insan modeline geçiş yapmayı öğrenme sürecim
*İlk haftasonu iznimiz, Kemeraltı - Sevgiyolundan alınan ders kitapları- Karşıyaka sahili ve şehre aşık olma süreci
* Okulda yalnız başıma bırakıldığımda asla terkedilmiş gibi hissetmeyişim, yeni hayatı anında kabullenişim, sevgili dostlarım, arkadaşlarım, herkes bu kadar iyi midir diye mutlanışım, umutlanışım...
* Sınıfta ailesi İzmir'de yaşadığı halde mesafelere ağlayan ve yatılı hayata nasıl katlanacağını bilemediğini söyleyen sarışın güzel kızı teselli etme çabalarım
* Ailemle aramda 1000 kmden fazla yol olduğunu unutma çabalarım, bazı geceler ben de ağladım özlemiştim çünkü
* Yatakhaneye yerleşirken İzmirli başka bir arkadaşın annesinin getirdiği muhteşem börekler ve pastalar ile yüzümüzde beliren kocaman gülümseme
* Her sene okula 2 gün geç gittiğim için beni sınıf başkanı seçerek cezalandıran hain sınıfım :)
* Sınıf defteri -Allahım ne kabustu ya zimmetliydi bana ve hep kayboluyordu, hatta bi kere 1Nisanda saklayıp bana 3.5 attırmışlardı, müdür yard. çok disiplinli bir insandı
* Geceyarısı acıktığımızda yemek için zulaladığımız ketçap ve mayonezler (ekmeğe sürüp yiyoduk hala inanamıyorum)
* Karşıyaka Migros - en ucuz muzları oradan aldık hep
* Yemekhaneden çalınan somunlarca ekmek
* Kantinin dışardan açılabilen penceresini keşfetmemizin ardından gece 2den sonra kantinden yürüttüğümüz (parasını bırakıyorduk ama) dondurmalar, bisküviler, kolalar
* Kantinden yine bi gece malzeme yürütürken bekçiye yakalanışımız
* Kantinci amcanın pencereye içerden kilit sistemi taktırması
* Gece suratını boyayıp suçu başkalarına attığımız arkadaşların kendilerini boyayan kişilerin biz olduğumuzu asla öğrenememesi
* Su savaşı neticesinde kesilen kolum -hala izi var
* Sürekli ders çalışıp uyumaktan ve de haftasonu sürekli gezip, gezerken de sürekli yemekten kaynaklı 10 kilocuk - o kiloya liseden sonra asla çıkmadığımı düşünürsek epey acaip durumdaymışım
* Merdiven dedikoduları
* Yatakhane sohbetleri, pijama partileri, kısır partileri
* Her haftasonu çıkıp illa ki bir şekilde kaybolmamız ve şehri kaybolarak öğrenme sürecimiz
* Kızlarağası - illa ki orası - illa ki hasır iskemleler, sakızlı lokumla ikram edilen türk kahveleri
* Bostanlı Churchill Ahmet'in yeri
* Karşıyaka D&R
* Adana'ya gidiş için ilk uçak biletimi kendi başıma alışım, kendi başıma havaalanına gidişim, yalnızlığın en çok dokunduğu kimsenin uğurlamadığı hava alanları
* Fuarda yaptığımız çılgınlıklar
* Alsancaktaki deli gitarcı, belediye bandosu eşliğinde ıslandığımız yağmur, muhteşem sucuk ekmekçi
* Karşıyaka'daki turşucu
* Bornova illa ki Bornova, vazgeçilemeyen
* Bornova Küçük Park, Bilg. Müh. binasının arka tarafındaki bank, İZSU durağında Montrö otobüsünü bekleyen küçücük bir kız
* Haluk Levent şarkılarını bağıra çağıra söylediğimiz ve akabinde disiplin cezası almaktan kılpayı sıyırdığımız akşam-gece ne denirse artık
* Hasanağa bahçesine bakan balkonda oturulduğunda sabaha kadar süren muhabbetler, dolup boşalan bardaklar, eşlik eden müzik. Canım arkadaşlarımın evi, bohemliğin son sınırında günler, domatesli makarna ile patates kızartması, Buca Tansaş
* Teleferik maceraları
* İnciraltı'na gidip "Sadece bu kadar mı?" dediğimiz gün, ahahaa, ne sandıysak artık:)
* Bornova EGS
* Bornova - Gümrük hattı, Çankaya'da inip dershaneye yürümek için 3 farklı güzergah belirleyebilmemiz, yolu uzatma çabalarımız, Bornova - Bostanlı hattı, 315, 62,63 nolu otobüsler, İZULAŞ, ESHOTlar, hala sakladığım KENT Kartım
* Sevgiyolundan topladığım bilumum gümüş küpeler, tek tek aldığım, kulaklarımdaki toplam 6 delik -eskiden bu kadar çok boncuk takı yoktu, hep gümüş vardı, hep.
* Marketten karpuz alıp parkta afiyetle yiyen bir grup genç
* Bostanlı Edem'de bütün sınıf tıka basa tatlı yedikten sonra gidip mutfağın yerini soruşum, akabinde bulaşıkçılığa soyunmamızı istemeyen iyi kalpli iş yeri sahibinin bize indirim uygulaması, kişi başı 500 bin liraya bizi salıvermesi:)
* Bostanlı parkında içtiğimiz sigara, benim de içişim, yok artık içmiyorum ben sigaraya karşıyım:)
* Otogar, herşeyin başladığı ve bittiği yer...
tüm ayrılıkların ve tüm kavuşmaların yaşandığı yer...
yollara açılan ve yolların bittiği yer... İlk başta Alsancakta olan, sonra şimdiki yerine taşınan otogar, hep uğurlayan birinin olduğu otogar...
* Dershane sınıfımdaki aç insanlar, iddialarına göre aperatifleriyle 1 ay doyardım:) Her sabah ilk dersi kantinde işlememiz :) İkişer ikişer götürdükleri Ayvalık tostları
* Deneme sınavları, sınavlar sonrasında ısmarlanan limonatalar, 9 Eylül tıptaki arkadaşım Ceyhun'un beni ziyarete gelmesi, herkesin onu erkek arkadaşım sanması ve herkesten nefret etmem, sonra herşeyin anlaşılması ve derin nefes almam
* Yağmurlu bir akşamda yanlış otobüse binip kaybolmadan hemen evvel otobüsten inmeyi akıl edebilmem, cebimde her nasılsa unutulmuş telefon kartını bulabilmem - o zamanlar cep telefonu pahalı tabi, almadıydı bizimkiler- telefon kartını yuvasına takıp bildiğim tek numarayı tuşlamam, telefonu cebinde bekleyen bir dost, ve ıslanmış KISD'in içini ısıtan bir fincan ıhlamur, fonda çalan Aramadın Aylardır şarkısı
* Arkadaşımın evine gittiğimde bizi bekleyen istavritler ve harika salata, o gece gittiğimiz film - hangi film olduğunu şu anda hatırlamıyorum-

* Kasım ayında esen o soğuk İzmir rüzgarı, hırka kollarından içeri dolan soğuk, donan ellerimi ısıtmak için uzatılan bir çift deri eldiven:)

*Gel Ey Seher

* Nasıl olduğunu anlamadan çok hasta olup yataklara düşmem, buna rağmen okuldan ailemin aranmasına karşı çıkıp kendi kendime iyileşeceğimi sanmam, bayıldığım için beni hastaneye yetiştirmeleri, burada hem Hepatit-A hem de zatürre geçirdiğimin saptanması, babacığımın ilk uçakla gelmesi, 2 gün İzmir'de hastanede yatışım, babamın ambulansta ağladığını gördüğüm an -ki kendisi hekimdir ve çok soğuk kanlı bir insandır-, İstanbul'da temiz hastane aramaları, tam 2 ay teyzemin karantina altına alınmış bir odada bana bakması... durumumun ne kadar ciddi olduğunu iyileştiğimde bana söylemeleri. Ölümlerden dönmüşüm meğer:)

*Karşıyaka-Konak motorları
* Bornova pizza pizza, kurtarıcımız
* Murat Kekilli, Bu Akşam Ölürümü gece 11de bağıra çağıra söylerken Bornova meydanında hep öğrencilerin olması ve kimsenin bize kızmaması - ve evet kimi zaman kıro takılabilme lüksü
* Bucanın aşık olduğum eski sokakları ve Rum evleri, beraberlerinde taşıdıkları hikayeler
* Kemeraltında bize %50 indirim yapan müşfik ayakkabıcı -eşimle de gittik, yine indirim yaptı:)
* Karşıyaka'da kaybolduğumuz gece:)
* Ayaklarımız şişip okula yalınayak döndüğümüz gün
* Tek arzumuz sahilde dondurma yemek iken peşimize takılan manyak çingene karısı
* Her sorduğumuz soruyu illa ki çözen analitik geometri hocası, akıllı kadın
* Çok sevgili kimya ve biyoloji hocalarım, unutulmayanlar
* Hippi eteklerim, yine Kızlarağası
* Yine Bornova, balkondan çalınan siyah kot pantolon, 540 sokağa bakan balkon
* 17 yaşında kendini kocaman sanan bir kız, şehrin sokaklarında bir evin koridorunda dolaşma rahatlığında dolaşan
* Karşıyaka çarşısı, Girne cd.
* Körfez'in asla alışamadığım kokusu
* Kordon ve Alsancak, sonra yine kordon :) Sürekli yürüyen tipler:)

* Konak meydanındaki dondurmacı -artık yok çünkü meydan artık benim o eski meydanım değil, başkalaşım geçirmiş her yer-

* Sınıf pikniklerimiz, ne kadar da eğlenceliydi.

*Dershane pikniğinden dönüşte Ahmetli köyünde bize evinin kapısını açan ve sandığından çıkardığı tertemiz havlularla, mis gibi çayıyla ağırlayan yaşlı teyze...

*Üst üste 2 mezuniyet, 1 can acısı, 1 veda konuşması, ayrılığın anlamının anlaşıldığı anlar, keşke şu çimlerde bi daha oturabilsek, şu sıralarda bi daha konuşabilsek, keşke, keşke dediğimiz zamanlar... "Seneye bu zaman finallerimiz olacak" şeklinde birbirimizi motive eden sözler, herşeye rağmen araya giren mesafeler, mesafeler... Mezuniyetime gelen bitanecik arkadaşım, can dostum, lise 1 hayatım boyunca beni yalnız bırakmayan Ş.

*ÖSS sınavı öncesinde bir ay boyunca beni evinde misafir eden sevgili Y ve bitanecik annesi K. teyze, canlarım

* Bornova İlköğretim okulu, ÖSSye girdiğim sınıf. 2. sınıfların sınıfında sınava girişim ve minyatür sıralara -ufak tefek bir insan olduğum halde- sığamayışım, çok uzun boylu olmayışıma şükredişim.

*Sınavdan çıktığımda, beni bekleyen babacığımın elimden tutup rahatlayayım diye bana Bornova'ya yürüyerek inmeyi teklif etmesi, el ele tutuşup tıpkı 5 yaşımda olduğu gibi:) Bornova'da o çok sevdiğim evin yanına inişimiz, inmişken arkadaşlara uğrayışımız, sınav sonrası yapılan o harika öğle kahvaltısı ve kalan 1-2 parça eşyamı toplayıp veda edişim... Babamın koca şehirde kendi kendimi idare ettiğime şahit olup sevinmesi ve İstanbul'a hazır olduğumu söylemesi...

* Sınavdan sonra okula gidişimiz, bütün eşyaları babacığıma teslim edip 1 tek çantayla arkada kalışım

*Sınavdan sonraki 3 hafta eve dönmeyerek kendimi İzmir'e adayışım, Foça tatilimiz, Havana Beach club:)

* 1 hafta ısrarla netlerimi kontrol etmemem, sonunda yoğun baskıya dayanamayıp puanımı hesaplamam ve daha tercih yapmadan kesinleşen sonuç

* "Bilkent mi, Boğaziçi mi?" kaygısı yaşadığım gün, sonunda Boğaziçi'nin ve İstanbul'un baskın çıkması
* Her yaz bitiminde söylene söylene geri döndüğüm, her yaz başında hüzünlü üzüm gözlerle ayrıldığım şehir, İzmir. Çok Özlediğim...

Sonra İSTANBUL, hep hayalini kurduğum, iple çektiğim iSTANBUL ve BOĞAZİÇİ:
- Arkası başka zamana...

Bohem - Karışık - Çanaklar

2007-09-20T09:51:00.000+03:00

İstanbul ve bohem --> Cihangir

Avrupa ve bohem --> Prag

ABD ve bohem --> San Francisco

Tamamen kişisel bir belirleme. Hiç bir kriterim yok, oldukça sezgisel. Oldukça fotoğrafa dayalı... veya hislere. Bohemlik bir boşvermişlik durumu olabilir, yine de hoş bir tarafı var. Belki de hoşvermişliktir diyorum. Bu sabah hava o kadar güzel ki keyfimi hiç bir öğüt verici ifade bozamaz:)

K.i.s.d ve bohem --> Öğrenci

Boşvermişlik yok, daha ziyade bir yaşama çabası var ama sade, içinden geldiğince... Bir de alabildiğine renk var bu kelimede. Nasıl olsa kelimelerde yeterince anlam kayması oluyor, biraz da ben kaydırabilirim.

Dekorasyonda bohem... Rengarenk, renk ahenk demiştim ya, aynen öyle... Kıpır kıpır işte. En solgun İstanbul sonbaharında bile, İlhanİrem ve hatta FeridunDüzağaç'a inat eviniçinden turkuazGüneşler doğması gibi. Kendiyle barışık olma durumu... Şu kanepenin güzelliğine bakar mısınız? (Kanepeyi araken bunu da buldum) Viva La boHEme!!! Rengarenk ve oturmuş bir karaktere sahip, yıllanmış ama yaşlanmamış, VİVA la BoheME!!!

Ve bir de Alev Ebuzziya'nın çanakları var aklımda. 2 gündür gözümü her kapattığımda turkuaz çanaklar görüyorum. Adeta durdukları yerde asılı gibi, adeta uçan dev çanaklar... Bu çanakları her gördüğümde inanamayacağınız kadar heyecanlanıyorum ve bu heyecanın nedenini bilmiyorum. GERÇEKTEN:)

2002 - Karaköy Sabancı Ünv. Sergi salonunda görmüştüm ilk. Alev Ebuzziya'nın mavi masmavi, alabildiğine sade çanaklarını... Hani sorarlar ya, aklına ilk gelen kelime? "Zamansız". Hiç bir zamana ait değil bunlar. Gökyüzü gibi mesela, ya da evren küresi gibi. Ölümlülerin doğumuyla doğmuş ve son ana kadar bütün anıları içinde taşıyabilecek kadar hacimli, küçük ama kocaman, koskocaman.Pürüzsüz, dokunmamak için kendimi zor tuttuğum çanaklar...

Güzel bir akşam

2007-09-19T08:42:00.001+03:00

Risk almayı sevmeyen insanlar grubunun başında elimde flamayla koşturacak kadar temkinliyim. İşbu sebepten arkadaşlarım eskiden beri beraberimde taşıdıklarımdandır, yeni birilerini hayatıma almak konusunda çok açık değilim belki de. Hele söz konusu olan internetten tanıdığım biriyse ... çekinirim genelde.

Bu sefer öyle olmadı ve ben ömrümde ilk defa bloglardan tanıdığım biriyle buluştum dün akşam.

Öncesinde cumartesi günü gelen mesaj, salı akşamı müsait olabiliyorum ve JTB - Dilara ile İstiklal caddesindeki en sevdiğim yerlerden biri olan Cafe İst'teydik. Çok uzun oturamadık belki ama çok güzel bir sohbet ve güzel birer fincan kahve vardı. Tabii, bi de cheesecake. Sanki uzun zamandır tanıyormuşum gibi ve sanki eski bir dostla muhabbet ediyormuşum gibi hissettirdi bana.

Peki benim temkinli bakış açımda değişiklik oldu mu? Hayır aslına bakarsanız, olmadı. İnce eleyip sık dokumaya devam:) Sık dokumaların arasından sızan özel insanlar illa ki olacak.

Oradan ayrılıp eve doğru giderken bu sefer de başka bir arkadaşıma uğradım, yeni arkadaşlardan:) Aslında temkinli olmanın hayatımı fakirleştirdiğini hissediyorum, yeni şansları, güzel insanları da kabuğumun dışında bırakıyorum. Bu konuda kendmi geliştirmem lazım:)

Renkler ve ahenkler

2007-09-18T13:58:00.000+03:00

E-bay de satılan bu kumaşın renkleri ilham ufuklarını açacak cinsten.

İlk ilham: Bu kumaşla kaplı bir berjer hayal ediyorum, odanın duvarları bej... Berjer, odanın köşesine sırtını verecek şekilde konumlanmış. Berjerin üstüne sarkan halojen bir lambader var. Lambader, minyatür hasır plaj şemsiyelerine benziyor uzaktan. Yerdeki parke kiraz veya elma ağacından. Ortada turkuaz bir halı var, uzun tüylü. Halıda üç adet turuncu puantiye var. Burası bir salon değil, daha çok okuma odası gibi bir yer. Bir duvar baştan başa, yerden tavana beyaz bir kitaplık, kitaplığın sol tarafı camlı. Sağ tarafı ise açık raflardan oluşuyor. Açık raflara beyaz, krem ve yeşim renklerinde değişik aksesuarlar yerleştirilmiş. Berjer kitaplığın hemen önünde çapraz duruyor, odanın köşesine paralel demiştik aynı zamanda. Önümüze kuzey dersek, pencere berjere oturan kişinin kuzeydoğusunda, kütüphanenin ise doğusunda kalıyor. Pencerenin kanat perdeleri de bu kumaştan yapılmış. Pencerenin hemen önünde beyaz taştan bir sundurma var. Bir tane bej, bir tane de kahverengi minder iliştirilmiş. İki minderin üstünde de mavi birer çiçek var, çiçekler kanaviçe tarzında işlenmiş. Berjerin kuzeybatısında kalan duvara büyük bir masa yaslanmış. Masa, eskitilmiş görünümlü ve açık turkuaz rengine boyanmış. Üstünde eskitilmiş kiraz renginde çekmeceli bir kutucuk var. Bu kumaşla kaplanmış bir sandalye masanın önünde duruyor. Masanın üstünde turuncu bir çalışma lambası var.
Odanın kapısı açıldığında pencere kuzeyde, kütüphane doğuda çalışma masası batıda kalıyor. Ve odanın ne kadar ufak olduğu anlaşılıyor. Pencerenin yer aldığı duvar 3,5 metre. Kütüphanenin dayandığı duvar ise 3 metre. Pencere 3 metrelik olduğu için oda çok ferah görünüyor ve yeşiller-turkuazlar ferahlığı destekliyor.

En güzel yeşiller burada...

Kumaş bu adreste satılıyor ve ben bu güzelliğe Another Shades of Grey'in bloğunda rastladım :)

Bi İlhan İrem vardı, n'oldu ona?

2007-09-18T10:15:00.000+03:00

İlhan İrem dinlerken aklıma bu karikatür geldi, paylaşayım dedim.

Dinlediğim şarkılar neşe barındırmıyor aslına bakarsanız. İlhan İrem şarkılarının çağrıştırdığı şeyler genelde hüzünlü. Çünkü şarkılar hüzünlü. Benim için bu şarkılar:

*turuncu eylül-ekim,

*puslu İstanbul öğleden sonraları,

*inceden yağan yağmurun altında ispanyol paça pantolonunun ceplerine ellerini sokmuş, koyu renk ceketinin yakasını kaldırmış, başını omuzlarının arasına kıstırmış yürüyen esmer-uzuna yakın orta boylu bir adam. O yürürken ayaklarının altında hışırdayan ve dağılan turuncu yapraklar...

* Koltuğunun altına iki kitap almış, uzun saçlı bir kız. Alnını enlemesine geçen bir örgüsü var.

işte bunları çağrıştırıyor. En son kulağıma çarpanı: "Yazık Oldu Yarınlara".

Bir insan bunu söyletmek için ne yapmış olabilir diye düşünüyordum ki buldum:)

Allah kimseyi yengeç etmesin, amin... :)

Halı nasıl silinir?

2007-09-07T11:22:00.000+03:00

Bu gece üstüm açık kaldı her halde, abuk subuk rüyalar gördüm. Bir adamı kurşun kalem batırmak suretiyle öldürdüm falan. Çok kanlı bir rüyaydı:)

Evimizde çalışmalar bitti, dün akşam son perde ütüleme seansını gerçekleştirdim. Perde ütülemek enteresan bir iş. Takmak daha bi ilginç.

Banyoya bu cicilerden aldım. Bunlardan çöp kovası, tuvalet fırçası, sabunluk, pamuk kutusu ve diş farçalığını bulabildim şimdilik. Bir de klozet kapağı aldım. Klozet kapağı örtü olandan değil bildiğimiz kapak. İlk defa evime bu kadar özeniyorum. Eksik kalan ve almayı düşündüklerim: Banyo halısı (yine bu serinin banyo halısı var), diş macunu kabı ve pompalı sabunluk. Pompalı sabunluğu sadece misafirler için alacağım aslında. Bizim ailecek ellerimize yaramıyor sıvı sabun.

Bir de sizlere bir konu danışmak istiyorum: "Halı nasıl silinir?" Haftasonu halı sileceğim. Halılarım yün olduğu için yıkanmaması gerekiyormuş da.

Yeni Hayat

2007-09-05T09:28:00.000+03:00

Güzel bir kitaba başlamak istiyorum, ceviz ağacının kıyıcığında ince kenarlı beyaz fincanımdan çayımı yudumlayarak okumak...

Ancak o zaman tadı çıkar hayatın, biraz karanfil, biraz tarçın...

Bir de yüzümü aydınlatan sonbahar rüzgarı...

Taşdelen mi, Sarıgazi mi yoksa Çekmeköy mü olduğu konusunda karar verilememiş eski semtimizden Yeni Leventin nezih muhitine taşınmış olmak bütün dinlendiriciliklerin üstünde bir keyfiyet kazandırdı. Sabah erken kalkmayı işe yetişmek için değil kendisine vakit ayırmak için vazife edinmek ne güzel :) Telaşsızca kahvaltı yapıp evden çıkmak, hangi otobüse binsem, acaba bu gün ne kadar sıkışık olacak dertlerinden arınmış olmak ne güzel:) Bunlar benim için anlatılamaz derecede güzel gelişmeler.

Yerleştik evimize, perdelerimiz küçük geldi salona. Yarın sabah yeni perdeleri de almış olacağız. Evdeki ilk yemeğim ton balıklı yassı spagetti oldu. Günler boyunca çamaşır makinesi çalıştı durdu. Perdeleri yıkamak ve ütülemek zor zanaat, en sevmediğim iş olarak tarihe geçti. Evimizdeki ilk gecemizde -evin 2. kat olduğunu ve yerle bir bağlantısı olmadığını söylemeliyim- evimize kedi girdi. Muhtemelen su gider borusundan -bir şekilde- tırmanmıştı. Kediler mutfak balkonumuzu çok seviyorlar ve evimizin kendilerine ait olduğundan eminler adeta. Bizi pek iplemez gibi davranıyorlar. Evdeki ilk günümüzde salonun ortasında bulduğum kemirilmiş sucuk geride bıraktıkları delillerin ilkiydi:) Bakalım günler neler getirecek? Bakalım bu evde hayat nasıl devam edecek?

Herşeyin çok güzel olacağını biliyorum.

Balkonlar

2007-08-27T08:22:00.000+03:00

Balkonumdayım. Gözlerimi alabildiğine geceyle doldurmuş, sol tarafımdaki ormanın karanlığı içinde yanıp sönen bir ışığa takılmış, duruyorum. Kulağımda sevdiğim şarkılar, elimde incecik kenarlı, beyaz bir porselen fincan, fincanın içinde çayım var. Ne tuhaf, yine giden ben oluyorum. Bir türlü "kalan" olmayı beceremiyorum. Her eylem belli sonuçlar doğurur ve ben gitme eyleminin yol açabileceği kadar yükü taşıyabiliyor, kalmaktansa ölesiye korkuyorum. Bu son gecelerimden birisi. Önümde ıssız uzanan ormana doyasıya bakmalıyım. Çünkü bir gün geri döndüğümde bu orman ve bu balkon eskisi gibi olmayacak. "Olur, ümidini kesme" diyenlere sözüm şu ki: "Belli konularda, benden daha olumlu düşünen biri var mı diye merak ederim. Konu mekanlar olduğunda, tecrübelerimden bir şey öğrendiysem şayet, o da bırakılan yerlerin bir daha asla eskisi gibi olamadıklarıdır. 2 gün sonra bu evde, bu balkonda bana ait çok az şey kalacak. O yüzden, gözümün önünde kesintisiz uzanan yeşilliği içmek, içmek istiyorum. Bu kesintisizlik bana akmayı çağrıştırıyor. Sanıyorum ki akacağım, akacağım. Bir dağın başında yaşamanın tek güzel tarafı bu olsa gerek.

Taşınmak, bir mekana ait tüm duygulardan arınıp başka bir mekanın boyasına bulanmaktır benim gözümde. Evler, içindeki insanlarla yaşar olduğundan en çok evler etkilenir insan göçlerinden. Boşalan evlerin hüznü boş odalarda, unutulmuş sabun kalıplarında, terk edilmiş eski bir abajurda-yastıkta cisimleşir ve gidenlerin yasını tutar. Dolan evin çingene çadırına benzer odaları. Açılan koliler, saçılan giysilerde cisimleşir sevinç. Ben kendimi evlere benzetirim bu süreçte. Boşalanı anlamak için bir empati yöntemim var, ne zaman bulduğumu hatırlamadığım.

Yöntemimden bahsetmeden önce balkonları anmalıyım. Evlerin gözleri pencereler ise dudakları da balkonlar olmalıydı. Pencere görme ve gösterme konusunda ne kadar başarılı ise de, iş konuşmaya gelince lal kesiliyorlar. Balkonlar yaşadığım evlerden bana kalan son ve yegane hatıraları barındırır. Kendi gözlerimle evin dışındaki dünyayı, sokakları, komşuları, gökyüzünü anlamlandırmak için evin sesinden yardım alırım. Kendimi bildim bileli bu böyledir. O kadar çok balkon tanıdım ki... İlk başlarda başımı demirlerinin arasına sokup ağlayacak kadar ufak bir insan yavrusuydum. Bir balkonun bana attığı ilk ve son kazıktır o hikaye. Sonra daha ufak bir balkonum oldu, alt komşunun Türkçe bilmeyen kızını kendisiyle aynı dili konuştuğuma ikna etmeye çalışıyordum. Daha sonra bir başka şehrin balkonuyla tanıştım, akşamsefaları yetiştirdim saksının içinde.

Her balkonun şehri, gökyüzü, komşuları farklıydı. Bir çoğunun ortak yönü alabildiğine gökyüzüydü. Takım yıldızları ve göbek bağımla bağlı olduğum ayı izlemek en çok ve en güzel balkonda mümkün oluyordu. Bazıları ise sokak aralarına bakıyordu, başımı kaldırdığımda diğer binaların 7. katlarına kadar görebiliyordum.

Ve vedanın anlamını idrak edecek kadar büyüdüğümde bırakıp gittiğim evle aramda son bir görüşme için en uygun mekan oluverdi balkon.Sanki hem evin dışıyla hem de içiyle aynı anda hemhal olmamı mümkün kılıyordu.

İlk aklı başında vedamı 15 yaşında eda etmiştim. Kulağımda sevdiğim şarkılar, içimde göstermekten çekindiğim bir hüzünle önce mum çiçeğime, sonra dolunaya ve en son da manzarama veda etmiştim. Ve bu ritüel törensel bir hal aldı zamanla, adı konmamış bir veda konuşması... Ayrıldığım her balkonda kendime ait çok şey bırakarak balkonların özlemini hafifletmeye çalıştım. Törenin kapsamı genişledi. Vakti gecede sabitlendi. Karanlık şehrin üstüne yorgan-misal serildiğinde, kulağımda en sevdiğim şarkılar ve ben, bir iskemle ve bir fincan çay... hepimiz kendimizi balkonda buluyorduk. Evde yaşadğımız tüm güzel günleri anıyor ve sonra da sokakla son sözlerimizi paylaşıyorduk. İşte bu törenler vasıtasıyla ben, evle bir oluyor, onun ne hissettiğini anlayabiliyordum.

Balkonlara dair anılarımın bir kısmı da kendime ait ilk odamı çevreler. Evden ayrıldığım 15 yaşıma kadar 4 senemi, 15-22 yaşlarım arasında ise her yaz en az 1 ayımı geçirdiğim odam, etrafı sonradan pencerelerle kapatılmış bir balkondu. Veda törenlerinin provası mahiyetinde ilk çalışmalarım orada başlamıştı aslında. Hava kararınca başucumdaki masa lambasını yakıp, sıcak yaz gecelerinde perdemi ve penceremi açıp bence dünyanın en güzel manzaralarından biri eşliğinde yazar, yazardım. Hikayeler, anılar ve mektuplar kağıtlara aktarılırken üzerinde ışıl ışıl yansımalarla eski baraj gölü eşlikçim olurdu. O balkon-oda, o manzara en mahrem anılarımın, gönderilmemiş mektupların, sevdiğim şarkıların tamamını benimle birlikte tecrübe etmişti. Susan, anlayan bir dosttu benim için. Zamanla o baraj gölü bir ayna oldu, baktığımda beraberimde gezdirdiğim tüm hikayeleri bana anlatan... Eve her gidişimde, ilk merhaba dediğim noktalardan biriydi odam. Suya baktığımda unuttuklarımın hayaletleri el sallıyorlardı teker teker. Bir gün, aradan yıllar ve kıtalar ve hatta okyanuslar geçmişken, küçük kız büyüyüp bir kadın olduğunda, evine döndü. Manzarasına ve aynasına "merhaba" demek için perdeyi açtığında iç burkucu bir feryat döküldü. OLAMAZ!!

Geri dönmemek, kaçmaya müsait bütün yolları yok etmek için gemilerini kendi elleriyle ateşe vermiş bir kadının anılarıyla arasına dikilmiş bir duvara karşı kayıtsız kalacağını, asla aldırmayacağını düşünürsünüz. Oysa ki, işin aslı öyle değil. Gemilerini yakacak cesareti kendisinde bulduğu gibi, anılarıyla arasına duvar örme görevini de kendisine bırakmalıydılar. Hoyrat ve olabildiğine umursamaz bir tavırla, kendilerinden gayrı kimsenin yaşamına saygı duymayan kaba saba adamlar, bir kaç günde istiflemişti betonları, tuğlaları. Oysa ki danışabilirlerdi. Bir kez sorsalar yitirmişlik duygum bu kadar yakıcı olmayacaktı. İzin verecektim. Muhtemelen "örün gitsin" diyecektim. Hatta belki ben de katılacaktım bu çalışmaya. Şimdi ise sanki benden zorla almışlardı hatıralarımı. Geriye gözümü dayayayabileceğim bir kapı deliği bile bırakmamışlardı. Duygularımın orta yerine, şekilsiz, estetikten uzak, mavisi sahte bir blok dikmişlerdi, umarsızca. Halbuki mavi ne kadar da güzel bir renktir.

Bir uzvumu canlı canlı kesip atmışlar gibi...öyle acıdı ki! Sonra buna benzer başka bir anım olduğunu hatırladım.

İzmir'de, güneşin ve "merhaba"nın kentinde geçirdiğim son bir yıl hep aynı evin izleriyle doludur. Kaç gece sabahlara kadar kız-kıza muhabbetlerin dibine vurduğumuz, yeri geldiğinde gece yarılarına kadar cadde-sokak dolaşıp yine döndüğümüz, paylaştıkça çoğaldığımız yuvamız... Şehri temelli terk ettiğimi sandığım dönemlerde, valizimi toparlayıp tüm mekanlara veda ederken, en çok o evin balkonunda oturdum ben. Beyaz porselen fincanımda çay, kulağımda yine en sevdiğim şarkılarla balkonun baktığı 540 sokağa dalardım. Hatırlıyorum da, törenlerimin arasında en suskunu onlardı. Belki de ne söyleyeceğimi bilemediğim içindir...

1-2 sene sonra tekrar İzmir'i göresim geldiğinde, evime ve balkonuma merhaba demek istediğimde soğuk bir "Avukat" tabelası yaralamıştı gözlerimi. Neşeli kızların çılgın, güleryüzlü ve utangaç ilk gençliklerinin üzerine ne kadar ciddi bir hukuk bürosu kurulabilirdi ki?

Dünya değişiyor, sürekli devinim halinde. Bu değişimlerden en çok nasibini alan şey ise geçmişimiz. Anıt-mekanları, yani anıların bekleştiği sokakları, evleri ve balkonları bizden ayırıyorlar. Sanki görünmez bir el dünyayla ilgili arkamda bıraktığım her şeyi siliyor. Öyle ki, bir gün benden -yani anıların sahibinden- başka hiç kimse inanmayacak orada gerçekten bir ev, bir balkon ve bir hikaye olduğuna. Sormadan, hoyratça kesiyorlar geçmişimle bağlarımı. Elimden gelen bir şey yok, olmamalı da. Çünkü ben gemilerini yakmış bir kadınım.

Victorian Evler

2007-08-24T12:22:00.000+03:00

Şüphesiz, Kaliforniya günlerimden geriye kalan en belirgin görsel anılarımın çoğu evlere aittir. Lakin öyle her eve değil, Victorian tarzı evlere...

Hansel ve Gretel'in hikayesini 2 yaşından beri bilen bir insanın zihninde ev imgesinin baskın olmasına şaşmamalı. Ormanın kuytularında iki küçük kardeşle birlikte kaybolduğumda, artık açlıkla karışık halisünasyonlar başladığında, görüp de pasta ve şekerlemeden oluşmuşa benzettiğim ev de muhtemelen bir Victorian House idi.

Monterey'deki evimin sokağına aşık olmamın nedeni de bu evlerdi. Seyredilmek için tasarlanmışlardı adeta. Bu evler, içlerinde sakladıkları kadınların, kendilerine ait öykülerini ve karakterlerini sergiledikleri bir sanat galerisi edasıyla sokak başlarını beklerlerdi. Gri ve yontulmamışçasına kenarlı köşeli yükselen İstanbul hayatımın aksine, Kaliforniya, sabah güneşinde pırıl pırıl parlayan ahşap kaplamalı, mavi veya beyaz, hadi olmadı yeşil evlerle süslenmişti. Bazen kaybolmaya çalışıp da korkudan kendime engel olduğum Balat'ın temizlenip süslenmiş haliydi. Balat'taki eskimiş yüzler ve eskimiş hikayeler Kaliforniya'da antitezlerini barındırdıklarının bilincinde midir acaba diye düşünür, sadece bakardım.

Gözün gördüğünün ötesine geçemediğiniz bir seyirdi bu. Evden başka bir şey düşündürtmeyen bir seyir. Adeta, açlıkla karışık pasta kokuları çeker gibi içinize. Ve dar, uzun pencerelerinden dışarıya süzülen hayaletlerin sandığınız kadar ürkütücü olmadıklarını fark ettiren bir seyir. Dar ve uzun demişken gotik bir seyirdi bu. Hele de bir kule varsa... Drakula'nın şatosu da bunlara benzer miydi diye düşündüren bir seyir...

Bütün ayrılışlar zordur.Kendinizi ait hissetmeseniz de, yabancı ve hatta "öteki" olsanız da zordur işte gidivermek. Oysa ki sonunu getirmek için olanca gücünüzle ve her daim çektiğiniz bir iptir orada kalışlarınız. Sonuna vardığınızda ise, sanki terk ediyor gibi kalakalırsınız. Bu yüzden "gitmek" içinde farklı derecelerde zorluklar barındırır. Hiç bir şey kalmasa bile havaya karışmış atomlarınızı arkanızda bırakırsınız. Teninizden bir kaç hücre bırakır gibi dokunduğunuz çalılarda... Komşularınızda gülüşlerinizi bırakırsınız, hiç tanımasanız da pazar sabahlarında merhaba demişken... gitmek...

Gitmek, en çok da, pastadan evleri bırakmaktı arkada. Rengarenk pastadan evler, sakladıkları hayaletler, eski ahşap kokusu ile parfümlenmiş, gözlerinizden yollanan meraklı ışınları emmiş olan evler... Onlar da kalır geride.

Evleri özledim. Bahçelerini... Kendilerine ait bir karaktere bürünen, korudukları insanlarla bütünleşen evlerdi onlar.

Evrende Dev Boşluk Bulundu!!!

2007-08-24T10:56:00.000+03:00

Akla gelmesi olası sorular

1- Evren nedir?
2- Boşluk nedir?
3- Boşluk nasıl bulundu?
4- Boşluğu kim buldu?
5- Boşluğun boşluk olduğunu nasıl anladılar?
6- Bu boşluğun bulunması ne anlama geliyordu?
7- Geldiği anlam modern fiziği değiştirebilir mi?

Ve olası cevaplar: http://www.milliyet.com.tr/2007/08/24/son/sondun04.asp

Ben Milliyet okuyucu yorumlarına bayılıyorum, ya siz?

Acele

2007-08-22T09:34:00.001+03:00

Koşuyoruz bir yerlere hep acele
Taşınmalar hep acele, zevkler acele
Aceleye getirilen aşklar, iki arada bi derede
Yoruldukça daha bi acele, acele...

Tadilatın tam gaz devam ettiği bir yeni ev...
"Taşınacağım nasıl olsa" umarsızlığıyla 3 haftadır temizlenmeyen ve dahi toplanmayan bir eski ev...
Yarım koliler, dolu koliler...
Her şey her yerde...
Ne çok kitabımız varmış, 3 köyü gönendirir...
Ustalar... Ahmet Usta, Yusuf Usta, boya-macun-sıva...
Koçtaş'a laf saydırmalar...
IKEA'nın haftasonu kalabalığında gerçekten ihtiyacı olan bişeyleri almaya çalışan kişilerin, sırf gezme amacıyla gelmiş olan kişiler tarafından yıpratılması süreci...
Bir yandan yeni evin balkonunda ceviz ağacına nazır yapılacak kahvaltıların hayali...
Yeni evin hayali... yeniliklerin...
Günlerin özeti bu işte. Pazartesi günü eşya nakliye işlemini gerçekleştirmeyi umuyoruz, kuvvetle istiyoruz.

Mutfak dolabını hazır olarak Koçtaş'tan almıştık, o kadar prosedürel birşeyler çıkardılar ki önümüze, cayma hakkımızı kullanıp iade ettik. Eski mutfak dolaplarını biz kırdıracağız, yetmedi sıvasını da yapacağız, yetmedi tesisat borularını ayarlayacağız, yetmedi seramiğini de yaptıracağız ve efendiler gelip kuracaklar dolabı. O kadar uğraştıktan sonra ben kendim keser, kendim monte ederim gülüm, sağol dedim.

Bi de Koçtaş bazı ürünleri ciddi manada uygun fiyata satarken, diğer başka ürünlerde çaktırmadan acı kazıklıyor. Çok dikkatli alışveriş yapmak lazım. Mümkünse bir mal için 3-4 farklı yerden fiyat alın ve ondan sonra kararınızı verin. 50YTLlik malzemeye 100 YTL vermeyin. Para kolay kazanılmıyor çünküm.

Ayrıca Koçtaş'ta reyon görevlileri çok ilgisiz, döver gibi yardımcı oluyorlar. Sağolun be!!! Bişiy sorunca önce dudak büküp böyle havalara girip o öyle değil böyle falan diye cevap veriyolar. Çok komik, bilsem herhalde size sormazdım diyemiyorsunuz tabii. Ama bi dahaki sefere diycem:) Bir sürü işsiz insan varken oradaki bazı çalışanlar maaşlarını hak etmek için ne yapıyorlar anlamak güç doğrusu.

Konar Göçerler

2007-08-17T11:36:00.001+03:00

Yerleşik hayata geçeli 900 yıldan fazla oldu belki. Yine de gen kırıntıları kalmış olmalı ki benim göçebeliğim daimi:)

Yine taşınıyorum, haftasonu evi boyatmaya başlayacağız. Renkler belirlendi, usta hazır. Sanırım yeni evin mutfağı da değişecek. Oldukça harap durumda çünkü. Önerebileceğiniz uygun fiyatlı bir mutfakçı varsa lütfen yazın.

Primanova'nın çok güzel banyo takımları var. Koçtaş ve Pratiker'de bulabiliyorsunuz. İlgilenirseniz websitesini bi kontrol edin. Fiyatlar pek ucuz değil ama çok şıklar öyle değil mi? Ben en çok bunları sevdim.

Taşınma yine benim en yoğun zamanıma denk geldi, işler yoğun. Haftaya sanırım mesai yapmam gerekecek. Desteğinizi bekliyorum arkadaşlar:)

Bu aralar kafamı toplayıp yazamam muhtemelen, uzun bir ara geliyor:) Kendinize çok iyi bakın.

Hoşgeldin Nilüfer:)

2007-08-15T13:27:00.001+03:00

Nilüfer bebiş dünyaya gözlerini açmış bugün:) Çok mutlu oldum. Görmek için sabırsızlanıyorum onu...

Yeni gün

2007-08-14T09:00:00.000+03:00

Siyasetten vs uzak durulan bir sayfa burası, biliyorsunuz. O yüzden içimden geçenleri italikleyemiyorum bile. Neyse... italik italik italik, anladınız siz onu :)

Gece oldu, sabah oldu, iyi ki uykusuzluk sorunum yok. Bununla birlikte durgunum epeyce, yazacaklarım birikti klavyede. Yazmaya cesaretim yok.

Çok kötü, çok katkı maddeli ve de çok lezzetli bir adet Eti Brownie yedim demin, yalanıyorum:)

Bi de Kaz Dağları hakkında sorulan bir kaç soruyu cevaplamak istiyorum:

1- Yapmadan dönmeyin:
1.1 Kaz Dağı Milli parkında gezmeden
1.2 Assos'a gitmeden
1.3 Zeytinyağı almadan
1.4 Yeşilyurt (Çetmi) ve Adatepe köylerini görmeden
dönmeyin.

2-Nerede yemeli?
2.1 Yeşilyurt (Çetmi) Köyü'ndeki Yazgara
2.2 Zeytinli (Güre civarında) Köyündeki Saklıbahçe
2.3 Manici Kasrı

3- Nerede denize girmeli? (Soğuk denizi sevmeyenler hiçbir yerde)
3.1 Kadırga koyu - deniz derin ve soğuk ama temiz ve güzel
3.2 Altınoluk çok kalabalık, Küçükkuyu ve Küçükkuyu-Assos yolu üzerindeki plajlar güzel

4-Nerede kalınır?
4.1 Paraya kıyarsanız Yeşilyurt Köyü'ndeki Çetmi Han mükemmel bir yer
4.2 Adatepe, Yeşilyurt köylerindeki diğer butik oteller
4.3 Ekonomik olsun derseniz Motel pansiyonlara aşağıdaki linklerden ulaşıp apart daire veya motelde konaklayabilirsiniz.
4.3.1 www.altinoluk.gen.tr
4.3.2 www.kucukkuyu.gen.tr
4.3.3 http://www.assos.org/gezi/gezi.konaklama.htm

Shy

2007-08-13T10:01:00.001+03:00

Let the pain go away...

Ekşisözlük Yengeç bayanlarını anlatıyor:)

2007-08-10T16:10:00.000+03:00

İnsan kendini anlatmaya çalışan şeyleri okurken gülmekten ölüyor, ya da kaskatı kalıyor. Kendimizle tanışmak ilginç bir deneyim. Belki de en son yapılan bir şey bu, işte o yüzden benim adımı kendi izini süren deli. Bugün ekşisözlükten yengeç burcu kadını başlığına denk geldim. Okumak isterseniz kırmızı yazıya tıklayıp ilgili bağlantıya gidebilirsiniz. Katıla katıla güldüm okurken. Burçlar kişiliğimizin çok ufak bir parçasını oluşturuyor. Ama parçanın ufak olması az kritik olması anlamına gelmiyor. Hakikaten ortak paydalar çıktı, hadi bakalım, yükselenimiz kova, ona güveniyoruz zaten. Yoksa başlar ufaktan Timur Selçuk - Beni Kör Kuyularda... işte bu kadar da melankolik olunabiliyooooooo.....

Neyse, bunlar ciddi mi ya?

kendi du$uncelerinin icinde bogulup nefessiz kalabilen melankolik kadindir. kendine gelebilmek icin yalniz kalmak ister, yalniz kaldiginda da daha cok bogar kendini. yarattigi du$uncelerinden kafasini alabilmek icin hep kendisine dogru uzanan bir ele ihtiyac duyar. aklini kaybetmi$cesine sevebilir veya hic tani$mami$ gibi kifayetsiz kalabilir, ortasinda olamaz hic. tek yetenegi, renkli hayalleridir, hic bitmeyen.

Yalnız şunu eklemeden edemeyeceğim, fil hafızası konusunda çok haklılar. Fotoğraf kareleri halinde tutup saklar mı insan son 25 yılını ki bu da zaten yaşa tekabül ediyor. Evde soruluyor mesela bana,
-"5 nolu dalga motorunu hiç gördün mü"
- "Ya evet 1 yıl 5 ay 13 gün önce (burası abartı tabii), muhtemelen salı günüydü, sen onu kütüphanenin arkasındaki kutuda duran bilmemne dosyasının altına yükselti olarak koymuştun. Hatta o gün O. aramıştı da bilmemne olmuştu, ben de tavuk pişiriyodum mutfakta"
gibi bir sürü çer-çöp gerekli gereksiz ne varsa hepsini hatırlıyorum.

İyi mi kötü mü bilemiyorum.

Müzik ruhun neyidir?

2007-08-10T13:12:00.000+03:00

Bazen Sibel Sezal bağlantısından bloğuma geliyorlar. Gelmişken parçasını da dinlemek isteyenler olabilir. Bu durumda BU SAYFANIN sağ tarafında yer alan MUSİKİ bölümünü kullanabilirsiniz. Sibel Sezal - Gece Ay Şahit listede şimdilik. Başka şarkılarını da dinlemek isterseniz e-posta yollayın, eklerim. Bir zaman "Sen Varsın Orda" geri planda müzik olarak kullanılıyordu tarafımdan. Sonra bağlantı kurduğum sunucu ölmüş. Onu da mı eklesem ki?

Arşivcilik var serde...

İyi dinlemeler, gününüz neşe içinde geçsin:)

Gezi son bölüm - Bursa

2007-08-09T08:29:00.000+03:00

Artık Altınoluk-Küçükkuyu civarından ayrılma vakti geldi. Yine bir sabah erkenden, erken derken güneşle birlikte kalktık. Bir gece önceden hazırlanan çantaları arabaya taşıdık. Sularımızı doldurduk. Benim hazırladığım -eşimin pek beğenmediği- Cdyi dinleyerekten yollara düştük. (Ben müzikten keyif aldım, kim ne derse desin) Arada sırada sahillerde durup taş sektirdik, taş topladık. Ve bu yolculuğunun adı Balıkesir-Bursa üzerinden İstanbul'a dönüş olarak belirlendi.

Edremit-Balıkesir yolu hayatımda gördüğüm en yeşil ve en güzel yoldu. Henüz Karadeniz'i görmedim o yüzden rahat rahat konuşabilirim. Vatanım dedim, sen ne güzelsin. Gelibolu'nda bıraktıklarımızı tekrar tekrar saygıyla andık. Bu kadar güzel bir memleketi savundukları, bizim için 20li yaşlarında hayata gözlerini yumdukları için onları ne kadar ansak, ne kadar adlarını yaşatmaya çalışsak yine az, yine az...

Balıkesir'e varana kadar iki tarafımız yemyeşil ormanlar, tepeler, şirin köyler... böylece seyahat ettik. Yol tek şerit geliş, tek şerit gidiş olduğu için çok hızlı gidilemiyor. Özellikle önünüze kamyon denk düşerse uzun uzun konvoylar halinde tığış tıpış ilerliyorsunuz. Ama yavaş gitmenin keyfi burada başlıyor, her yer o kadar güzel ki doya doya seyretmek için biraz yavaş gitmekte fayda var.

Balıkesir şehir merkezini geride bırakıp Bursa yoluna giriyoruz. Karnımız acıkmaya başladı. Hedefimiz Yörsan'ın Susurluk'taki tesisleri. Burada ayran içip tost yiyoruz. Bu esnada bizim tozdan grileşmiş olan küheylana sevgi ve şefkat gösteriliyor. Tekrar arabaya döndüğümüzde küheylanın eski rengine kavuşmuş mutlu mutlu bizi beklediğini görüyoruz.

Ve artık Bursa'ya yaklaşık 100 km kaldı. Manyas Kuş Cenneti'ni teğet geçiyoruz. Dere tepe düz gidiyoruz. derken Uluabat gölünü de geçiyoruz. Göl epey çekilmiş olsa da oldukça güzel. Manzara burada şahane. Işık müsait olsa durup fotoğraf çekeceğiz, ne var ki ışık oldukça sert. Durmuyor, devam ediyoruz.

Bursa'ya girişimiz benim "Bak mutlaka kestane şekeri alacağız, tamam mı" ezgilerimle bütünleşiyor. Bir yandan da işin komik tarafı şehir merkezini bulmalıyız ki harita veya benzeri bir bröşür alıp şehri gezebilelim. İkimiz de çok önceleri gelmişiz Bursa'ya, ama hep başkaları gezdirmiş, bilmiyoruz ne nerede. Malesef otoyoldaki tabelalar yine pek yönlendirici değil. Belli bir yere kadar "şehir merkezi" işaretiini takip ediyoruz, sonra kayboluyor yazılar. Neredeyiz biz... Derken eşim yolu hatırlar gibi oluyor, ve evet Muradiye'ye gelmişiz bile, bir şekilde. Fatih Sultan Mehmet'in babası, padişah II. Murat'ın ve bir çok şehzade ile padişah hanımlarının kabirlerinin olduğu bir avluya giriyoruz. Çok bakımlı ve buram buram tarih kokan bir yer burası.

2. Murat Han'ın bulunduğu mekan çok sade kare biçiminde taş bir oda. Bu binanın öne çıkan özelliği girişindeki ahşap saçak imiş. Gerçekten de etkileyici.

Görevli amca bize şehzade odalarını da açtı. Bunlardan birisi Cem Sultan'ın da bulunduğu bir odaydı. Gördüğümüz bütün türbeler içinde en ihtişamlı duvar-kubbe düzenlemesine sahip olan oda burasıydı. Adeta iade-i itibar eder gibi. Cem Sultan'ın hikayesi beni hep çok üzmüştür. İktidar mücadelesi tarihin her çağında bir şekilde insanlara zarar vermiş.Ne yazık ki zarar vermeye devam edecek gibi gözüküyor.

Muradiye'den ayrıldıktan sonra Osman Gazi ve Orhan Gazi'nin mezarlarının bulunduğu yere gidiyoruz. Haftasonu olması nedeniyle kalabalık. Fotoğraf çekemedim. Ulu cami-Heykel yönüne doğru yürürken onlarca cumbalı evle karşılaştık.

Bursa bu yönüyle bana İstanbul'dan daha iyi korunmuş gibi geliyor. Şehre yukarıdan baktığımızda belli bir kaç yer dışında çok yüksek bina görmüyoruz.

Yürüyerek Kapalı Çarşı'yı buluyoruz. İstanbul'daki Kapalı Çarşı'nın minyatürü burası. Kapalı Çarşı'nın içinden merdivenlerden çıkıyoruz, bir avluda buluyoruz kendimizi. Avludan dışarı açılan bir kapı ve işte Ulucami...

Ulu Cami'yi dışarıdan görüp yola devam ediyoruz. Karnımız acıktı, İskenderoğlu İskendercisine gidip yemek yemeye kadar veriyoruz. İskender Efendi 1850li yıllarda kuzu çevirmeyi yere yatay olacak şekilde değil dikey bir eksen etrafında dönecek şekilde değiştirmiş. Bunu etin kemikten ve sinirden temizlenip eksene takılması izlemiş. Böylelikle bildiğimiz İskender kebap keşfediliyor. Marka adı da İskenderoğlu ailesine ait. Diğer lokantalarda bu yemeğin yoğurtlu kebap olarak sunulması gerekiyor aslında, çünkü İskenderoğlu ailesi bütün patent ve marka haklarını satın almış.

Bu lokantada sunulan İskender'in en önemli özelliği dağlarda özel olarak yetiştirilen kuzuların etiden yapılmış olmasıymış. Doğrudur, çünkü helva gibi yumuşak ve güzel bir etti. İskender kebabını ağır bulan benim için bile yemesi kolay oldu. Yalnız şunu söylemeli, gerçekten fiyat pahalı. Bence gereksiz pahalı. Belki de mekanın otantik olması falan filan diyerek şişirmiş olabilirler. 1 porsiyon 14 YTL :)

Yemeğimizi yedikten sonra Yeşil Türbe'ye doğru yola çıkıyoruz. Yeşil Türbe Heykel'e çok yakın. Zaten bu civardaki bütün görülmesi gereken eserler aynı hat üzerinde sıralanmış. Gezmesi çok kolay oluyor.

Yeşil Türbe, dışı turkuaz çiniyle kaplı olduğu için bu isimle anılır olmuş, burası Çelebi Mehmet'in türbesi. Türbede onarım çalışmaları devam ettiği için içeri giremiyoruz. Türk İslam Eserleri müzesinde vakit geçiriyoruz biraz.

Müzden çıktıktan sonra üzerimizden tarihin tozunu silkeleyip bir de su içiyoruz ve meydandaki güzel binaları fotoğraflayıp arabamıza dönmek üzere taksiye biniyoruz. Evet o kadar çok yürümüştük ki arabayı bıraktığımız yere dönecek gücümüz kalmamıştı:)

Daha sonra da kestane şekeri alıp İstanbul yoluna düştük. Bursa'da hava çok çok sıcaktı, gölgede 35 desem :) Bu yüzden gezmek bi noktadan sonra eziyete dönüştü. Biz de o noktadan geri döndük. Yalova-Pendik üzerinden devam eden yolculukta kendimizi evimizde bulduk sonunda. Küheylan da 100000i gördü eve 1 km kala:)

Nice başka yolculukları ve diyarları paylaşmak umuduyla...

Gezi - 5. bölüm (Zeytinyağı - Olive Oil of Ida)

2007-08-08T14:39:00.000+03:00

Tatilimizin Küçükkuyu'daki son günü, Altınoluk'ta soğuk denize girmeye çalışarak, güneşlenerek ve zeytinyağı alışverişinde en iyi adresi arayarak geçti.

Edremit Körfezi'nde deniz soğuk, bu yüzden hiç de keyifli değil. Şunu anladım ki Aliağa'dan kuzeyde denize girmek bana göre değil. Plajlar ise çakıllı genelde, kum plajların kumu kalın oluyor. Güneşlenmek için kalın havlu veya mümkünse hasır kullanmanızı tavsiye ederim bu bölgede. Su gerçekten çok temiz, balık da var. İsterseniz balık da tutabilirsiniz akşam üstü. Öğleden sonra 5e kadar deniz güzel, sabahtan oldukça durgun oluyor. 5ten sonra ise dalgalanma başlıyor. Akşam olunca denizden oldukça serin bir rüzgarla birlikte iri dalgalar kopup sahilde patlamaya başlıyor.

Zeytinyağı alışverişimizde Midas'ın mağaza düzeninden etkilenerek bi parti malı :) oradan aldık.

Raflara özenle dizilmiş altın sıvı:)

Midas Edremitli bir aileye ait. Kendi fabrikalarında üretip kendi mağazalarında sattıkları için civardaki en uygun fiyatı burada bulabilirsiniz. Kalite olarak da bizzat tadarak satın aldığım için oldukça leziz bir yağ olduğunu söyleyebilirim. Midas'ın güzelliği şu ki, 4 tane 5ltlik teneke yağı sipariş ederseniz kargo masrafı ödemeden teneke başına 35 YTL gibi uygun bir fiyatla bulunduğunuz şehre göndertebiliyorsunuz. 4 aile birleşip sipariş verilebilir. Marketlerdeki ne kadarının zeytinyağı olduğu tartışmalı olan 1ltlik şişelere 8-9 YTL verirken bir daha düşünün bence.

Diğer bir grup malı da Küçükkuyu'daki Tariş Satış Ofisi'nden aldık. Burada daha önce hiç görmediğimiz zeytinyağı çeşitleriyle de tanıştık. Mesela aşağıdaki 500 mllik şişelerde yer alan yağın fiyatı 60 YTL. Kozmetik amaçlı da kullanılıyor, saçlara ve cilde çok iyi geliyormuş. Ne kadar pahalı değil mi???

Bunlar serginin en gözde parçalarıydı. Diğer tarafta ise "İlk Hasat" olarak adlandırılan erken toplanmış yeşil zeytinlerden elde edilen ilk yağlar bulunuyordu. Bu yağlar da asitlik oranında göre ikiye ayrılmışlar. Soğuk presleme tekniği ile elde ediliyorlarmış. Bu ilk el tabir edilen yağların bir çeşidi süzülmeden şişeleniyor, diğeri ise süzülüyormuş. Süzülmeyenin dibinde hafif bir tortu oluyor ve bu da yağın daha yoğun zeytin aroması içermesini sağlıyormuş. Bu yağlar iç pazarda satılmıyor, genelde İtalya ve Fransa'ya ihraç ediliyormuş.

Ve bir de organik zeytinyağları vardı. Hemen 500 ml aldım, organik çünkü:)

Şu da var ki, sırf şişeleri için bile alabilirdim ben bunları. İçindeki sıvının niteliği hiç önemli değildi :) Ayrıca bir de 2 ltlik yeşil teneke diye tabir edilen, özel üretim 0,5 asitliğe sahip yağdan aldık. Gerçekten çok merak ediyorum tadını. Biliyor musunuz ben bütün yemekleri -kızartma hariç- zeytinyağı ile yaparım. Ve artık bir şekilde yağımız bittikçe Tariş'tan kargo ile alacağız galiba.

Tariş'te aromalı zeytinyağları, zeytinyağı sabunları, zeytin ve güneşte kurutulmuş organik domates, güneşte kurutulmuş deniz tuzu da bulmanız mümkün. Eğer siz de bir Akdeniz mutfağı aşığıysanız, Küçükkuyu'dan geçerken mutlaka Tariş'e uğrayın. Küçükkuyu'da sahile paralel olan ilk sokağı limanın ters yönünde dümdüz takip ettiğinizde sağınızda görebilirsiniz satış ofisini.

Bu da Küçükkuyu'dan pencere fotoğrafı işte, öylesine.

Gezi - 4. bölüm (Kaz Dağı safari)

2007-08-08T08:22:00.000+03:00

O sabah erken uyanmak için pek bi nedenimiz yoktu,biz de biraz daha uyuyup 8de kalktık. Önce pansiyonda kahvaltımızı yaptık, sonra Altınoluk'tan kameraya mini DV aldık, sonra da Avcılar köyünün girişindeki Jeep Safari araçlarına ulaştık.

Rehberimiz Necati amca 57 yaşında ve yörenin yerlisi. Bize güzel birer çay ısmarladı ve belki bir kaç kişi daha dahil olur bize diye beklemeye başladık. Bekledik çünkü Jeep ile dağı turlamak 180 YTL. Eğer grup kalabalıksa - mesela 7 kişi ise kişi başı daha uygun oluyor haliyle. Beklerken geziyi 2 kişi yapmanın daha zevkli olacağını düşündük. Böylece durmak istediğimiz her yerde durabilir ve her yerde istediğimiz kadar kalabilirdik. Ve daha fazla beklemeden hadi dedik, Necati abi, götür bizi dağlara.

Jeep Safari, Kaz Dağı Milli parkının Altınoluk tarafında kalan bölümünü gezmek için ideal. Kaz Dağı milli parkının 2 ana girişi var, birisi Altınoluk'a bağlı Avcılar Köyünü geçtikten sonra oldukça tepede, diğer giriş ise Güre civarında, Mehmetalan köyünü geçtikten sonra sizi bekliyor.
Mehmetalan köyü tarafındaki girişten kendi aracınızla girip gezmeniz mümkün, çünkü yol asfalt ve düzgün. Bu girişten girerken maksimum 2 araç başına bir rehber almak zorundasınız çünkü dağda rehbersiz gezmek yasak. Rehber almak çok da faydalı çünkü rehberler yerel halktan ve dağları çok iyi biliyorlar. Çok güzel anlatıları var. Rehber ücreti 40 YTL, milli parka giriş de araç başına 20 YTL. Yaya girip yürüyüş yapmak isterseniz kişi başı 4 YTL vermeniz gerekiyor.

Diğer giriş ise, yani bizim Jeep Safari münasebetiyle kullandığımız giriş, işte buradan özel aracınız arazi aracı değil ise girmek pek akıl karı değil. Çünkü çok bozuk, toprak ve de çoğu zaman taşlı-kayalı takır tukur ötesi bir yol burası. Üstelik dar ve keskin virajlı, dolambaçlı hem de. Tabela da pek olmadığından, rehbersiz kaybolmaya uygun. Necati amca, bu yolun zamanında ormandan yaşlı ağaçları kesen ve tomruk olarak taşıyan araç-kamyonlar için yapıldığını ve hatta kendisinin de bu yol yapım faaliyetine iştirak ettiğini anlatıyor. Yoksa diyor, kim gelecek de bu dağlara yol yapacak. Gerçekten de dağlar.... 1700 metreye kadar çıkacağız bugün.

Yola koyuluyoruz. Avcılar köyünü de geride bıraktıktan sonra bozuk yol başlıyor. Eşimle ben jipin arkasındayız, hoplaya zıplaya tırmanışa geçiyoruz aracın terkisinde:) Necati amca çok iyi araç kullanıyor, zaten ilerleyen saatlerde kendisinin uzun yıllar boyunca kamyonculuk yaptığını öğreniyoruz.

Burası da Milli Park'ın girişi. Girişi hemen arkasındaki yer, daha doğrusu üstteki fotoğrafı çeken kişinin (ben) durduğu yer muhteşem bir manzaraya sahip. Yüksek bir uçurumdan Altınoluk, körfez ve ormanlar kuşbakışı görülüyor. Havada misss gibi bir çam kokusu var, içimize çeke çeke unutulmaz kokular deposuna hapsetmeye çalışıyoruz bu kokuyu. Parkın sınırlarına girdikte sonra 17 kmlik bir tırmanış bizi bekliyor. İki yanda kızılçam - yavaş yavaş akçama dönen ormanlar... ilk defa gördüğümüz değişik sarmaşıklar var. Hava çok temiz, ciğerlerimiz şenlik havasına bürünüyor. Çam kokusu ile sarhoş olabilirim, o kadar güzel ki. Adeta tenimin gitgide berraklaştığını, oksijenle temizlendiğini hissediyorum. Serin bir rüzgar ağaçların arasından çıkıp çıkıp saçlarımı uçuşturuyor. Üşüyüp sweat-shirtlerimizi giyiyoruz. Tırmanırken Necati amca, Bergüzar Korel'e jip kullanmayı kendisinin öğrettiğini söylüyor. Rahmetli Tanju Korel ile burada dizi çekiyorlardı, Zeytin Dalı... diyor. Bergüzar'a ben öğrettim araba kullanmayı...

1300 metre civarında yangın gözetleme kulübesi var. Bu keçi, çocuğu ve eşiyle birlikte kulübenin ahırında yaşıyor. Keçi ailesinin bütün üyeleri karbeyazı. Lekesiz bir beyazlık... Sanki İda'nın mitolojik hayvanları gibiler... Kulübenin çatısına çıktığımızda, hem yoğun oksijenden hem de manzaranın bükemmelliğinden gözlerimiz yaşarıyor. Burada yaşayanlar ne kadar şanslı...

Sevinçten mi delilikten mi, ben de böyle zıplıyorum işte:)

Yola devam, bir sonraki durak Padişah Pınarı mevkii. Burada bol zeytinyağlı soğan-domates salatası eşliğinde çok güzel alabalıklar yiyoruz. Alabalıklar gözümüzün önünde tutuldu, tazeliğinden o kadar eminiz yani. Bu mevkide hava gerçekten serin, keşke diyorum polar mont alsaymışım yanıma. Sonra sırt çantasındaki hırkayı hatırlatıyor eşim, hemen çıkarıp giyiyorum. Dizlerimin titremesine nasıl mani olacağım peki:)

Karnımızı doyurup,güzel çaylar içtikten sonra padişah pınarını geride bırakarak Dereçatı meviine doğru yol alıyoruz. Dereçatı, yaklaşık 50 metrelik bir rampayı yürüyerek inmeniz gereken bir yerde. Buraya inerken mutlaka mayonuzu ve havlunuzu alın çünkü içilebilir su niteliğinde suya sahip gölcükler var. Su soğuk olmasına soğuk tabii. Necati abi, her sene Antalya Akdeniz Ünv.de görevli hekimlerin buraya geldiklerini, yüzdüklerini ve bu aktiviteyi "anjiyo oluyoruz burada" sözleriyle ifade ettiklerini söylüyor. Kuş sesleri, şelaleden dökülen suyun çağıltısı, mis gibi kokular eşliğinde kayalardan inip ana gölete yanaşıyoruz. İlk önce ayakkabıları çıkarıp kalite kontrol yapıyoruz, suya değil ayaklara:) Acaba dayanabilirler mi diye. Bu su, 2 gün önce "Burada yüzemem" dediğim pınardan daha ılık. Yani yine soğuk ama daha az soğuk. Soyunmak için kabin de mevcut. Mayolarımızı giyip yavaş yavaş suya giriyoruz. Hafif hafif üşüyerek bu iş olmaz diyip, en sonunda balıklama dalıyoruz. Başım dışında sudayım, başımı sokamıyorum ilginç bir şekilde üşüyorum çünkü başımı daldırdığımda. Su o kadar temiz ki içini net olarak görebiliyorsunuz. Balıklar geçiyor ayaklarımızın altından. Yarım saat kadar ıslandıktan sonra çıkıp fotoğraf çekiyoruz. Mekan çok güzel, insan saatlerce kalıp hiç bıkmaz buradan.

Buradan sıkılmak mümkün değil, ancak akşam olmasına az bir süre kaldı. O nedenle ister istemez aracımıza dönüyoruz. Bir sonraki durağımız Şahinderesi Kanyonu. Şahinderesi Kanyonu Kaz Dağının bol oksijenli havasını Altınoluk'a taşıyan bir baca adeta. Sahilden içeriye doğru uzunluğu 17 km, derinliği 600 m. olan bu kanyonun en geniş yeri de 2 km açıklığında. Kanyonu yukarıdan inmek oldukça tehlikeliymiş, rehberimiz geçtiğimiz sene bir kaç ölümün yaşandığını söylüyor. Kayalara oturup kanyonun azametini, oksijeni, kuşları ve dinginliği seyre dalıyoruz.

Ve tekrar başlangıç noktamıza yöneliyoruz, yolda Ağlayan Çam'ı da görüyoruz. Ağlayan Çam sürekli dibi nemli olmasından halk arasında bu isimle anılır olmuş. Necati amca, "Bir su kaynağının üstündedir, kim bilir?" diyor.

Akşam 7de ilk başladığımız noktadayız tekrar. Aynı noktadayız ama aynı bedenlere sahip değiliz artık. Hücrelerimizdeki bütün kirleri yukarda dağda, göletlerde bırakıp yepyeni birer bedenle dönüyoruz kente.

Ve acıkmışız, akşam yemeğini ne yapsak diye düşünürken Yeşilyurt (Çetmi) Köyü geliyor aklımıza, hadi gidip keşif yapalım.

Yeşilyurt köyü harika bir yer, eski Rum evleri var, taştan. Mübadele sırasında boşaltılan evlere daha sonra Türkmenler yerleşmiş. Zamanla yıkık dökük olan diğer binalar da İstanbul'dan kaçan işletmeciler tarafından restore edilerek butik otel veya restoran haline getirilmiş. Fotoğraf çekerek ilerlerken Yazgara isimli bir restorana rastlıyoruz. Menüsü dışarda, gözlemeler, zeytinyağlılar, dağ otları, mantı yazıyor. Hadi burada yemek yiyelim.

Mantı sipariş veriyor ve oturduğumuz terası inceliyoruz. Bir yanda baharatlardan yapılmış özgün kolye ve küpeler var. Duvarlarda suluboye resimler... Bir şömine var, bakır bir tepsi... iki adet koltuk. Hem sade, hem de masalsı. Hayallerimdeki terası hayata geçirmişler diyorum eşime. İşte burası, benim hayallerimdeki küçük ve huzurlu teras. Yalnız, duvarların rengini sevmiyorum kahverengi duvarlar. Bir restoran için mantıklı çünkü hızı tetikler kahverengi. Ama benim terasım beyaz olmalı, kırık bir beyaz...

Mantı geldi, sunumu o kadar şık ki. Sonra da çaylar... Çift olduğumuz için ikimizin çayını aynı tabağa koymuşlar:) Taze çiçeklerle süslüydü gelen her tabak.

Fiyatlar da çok makuldü. Mutlaka uğrayın derim.

Gezi yazıları devam edecek.

2007-08-08T08:19:00.000+03:00

Bomboş sokakta duydum ayak seslerini
Döndüğümde arkama
Yoktun...
Farkedilmez bir yalnızlık gülümsedi geceden
Ayrılığını içimde unuttum

Gezi - 3. bölüm (Assos)

2007-08-07T15:28:00.000+03:00

Hazır zaman bulmuşken gezi yazısına devam edebilirim. Bu arada, güzel bir haber aldım, terfi ettiğimi öğrendim. Yaklaşık 6 aydır kafamı kurcalayan bir sorundan kurtuldum böylece. Ve bir önceki postta istediğim zama da kavuştum, çok şükür. Artık gönül rahatlığıyla Nikon D70 veya muadili bir makine alabilirim ve hatta ne alaka ama anne olabilirim:)

Güzellikler paylaştıkça artar, hepimizin ortak düşüncesi bu. Paylaşılan şeylerin her daim güzel olması ve hep güzel kalmasıdır esas olan. Şimdi yine güzellik paylaşmaya devam edelim...

Küçükkuyu'da uyandığımız bir sabah, erkenden Assos dedik, Assos'a gidelim hadi... Ve güneş henüz yeni doğuyordu. Çayımızı termosa aktardık ve ben çok güzel sandviçler hazırladım kahvaltı için.

Yola koyulduk, benim yüzümden Ayvacık üzerinden gidilen 45 kmlik yolu kullanmak zorunda kaldık ama aslında Küçükkuyu'dan Assos'a gitmek için çok uygun, 25 kmlik bir başka yol var. Orada ko-pilot şaşırdı ve ayrımı kaçırdık. Tehlikeli dağ yolundan gitmek zorunda kaldık:) Bununla birlikte, yol o kadar güzeldi ki hayıflanmalarımız gereksiz kaldı.

Gittiğimiz yol üzerinde Behramkale solda kalıyor, Behramkale'yi geçtikten hemen sonra 2 kmlik bir yolla Assos antik limana iniyorsunuz. Bu yolun ilk 1,2 kmsi asfalt kalan kısım ise oldukça taşlı takır tukur bir yol. İnişte sağınızda derin bir uçurum sizinle birlikte geliyor, itiraf etmeliyim ki ben korktum. Sert virajları olan bu yolda çok dikkatli araba sürmeniz gerekiyor, her an denize düşülebilir:)

Assos küçücük bir sahil köyü. Yerleşim birimi olarak adlandırılamaz bence, çünkü ev yok. Bütün binalar pansiyon veya butik otel. Mimarisi harika, benim aşık olduğum nokta da tam olarak bu işte:) Taş evler, taş sokaklar, gün doğumunda ayrı bir neşe barındıran turuncu çiçekli sarmaşıklar, kediler... Rüya olmalı diyorum. Çok sakin bir sabah yaşanıyor, bütün hareketler adeta ağır çekim.Müthiş bir dinginlik kaplıyor içimizi ve limanın oradaki kayalıklara kuruluyoruz kahvaltı yapma arzusuyla. Sanviçle çayı hüpletirken güneş bize el sallıyordu denizin arkasından.

Klimalarını ahşap detaylarla saklamış olan bu otelin görselliğe verdiği önem çok etkiledi beni. Bu bir saygı ifadesidir bence, insanlara duyulan saygının ifadesi... Assos'ta adeta bütün binalar birbirine saygılı, hiç biri diğerinin manzarasını engellemek istemez gibi inşa edilmiş.

Deniz o kadar temizdi ki içinde yüzen çeşit çeşit balığı görebiliyorduk. Sürülerce balık, hem de iç limada yüzüyor, yüzüyordu. Hayatımda hiç bu kadar çok balığı aynı anda suda yüzerken görmemiş olduğumdan tuhaf ve çocuksu bir sevinçle ellerimi çırpıyordum. Sonra polarize filtreyi neden yanıma almadığıma söylenerek 1-2 fotoğraf daha çektim. Balıklar çok hızlı idi makinama kıyasla.

Kahvaltımız bittikten sonra bu şirin köyün sokaklarında dolaşmaya başladık. Zaten o kadar küçük ki 30 dk içerisinde bütün evleri fotoğraflamış olarak başlangıç noktanıza dönüyorsunuz. Çok sakin, huzurlu, denizi soğuk olan bu memleketi ben çok beğendim. Dolaşırken peşimize iri ve siyah bir köpek takıldı. Sahibi gibi mi kokuyorduk acaba? Git desen gitmez gel desen gelmez bu köpek bizi çok sinirlendirdi. Derken kendi kendine, hem de ansızın uzaklaşıp gitti.

Assos Liman'dan ayrılıp köye Behramkale'ye çevirdik yönümüzü. Yol üzerinde antik tiyatroyu görünce hemen çektik kenara. İnsanın aklını alabilecek kadar güzel bir deniz manzarasını yüzyıllardır yaklaşık 300 m. yükseklikten seyreden bu tiyatronun taşları mı şanslı yoksa biz mi? Ya da acaba eskiden insanlar bu tiyatroda izlerken dövüşleri veya piyesleri, acaba en çok nereye dalıyordu gözleri? Denize mi yoksa insanoğlunun marifetine mi? Antik tiyatroya giriş bedava, ne soran var kapısında ne duran. Öylece kaderini bekliyor taşlar.

Yarım saat kadar antik tiyatroyu fotoğraflayıp türlü yaramazlıklar yaptıktan sonra nihayet Behramkale'ye gidebildik. Behramkale (diğer adıyla Assos) eski bir köy. Hatta tarihinin MÖ2000 yıllarına kadar dayandığı rivayet ediliyor. Bizim gördüğümüz binalar ise en fazla 150 yaşında olabilirdi. Assos ile ilgili detaylı bilgiyi bu siteden bulabilirsiniz.

Behram köyünün sokakları da yine taş, Athena tapınağının bulunduğu tepeye doğru yürüyüşe geçiyoruz. Köy bir tepe üzerinde kurulu olduğu için sokaklar sarmal şeklinde yükseliyor. Egeli köylü teyzelerin o bayıldığım şiveleriyle konuşmalarını dinliyorum. Beyaz örtülü ve çok yaşlı bir teyze kapısının önüne oturmuş oya yapıyor. Yürüdükçe sessizliğe teslim olup huzura dalıyoruz. Burnumuzdan ciğerlerimize oksijen, kulağımızdan ruhumuza envai çeşit aromatik sesler doluyor. Tepeye kadar fotoğraf çekerek ilerliyoruz.

Tepeye çıktık, orada ovayı seyrettik uzun uzun... Tarih boyunca o tepeden ovayı izlemiş olan insanları düşündüm, gelip geçmişlerdi. Herşey gelip geçici diye düşündüm içimden, kalıcı olan güzellikleri düşünüp daha bir sıkı sarıldım. Sonra toparlanıp indik tepeden. Arabaya atlayıp bu sefer de kısa olan yoldan Küçükkuyu'ya döndük. Dönerken yoldan Bulgar göçmeni bir amcayı aldık arabamıza, sahile kamp yeri ve aile çay bahçesi tarzı bir yer açacakmış onun tabelasını yaptırmaya gidiyordu. Sıkış tıkış olmaz benim kampın, o ne öyle köylü işi gibi dedi. Katılmamak elde değil, 200 m2lik alana kaç çadır sığdırdıklarını görseniz şaşarsınız. Amcanın 3 dönüm alanı varmış, sadece 3 çadır koydum dedi, yeter. Herşey para değil.

Assos'tan döndüğümüzde uyuyakalmışız, oksjenden olsa gerek. Akşama doğru Tahtakuşlar Köyü'ndeki Etnoğrafya Müzesi'ne gittik. Müzede Türkmenlere ait etnik eşyalar, eski kitaplar ve deniz canlıları sergileniyor. Bunlardan en ürküncü ise dünyadaki en büyük deniz kaplumbağası. Bu koskocamankaplumbağanın yaklaşık 90 milyon yıldır dünya üzerinde var olan bir türde olduğunu öğrenmek ilginçti. Seneler önce ölüsü balıkçı ağlarına takılmış, mumyalayıp müzeye teslim etmişler.

Müzeden bir enstantene:

Ve bunlar da ne, walla denizde yüzerken karşıma çıksalar korkudan düşüp ölürüm herhalde. Bunlar vatoz. İnanılır gibi değil, di mi?

Tahtakuşlar müzesinde Kaz dağlarının şifalı otları, bu otlardan ve diğer meyvelerden yapılmış değişik reçeller, zeytin ve zeytinyağı, hatta zeytinyağı sabunu bile satılıyor. Enteresan bulduklarım arasında "Adaçayı çiçeği reçeli" vardı. Küçücük bir kavanozda 15 YTL fiyat etiketiyle oturuyordu. Diğer değişik şeyler de fotoğraflandı.

Tahtakuşlar müzesinden sonra biraz sahilde dolaşıyoruz, sonra acıkıyor ve müzedeki amcanın tavsiye ettiği Saklıbahçe isimli restorana gitmeye karar veriyoruz. Saklıbahçe şırıl şırıl suların aktığı, akşam 9dan sonra her gün canlı müziğin keyfini çıkarabileceğiniz harika bir yer. Güre'ye bağlı bir köydeydi, köyün adını hatırlayamadım. Dilek Tepesi diye bir yere yakın olduğunu çok net hatırlıyorum. Menü çok leziz, fiyatlar da makuldu. İskenderin yanına iyi gider diye istediğim roka salatası ömrü-hayatımda yediğim en güzel roka salatasıydı. Rokanın bu kadar taze olanını hiç yemedim...

Gezinin devamı gelecek :)

Gezi - 2. bölüm

2007-08-07T09:13:00.000+03:00

Gelibolu'nda 1 gece konakladık. Gün batana kadar şehitlikleri gezdik, en son Kocadere Hastane Şehitliği'ni ziyaret ettik. Işık yok olmaya başladığı için bu mekanda fotoğraf çekmedim. Flaş ile çekilmiş fotoğraf sevmiyorum.

Ertesi sabah uyanır uyanmaz hazırlanıp Gelibolu'ndan feribotla Lapseki'ye geçtik. Lapseki'den Çanakkale'ye doğru giden yol boyunca sağ tarafımızda muhteşem bir manzara bize eşlik etti. Sapsarı ay çiçeği tarlalarının arkasında uzanan masmavi deniz... Gözlerime doldurup ruhuma çekmeye çalıştım bu büyüleyici ve doyulmaz güzelliği. Müsait bir yerde durup ayçiçeklerini fotoğraflamaya çalıştık.

Bu harika manzara eşliğine Çanakkale şehir merkezine vardık ve sahilde güzel bir yerde kahvaltı ederek güne başladık. Çanakkale'nin merkezini çok sevdim, tuhaf ve beklenmedik bir sıcaklığı var, insanı sarıveriyor. Sahilde ufak bir yürüyüşten sonra arabaya atlayıp varış noktamız olan Küçükkuyu'ya yöneldik. Küçükkuyu yolu üzerinde Ezine, Ayvacık gibi ismini sık duyduğumuz yerleşim birimlerinden geçtik. Ezine'den peynir alınabilirdi lakin yolda bozulması ihtimalini göze alamadık, zira hava alabildiğine sıcaktı. Yol boyunca kaç litre su tükettiğimiz konusunda inanın bir fikrim yok :)

Küçükkuyu'ya vardığımızda saat 12:00 ye geliyordu. Sadece gece yatma amaçlı bir yer aradığımızdan tercihimizi ucuz bir pansiyon-motelden yana kullanmıştık. Bizim için önemli olan şey yatak ve banyoydu o kadar da kanaatkarız yani:) Aslında paraya kıyıp butik otellerde -yani dağdaki köylerde- konaklamak da çok güzel olur. Ama zaten bütün gün gezme amacındaysanız değmez kanımca:) Kaldığımız yerde yatak ve banyonun yanı sıra mutfak, klima, TV ve balkon da vardı. Hani ahım-şahım değildi belki ama iki gezgin için yeterli ve hatta idealdi.

Odaya yerleşip dinlendikten sonra keşfe çıkmaya karar verdik. Önceden edindiğimiz gezi rehberinin de yardımıyla Hasanboğuldu-Sütuven şelalesi'ne doğru yöneldik. Şunu söylemeliyim ki sahil yolu boyunca tabelalar çok yetersiz. Kaptan pilot yola odaklanmışken bir kişinin de çok iyi ko-pilotluk yapması gerekiyor. Bu durumda pür dikkat çalıların arkasında veya ters taraftaki yolda kalmış olan tabelaları arıyoruz. Neyse ki buluyoruz ve dar bir yoldan tırmanışa geçiyoruz. Yol daracık, iki tarafı zeytinlik. O kadar çok zeytin ağacı var ki... Nihayet varıyoruz şelaleye...

Lakin şelalenin altında, bilumum sulak yerlerde ziyadesiyle yoğun bir nufüs söz konusu. Metrekareye 5 mangal düşüyor öyle söyleyeyim. Biz zaten İstanbul'dan kaçmışız, "o ne" diyoruz. (Aslında oha dedik) "Ne yaparız da bu kalabalıktan kurtuluruz" diye düşünürken bir patika fark ediyoruz ve başlıyoruz yürümeye. Bir kaç 10 metre gittikte sonra "GİRMEK YASAKTIR" yazan levhanın yanındaki kesik tellerin arasından geçip daha da ürkütücü bir başka patikaya çıkıyoruz. Yürüyoruz, yürüyoruz ve aşağıda bir kaç gölet olduğunu görüyoruz. Çokkk güzel...

Kayalıklardan seke seke göletlere iniyoruz. Hemen ayakkabılarımı atıyorum kenara... O da ne kayalar çok sıcak!!! Ayh ayaklarım yanıyor ve ayakları daldırıyorum suya. O da ne su buzzzzz gibi. Ayaklarım anında kızarıyor, neredeyse cosss diye bir ses çıkacak. Ve ben çok mutluyum, su fışkırtıyorum her tarafa. Ağaçlar da ıslanıyor, su da...

Yüzsek dayanabilir miyiz diye düşünürken bir kaç amca geliyor, biri dalıp çıkıyor ama nasıl dalıp çıkma. Bakıyorum, hayır ben bu suda yüzemem. Erteliyor ve ayaklarımı dondurmaya devam ediyorum.

Orada, o cennet köşesinde ne kadar durduk bilmiyorum. Zaman orada dondu sanki. Suyun içinde, çam kokularını çeke çeke saatlerce bağıra çağıra türküler söyledik. Taş sektirdik. Balıklara baktık. Soğuk sudan ayaklarımıza kramp girene kadar ıslandık. Sonunda baktık ki acıkmışız ama yanımızda yiyecek bişey yok. Malesef mırıltıları arasında ayakkabılarımızı giyip gerisin geriye bütün patikaları yürüdük, cehennem gibi alev alev yanan aracımıza binip bir kaç litre daha su içtik. Akçay'da bir sahil mekanında yemek yemek üzere yola koyulduk.

Akçay çok kalabalıktı. Her yer insan. Adeta 3 büyük şehirden kaçan herkes buraya gelmiş ve artık Akçay 3 büyük şehir olmuş. Çok bunaldım. Plajlar kum gibi insan kaynıyordu, içim daraldı hiç sevmem o kadar tıkış tıkış... "Ne yapalım ne edelim" diye düşünürken Zeus Altarı fikri parladı, şimşek gibi çaktı zihnimizde. Hadi bakalım bu sefer de istikamet Zeus.

Zeus Altarı'na çıkan patika 900 metrelik bir rampa. Eğim çok yorucu değil. Rampanın başından Adatepe köyünün harika bir görüntüsü gülümsüyor, deklanşörden elimi alamıyorum.

Rampadan çıkıyoruz yavaş yavaş, gün guruba durmuş. Eğik ışıkta her şey o kadar güzel yanıyor ki... Nihayet sunağa vardığımızda bu muazzam manzara karşısında dilimiz tutuluyor. Edremit körfezi ayaklarımızın altında...

Zeus Altarı eski Yunan illerinde, kuraklık, savaş vs zamanlarda tanrılara kurban sunulan bir yermiş. Ayrıca mitolojide Zeus'un Hera'ya aşık olduğu yer de burası olarak belirtilmiş. Zeus'u Hera'yı bilmem ama bu tepedeki güzelliğe aşık olmayacak insan tanımıyorum.

Altar'ın etrafındaki ağaçlara çaput bağlayıp adak adayan zihniyete de ayrıca selamlarımı gönderiyorum. Ne zekisiniz ayol demeyi de ihmal etmemeli:) İnanılmaz... Yine çok ilginçtir ki başka bir köye çıkarken yol üstünde bulunan kimi zeytin ağaçlarına da aynı muamelenin yapılmış olduğunu gördük, telli duvaklı olmuştu ağaçlar.

Yamuk fotoğraf çekmeyi seviyorum:)

Altar'a çıkmak için en güzel vakit gün doğumu aslında. Çünkü bu tepe güneydoğu cepheli. Biz günbatımında çıktık, o nedenle yatay ışınlardan gereğince istifade edemedik. Gerçi sabahın alacakaranlığında ormanın içindeki rampadan tırmanmak nasıl olur o da ayrı konu. Korkmam ben diyenler için bir tripod, 1 adet dijital SLR makine ve sabah yürüyüşü diyorum. Hatta termosunuza çayınızı koyun, sandviçlerinizi çantanıza atın ve doğan güneşe nazır afiyetle kahvaltınızı yapın.

İşler yoğunlaşıyor, gezinin devamını sonraki günlerde okuyabilirsiniz.

Ve döndüm işte...

2007-08-06T15:43:00.000+03:00

Merhaba,
Ne güzel sözdür şu merhaba:)
Gülümseme vardır bir kere içinde, sıcacık...

Evet, tatilden bahsedip ağızlarınızın suyunu akıtmalı mıyım? İçtenlikle söylemeliyim ki çok güzel bir tatil geçirdim, kısa ama öz bir tatildi. Hele de benim gibi haldır huldur gezeyim, köşe bucak göreyim, güneşin altında yatmayayım bayar beni diyenlerden iseniz muhtemelen bu yazıyı okumak çok hoşunuza gidecek.

Bu tatilin kafamda yaktığı bir de ışık var, dijital SLR bir fotoğraf makinası istiyorum en zoomlusundan, en makrolusundan hem de... Yetmiyor bizim Canon Powershot G3, emektar 3,5 senelik makinam. Patron bana zam yap, ehehhe:)

İstanbul'dan yola çıktığımızda istikamet Küçükkuyu idi tabii ki, ama oraya ulaşmak için kullanabileceğimiz 2 güzergah vardı.

1- Tekirdağ-Çanakkale üzerinden
2- Bursa- Balıkesir üzerinden

Gidişte ilk güzergahı tercih ettik. Tekirdağ'dan hızlıca geçip Gelibolu'na vardığımızda mola verdik. Gelibolu küçük bir ilçe, orayı bizim için önemli kılan ise tabii ki ecdadımız. Gelibolu'nda eşyalarımızı otele bıraktıktan sonra iskele meydanındaki turizm bürosundan ayrıntılı harita aldık. Haritadaki noktalara ziyaretlerimizi kendi aracımızla gerçekleştirmeye kararlı, yola çıktık.

Gelibolu 1 günde tam anlamıyla gezilebilir. Gerçekten çok yoğun atmosferi olan bir bölge. Yanınızda bölgeyi ve anlatılanları iyi bilen birisi olması çok iyi olur, biz bir dahaki sefere daha çok kitap okumuş bir şekilde tekrar gezmeyi planlıyoruz.

Tüm yarımada Tarihi Milli Park statüsünde koruma altına alındığı için bakir kalmış, çok iyi bakılmış, temiz tutularak betonlaşmaya karşı ayakta kalmış.

İlk durağımız Akbaş Şehitliği idi, şehitlik kitabesini aşağıdaki fotoğrafta görebilirsiniz. Bu bölge çok hüzün vericiydi, durup dururken insanın gözleri nemlenebiliyor, çok iç burkucu... Issızlığın ortasında, ay çiçeklerinin ve dağların gölgesinde yatan ve yaşları 25i bulmayan atalarımıza karşı saygıda kusur etmemek için adeta ayaklarımızın ucuna basarak yürüyoruz.

Şehitlikte yüreğimi bırakıp Çanakkale savaşı sırasında Atamızın karargah olarak kullandığı evin bulunduğu Bigalı Köyü'ne doğru yol alıyoruz. Yollar daracık, ıssız. Cırcır böcekleri ve değişik kuşlar eşlik ediyor yolculuğumuza. Köye vardığımızda farklı bir köy portresi ile karşılaşıyoruz. Bütün evler Türk bayraklarıyla süslü, yollar tertemiz. İnsanların her zamanki gibi gülümsüyor yüzleri. Atatürk evi yazan tabela yolumuzu bulmamıza yardımcı oluyor. Bu mütevazi köy evini fotoğraflıyoruz sakince.

Köyden çıktıktan sonra Anafartalar'a yöneldik. Büyük Anafartalar köyünü geçtikten sonra kendimizi Anzak Koyu- Arıburnu yarlarına giden yolda bulduk. Anzak Koyu ve civarında çok sayıda ANZAK kabri bulunuyor. Anzak koyunda denizde taş sektiren kişi benim:)

Anzak koyu küçük bir yer değil, oldukça uzun bir sahil şeridi var. Güneşin batışını izlemek için çok dokunaklı bir mekan. Belki taşları eşelesek aralarından mermi, kemik çıkabilir, ürperiyoruz.

Anzak koyundan ilerleyip yolun bittiği yerde soldaki rampadan tırmanmaya başladığımızda sırasıyla Kanlısırt, 57. Alay Şehitliği ve Arıburnu yarlarına varıyoruz. Arıburnu mevkii Çanakkale Savaşı'nın en kanlı çarpışmalarının yaşandığı bölgelerden birisi, Conkbayırı'na yakın... Mustafa Kemal'in 57. Alay'a "Ben size taarruzu emretmiyorum, ölmeyi emrediyorum." dediği bölge de tam burası işte.

Mehmet Çavuş anıtı, diğer şehitlikler, Kırmızı Tepedeki siperler ve top mevzileri... Gün batımına kadar görebildiğimiz yerler bunlarla sınırlı kaldı malesef. Bir de Kabatepe'den günbatımını izledik. Hüzünlü hüzünlü yarımadaya baktık, tarihin tozlu sayfalarında eskimeye terkedilmiş eskimeyenlere baktık, baktık... Başka bir yer orası, mutlaka gidilip görülmesi gereken yerlerden... Gelibolu'nun güneyine gidip Büyük Şehitliği göremedik. Bir sonraki ziyaretimizin daha kapsamlı olacağı şimdiden aşikar.

Seyahatin diğer safhaları da sonraki günlerde peyderpey yayımlanacaktır. Şimdilik iyi okumalar:)

Dağlar ...

2007-07-27T11:20:00.000+03:00

Heyo yaşasın tatil!!!!!

Kaz Dağları'na gidiyoruz dostlar, hem denize hem dağa bulanmaya, oksijene doymaya... Zeytinyağı almaya gidiyoruz heyooooo.

Dönüşte, bir sürü fotoğraf bekleyecek sizi burada, bir sürü anı...

Ormanda yürüyüş mü istersiniz, yoksa yüzmek için büyülü koylar mı? Hepsi var. Bu sıcaklarda güneşin altında cız bız olmaktansa alternatif tatillerin peşine düşmek isteyenler için bir rehber bekleyecek belki de burada. Taş evler... bilinmedik otlar... yepyeni kokularla döneceğiz:)

Anlaşıldığı üzere bir hafta yokum.

2007-07-26T15:06:00.000+03:00

Derler ki "gerçek aşk" bir filmlerde kaldı bir de şarkılarda. Külli yalan...

Külli yalan...

Bunlar bulamayanların sözleri, aramaya zahmet etmeyenlerin...

Zahmet etmeyenlerin aramaya...

dido nana dido nana dido dido nanina.... Sağda:)

Bıraktım!!!

2007-07-24T14:26:00.000+03:00

Özge Fışkın eski Fender Blenders grubunun solisti... Ankara Manhattan'da çıkıyorlarmış 2000 ylına kadar, ben Boğaziçi'nden bir arkadaştan duymuştum sesine ve performansına hayran olunası bir sanatçı olduğunu... Kendisiyle tanışmam Eurovision'da birinci olduğumuz zamana denk gelir, internetten bulur dinlerdik.

Şimdi Özge Fışkın bir albüm hazırladı. Ben albümün tamamını dinledim, sadece Bıraktım'ı beğendim. Beğendiğim için tavsiye babından sağ taraftaki Müzik bölümüme ekledim, tanıtım amaçlı dinlemeniz mümkün. Bıraktım, müziğinde Cenk Eroğlu imzası olan bir parça, Cenk Eroğlu hani "Ben yağmurda doğdum" vardı ya, işte o parçayı söyleyen rocker. Evet ne diyordum...

Albümün tamamı için ise genelde aynı tat hakim diyebiliriz. Tını hep aynı, daha başarılı bir albüm bekliyordum açıkçası.

Bıraktım ile iyi bir başlangıç yapabilecek mi, göreceğiz...

EZBER'E DAİR...

2007-07-23T16:48:00.001+03:00

Kaçardım bir şehirden
Şehir arkamdan uzanırdı, gitme...
Ellerinden kayardı ellerim
Bir şehirden bir şehire
Yolları böyle ezberledim ben

Tebessümlerin tesadüflere karıştığı bir limanda
Demirlemiş, beklerdim
Beklerdim uzun uzun
Yosun tutana, yosuna bulanana dek beklerdim
Denizleri böyle ezberledim ben

Kabuk bağlamış olanlardan
Görünmekten korkan
Gözlerden gizli yaralardan
Utanırdım, karanlığa kaçarken
Saklanmayı böyle ezberledim ben

Büyümek

2007-07-18T08:49:00.000+03:00

Hala 20li yaşlarımda olduğumdan, büyümek olarak adlandırabilirim diğerlerinin yaşlanmak olarak tanımladığı şeyi.

Duvarımda koskocaman bir saat olsa da zamanın akışını hala neşeyle izliyorum, bir gün 70i görüp görmeyeceğimden de emin değilim.

Geçen hafta 1 yaş daha büyümenin güzelliğine gülümsedim. Ömrümün en verimli, altın yaşlarını yaşıyorum. Dünyaya gelmeme vasıta olan anneme, babama çok teşekkür ettim. Ve acaba dünyada yaşamanın gereğini yerine getiriyor muyum diye sordum kendime. Bu dünyada kapladığım yerin hakkını verebiliyor muyum?

İçimden serzenişlerim de oldu, yengeç burcu olmasaydım, 3 ay geç doğup terazi falan olsaydım veya 1 ay önce doğup ikizler olaydım keşke dedim. Keşke bu kadar duygusal olmayaydım. Sonra dediğimden utandım, çünkü o zaman ben ben olmayacaktım.

Zaman bizi olgunluğa, güzelliğe, bilgeliğe taşıyor. İleriye baktığımda net görüntüler olmasa da hep parlak, hep aydınlık, hep huzur görüyorum. Yarının bugünden daha güzel olacağına inancım tam.

Geçen hafta kendimi tanımak adına önemli bir hafta oldu. Doğum günümde geçmişle yüzleşmek zorunda bırakıldım. Bilmenin beni çok üzeceği şeyler öğrendim, ve bilmek zorunda kalanların taşımaktan zorlanacağı sözler söyledim. Bunların sonucuna 1 hafta çok üzüldüm ama sonunda bir şekilde yaşamamız gereken akışa yönlendirildiğimizi ve ne yaparsak yapalım bu gerçeği değiştiremediğimizi gördüm. Adeta, upuzun bir iple zaman süreklisinin dışına çıktım ve bütün zamanları aynı anda seyretmiş gibi oldum. Sonunda elimde olması gereken kaldı. Ve de zamanın bir ayna olduğunu, hayatta tesadüf diye bişey olmadığını anladım. Zaman öyle bir ayna ki bana kendimi yansıttı. Ona baktığımda hep bişeylerden kaçan biri olduğumu sanırdım eskiden. Şimdi ise, kendi içine dönüp bakmaya çekinen, o yüzden kaçtığını sanan ama demir attığı limandan aslında hiç ayrılmamış olan birini görüyorum. Ne var ki artık buna hiç üzülmüyorum.

1 hafta boyunca kutlanan yeni yaşa dair etkinlikler sona ermiştir, iyi seyirler...

2007-07-10T10:35:00.000+03:00

Bir insanın hüznü ve gözyaşları üzerine mutluluk sarayı inşa etmişim.

Çok kederliyim.

Tüme-varmaya çalışıp da hiçbir yere varamamak

2007-07-06T15:47:00.000+03:00

Milliyet internet sitesinde bulunan Satürn'ün uydusu Hyperion ile ilgili haberin altına bırakılmış bir yorum: (Noktasına virgülüne dokunulmadan alıntılanmıştır)

[11:36 - kara tilki] Uzay Arkadaşlar uzay bildiğimiz kadarıyla sonsz bir karanlıktan ibarettir ve milyarlarca ışık yılı uzaklıktaki bir cismi sittin sene görüntüleyemezsin. Ben NASAnın yaynlamş olduğu hiç br görüntüye inanmıyorm. Tıpkı aya ayak basmaları gibi. Adamlar yapay ay yüzeyi seti kurp kameraya almışlardr. Hiçbir insan evladı yerçekimsiz ortamda atmosferik basıncı dengeleyecek bir elbise üretemz. Sürekli dışa doğru olan bir basıncı nasıl sıfırlayabilirsinizki. Yani uzayla ilgili tüm sunumlar düzmecedir.

Bu cümleleri yazan güzel kardeşimi tebrik etmek amacıyla ellerini sıkmak istiyorum. Ve bu tarz tüme varımsal analizler yapan müthiş insanları yetiştiren eğitim kurumlarımızın varlığına, azimli çalışma ve kusursuz sonuçlar alma yolundaki büyük adımlarına bakıp da hayran olmamak elde değil.

Şimdi ben bu yazıyı, affınıza sığınarak biraz irdelemek istiyorum. Amacım katiyen yorumcuyu küçük düşürmek vs değildir. Aslında ne söylemek isterken ağzımızdan ne çıktığını göstermek istiyorum. Lanet olası TV programlarının, kötü eğitim sisteminin, evladına "kitap okuyup da ne olacaksın" diyen ebeveynlerin dili ve algıları tüketmekte olduğu ülkemizde, kelimelerin nasıl da kayıp gittiğini, zihnimizden kavramların nasıl da silindiğini ispatlamak ve hepimize durup düşünmek için bir ünlem işareti bırakmak amacındayım.

İlk cümleden başlayacağım müsadenizle:
1. "Uzay bildiğimiz kadarıyla sonsuz bir karanlıktan ibarettir." İbaret: dan /-den oluşmak, meydana gelmek (Kaynak - TDK sözlüğü), yani yorumcu diyor ki "uzay bildiğimiz kadarıyla sonsuz bir karanlıktan meydana gelmektedir". (!) Uzay sonsuz karanlıktan falan meydana gelmemektedir. Evet, uzay karanlık olabilir ama karanlıktan meydana gelmemiştir. (Karanlık: Işığı olmayan, bütünü veya bir parçası ışıktan yoksun olan.) ÜNLEM 1

2) ve milyarlarca ışık yılı uzaklıktaki bir cismi sittin sene görüntüleyemezsin. : Bir cismi nasıl görüntüleriz? Fotoğrafını çekebiliriz, kameraya alabiliriz, en kötüsü resmini yapabiliriz. Görüntülemek için ışığa ihtiyaç duyarız. Bir cisim ışığı yansıtıyorsa veya ışığı yayıyorsa görünür hale gelir. Ayı, geceleyin güneşten aya yansıyan ışınların yardımıyla görebiliriz. Yıldızlar ise ışık yaydıkları için görülebilirler. Hyperion bir uydudur, yıldız değildir. O halde güneşten yansıyan ışınlarla görüntülenmesi mümkündür. Güneşten ışık gelmeyecek kadar uzak olduğu iddia edilse bile, fotoğrafı çeken uzay aracının yaydığı bir ışıkla (flaş mekanizmasını düşünelim) görünebilir hale gelir. Uzayda bir cismin görüntülenmesi hele de o cisim milyarlarca yıl uzaktaysa neden mümkün olmasın. Hubble teleskobu ile zaten uzayın farklı bölgelerindeki yıldız guplarının, nebulaların vs fotoğrafları çekilip bizlere sunulmakta. Yani yorumcu burada afedersiniz desteksiz sallamış. ÜNLEM 2

3)Ben NASAnın yaynlamş olduğu hiç br görüntüye inanmıyorm. : Kişisel bir görüş olduğu için bu cümleyi ellemiyorum.

4) Tıpkı aya ayak basmaları gibi. Adamlar yapay ay yüzeyi seti kurp kameraya almışlardr. :Evet, aya ayak basma konusunda pek çok şaibe var. Hatta çekilen fotoğrafta dalgalanır halde görüntülenmiş olan ABD bayrağı, atmosfersiz ay ortamında nasıl olur da rüzgar eser sorusunu akla getirmişti. Aynı şekilde gölgeler de kafa karıştırıcıdır. Ben yorumcunun Türkçe kullanımına değineceğim. yapay ay yüzeyi seti : set zaten yapaydır, yapay set??? Bu ifade çok güzel bir ÖSS anlatım bozukluğu sorusu olurdu bence. ÜNLEM 3

5) Hiçbir insan evladı yerçekimsiz ortamda atmosferik basıncı dengeleyecek bir elbise üretemz.: Dikkat, yerçekimsiz ortamda atmosferik basınç???? Yerçekimsiz ortamda atmosfer basıncı olmaz ki. Atmosferik basınç değil bi kere, atmosfer basıncı denir. Atmosfer basıncı ilköğretim sosyal bilgiler kitaplarında şu şekilde açıklanmıştır: Atmosferi oluşturan gazların belli bir ağırlığı vardır. Gazların yeryüzündeki cisimler üzerine uyguladığı basınca atmosfer basıncı denir. Ayın çekim kuvveti dünyanın çekim kuvvetinin 1/6sı oranındadır. Ayın çekim kuvveti az olduğu için etrafında bir atmosfer oluşmamıştır, bu nedenle atmosfer basıncından söz edilemez. Yorumcu, kendince doğru olan bir fikri mantıksız argümanlar kullanarak okuyuculara yanlış aktarıyor. Atmosfer basıncını dengeleyecek elbise konusunda ise, gerek mi? Diye soruyorum, yani ay yüzeyinde durmak için bence gerek değil? Ayın yüzeyinde canlı kalmak için gereklidir. Ayın yüzeyinde durmak için ise ağır malzeme kullanılması yeterlidir diye düşünüyorum. Durmak kelimesinden yola çıkarak bunları söyledim. Burda asıl irdelenmesi gereken sorular ise bambaşka olup şuradan okunabilir. ÜNLEM 4

6) Sürekli dışa doğru olan bir basıncı nasıl sıfırlayabilirsinizki.: Sürekli dışa doğru olan bir basınç??? Atmosfer basıncı mı??? Hmm, anladım. Atmosfer basıncı olmadığı için vücudumuzdaki sıvı basıncı dengelenemeyecek ve bütün sıvılarımız dışarı çıkmak isteyecekler ve hatta iç organlarımız patlayabilir. Her halde bunu demek istemiş ama ifade edememiş. Ayrıca uzay elbisesinin içine belli yoğunlukta gaz doldurmak suretiyle bunu sağlamak gayet de mümkün, niye sıfırlanamasın anlamadım inanın. ÜNLEM 5

7) Yani uzayla ilgili tüm sunumlar düzmecedir. : Tüme varımın en güzel örneği işte. Birbirinden bağlantısız ve mantıksız cümleler kurduktan sonra "ve evet katil uşaktır" sonucunu çıkarıyoruz. Uzayla ilgili tüm sunumların düzmece olduğunu kanıtlamak için bütün sunumları teker teker incelememiz gerekmez mi, ya da sunumlar belli kategorilerde değerlendirilmişse, hiç olmazsa her kategoriden birer örnek alıp da düzmeceliği ispat etmek gerekmez mi? Uzayla ilgili tüm sunumlar düzmecedir demek, uzay bilimiyle ilgilenen insanların emeğini hiçe saymak değil midir? Ne yazık ki, bazılarımız bu toptan reddetme huyuna fena alışmışlar. Genellemelerle toptan siliyorlar bazı şeyleri. Bu belki de zorla öğretilmiş bir ifade şekli. Türk filmlerinin klişeleri gibi. Her gün duyuyorum bir yerlerden, "Zaten bütün polisler vs vs", "Hepiniz böylesiniz vs vs". Üzülüyorum.

Bu yazının amacı, daha önceden de söylediğim gibi, algı ve mantık konusunda bir pencere aralamaktı. Bazen köşe yazısı okurken bile, yazarlarımızın özellikle mantıklı argüman sunma konusunda sıkıntılı olduklarını fark ediyorum. Daha ziyade, insanları gaza getirme amaçlı cümleler kullanılıyor son günlerde. Açıkçası bu tarz yönelimler haklı bir siyasi görüşü haksız duruma düşürebilir. Eğer savunduğun şeyin doğru olduğuna inanıyorsan, onu doğru argümanlarla onun saflığına yakışır saflıkta savunmalısın. Yoksa çok önem verilen değerler, taraftar bulma amaçlı heyecan cümlelerinin ve mantıksız söylemlerin pespayeliğinde kaybolur gider.

İndirim sezonu mu, amanın!

2007-06-27T15:17:00.000+03:00

İndirimler başlamış, ben de sezonda beğendiğim modelleri indirim döneminde alanlardanım.

Beğendiğim markalar arasında sıralama yaparsam:

1-Network -her zaman güzel her zaman pahalı

2-İpekyol -bu sezonunu beğenmedim-

3-Herry -kesimleri çok güzel, bu sezon renkli bir etek beğendim

4-Park Bravo -bu sezonunu beğenmedim-

5-Koton -bu sezon ekstra güzel çalışmışlar, almak istediğim onlarca şey var.

Öğle arasında Koton'a uğradım, herşey %50 inmiş, benim beğendiklerim ya hiç inmemiş ya da 5-10 YTL inmiş, hayret bişiy.

Alacağın olsun Koton.

Buyrun burdan yakın

2007-06-27T08:35:00.001+03:00

Tüketici bilinçleniyor, bakınız burada.

Bir tüketici, Pepsi Max'ın Aysun Kayacı'lı reklamını 'içtim ama reklamdaki vaat yerine gelmedi' diyerek şikâyet etti. Şikâyeti Tüketiciler Birliği de destekledi.. (kaynak: Sabah gazetesi)

Haber başlığındaki imla ve gramer hataları değil konumuz. Çok naif ve hassas tüketicilerin her türlü alavere-dalavere reklamından kırılıp incinebilecekleri ve haklarını yargıda arayacakları bundan böyle biline demek amacındayım.

Saygılar.

Gel Ey Seher

2007-06-19T11:14:00.000+03:00

1968 senesine ait bir Polad Bülbüloğlu bestesi...

Fatih Erkoç dinlerken düştü aklıma. 1999 un ilk günleri, çok ağır bir hastalıktan iyileşiyorum, odamda sadece radyo var dünyayla iletişimimi sağlayan. Bir akşam denk gelmiştim bu şarkıya. Giriş bölümü gerçekten çok etkileyiciydi. Sonrasında bir daha dinlemek nasip olmamıştı o odada.

Derken, içinde 4 farklı seslendirmenin yer aldığı bir CD olarak satışa sunulmuştu. Sene yine 1999, artık sonbahar gelmiş, belki de kasım. Ben yağmurlu bir İzmir akşamında arkadaşımdan ödünç alıyor ve dinliyorum. A yüzünde Polad Bey'in tek başına seslendirdiği ve Fatih Erkoç tarafından seslendirilen 2 adet Gel Ey Seher var. B yüzünde de Şebnem Ferah ile Polad Bülbüloğlu'nun düeti veşarkının ilk versiyonu olmak üzere yine 2 düzenleme var. O CD'yi arıyorum şimdi,

Müzik marketlerde yok.

Anılarla birlikte o da yok olmuş.

Fatih Erkoç son albümüne almış Gel Ey Seher'i, çok güzel söylüyor. Yine de ben Polad Bübüloğlu'nun tek başına söylediği versiyonu bir başka seviyorum.

Cefalar

2007-06-18T10:13:00.000+03:00

Fatih Erkoç'un sesini, yorumunu çok beğenirim. Sandığımda kadim zamanlardan bu yana sakladığım deli kızın çeyizinden bir buke sanki.

Son albümü çok güzel, en sevdiğim şarkılarını dahil etmiş, yeni düzenlemeleri aslına uygun yapmışlar. Sürekli dinliyorum.

En çok da Cefalar hoşuma gidiyor, sözlerindeki mana itibariyle...

Güvenirdim duygularin dostluk kokan dokunuslarina
İnanirdim benim olan kalbin beni aldatmayacagina
Ama simdi çekiyorum yanlislarin cefalarini...

Sağ taraftaki küçük radyoma da ekledim, dilerseniz siz de dinleyebilirsiniz.

Bilinçaltına yönelik reklamcılık

2007-06-17T11:29:00.000+03:00

Bu günlerde oldukça ilgimi çeken bir konuda bir iki satır karalamak, okuduklarımı ve gördüklerimi sentezlemek istedim. Bir çok yerli-yabancı internet sitesinde okudum, düşündüm, inceledim.

Nisan ayı sonunda uyum yaratma ve problem çözme konusunda katılmış olduğum eğitimde sağ-sol beynin işlevleri, bilinçaltı ve bilinç seviyeleri hakkında bilgi edinmiş, insanların bilinçaltını programlayarak kendilerini bazı olumsuzluklardan uzak tutabilecekleri konusunda bir fikir edinmiştim. Psikoloji veya psikiyatrinin uzmanlık sahasına giren bilinçaltının kişisel gelişim yöntemleri dışında başka metotların da ilgi sahasını oluşturmakta olduğunu ise yeni öğreniyorum.

Bana en çok faydası dokunan döküman ise Metin Çelik tarafından hazırlanmış olan yüksek lisans tezi oldu. Ayrıca Metin bey ile yapılmış bir röportaj da kaynak arama sürecinde arama motorundan kucağıma düştü. Röportaj daha çok tezin özeti gibi, bununla birlikte zaman ayırıp tezi okumanızı da tavsiye ederim.

Firmalar bir şekilde ürettiklerini satmak zorundadır. Satışı artırmak, tanınırlılığı arttırmak firmaların pazarlama stratejileri oluşturması ve bu iş için yüksek bütçeler ayırması sonucunu doğurur. Satış odaklı stratejilerin başında reklam faaliyetleri gelir, belki en yüksek bütçe de reklam için ayrılır. Bununla birlikte reklamların satışa etkisi genel olarak ispatlanamamıştır. Prime time'da reklamların saniyesi 60000 YTL ediyorsa yani reklam harcamaları bu kadar yüksekse şirketler harcadıklarının karşılığını bir şekilde almak isterler. Bu karşılık marka imaj oluşturmak da olabilir, ya da satışlara doğrudan bir yansıma şeklinde de olabilir.

Reklamın ürün satışına etkisi hepimizce bulanık bir konu değil midir? Hangimiz reklamı izler izlemez ürün almaya koşuyoruz? Reklamın etkisi, ancak, bir çok markaya ait aynı ürün arasında seçim yapma aşamasında belli olur. Hepimiz bir şekilde kendimize daha yakın hissettiğimiz markayı tercih ederiz. Bunu neden yaptığımızı kimi zaman bilmeden...

Tercihlerimiz uzun dönem hafızadan, yani hatıralardan, yani sağ beyinde ilgili klasörler içinde saklanmış fotoğraflardan yayılan dürtülerimiz tarafından yönlendirilir. Bu konuda detaylı bilgiyi yine tezde bulabilirsiniz.

Şimdi tahmin edelim hep birlikte, bilinçaltına yönelik hazırlanan ve insanı harekete geçiren temel güdüleri hedef alan reklamları beynimiz nereye kaydediyor?

Konunun açılışını bilinen bir filmin afişiyle yapmak istiyorum.

Malesef iş bilgisayarımda paint programından başka grafik programı yok, bu sebeple oklarım ve de şekiller ancak bu kadar görselleştirilebildi.

Jodie Foster'ın ağzına konmuş duran güvenin kafası bir kurukafa şeklinde tasarlanmış, daha da yakınlaştırıp bakıldığında bu kuru kafanın 7 adet nü kadın figüründen oluştuğu rahatlıkla görülüyor.

Aynı kategoride ama farklı görselleştirilmiş başka bir örnek ise Coca Cola'nın reklam afişinden geliyor, bu örneğe benzer başka örnekler görmek isterseniz Planet Perplex'e bakabilirsiniz.

Bu afişi siteye eklemekte müstehçenlik seviyesi kritik boyutta olduğu için oldukça tereddüt ettim. Kusuruma bakmayın, sadece dünyada neler de oluyormuş demek için bile görülmesi gerektiği düşüncesi ağır bastı.

Afişlerin ve reklamların içine saklanmış, ilk başta kesinlikle fark edilemeyecek,belki ikinci ve üçüncü ve hatta diğer bakışlarda bile kolay kolay ayırt edilemeyecek böyle şakacıklar var.
Göz görmeyebilir, ama Metin Çelik'in tezinde detaylı açıkladığı gibi beynimiz görsel ürünlere ait tüm detayları en ufak ayrıntısına kadar kaydedip ilişkili olduğu klasörde saklıyor.

Bu noktada, afişlerin yanı sıra film aralarında kola ve patlamış mısır satışlarını artırmak amacıyla film karelerinin arasına "Kola İç" , "Patlamış Mısır Ye" emirlerinin yerleştirildiğini ve bu yöntem kullanılmaya başladıktan sonra sinema salonlarında kola satışlarının yüzde 18.1, patlamış mısır satışlarının ise yüzde 57.7 arttığını, ve hatta bu sebepten bilinçaltı mesajı içeren reklamların (subliminal messages) İngiltere'de yasaklandığını da vurgulamak gerekiyor.

Reklamlarda bilinçaltı müdahaleleri genelde iki ana tema üzerinden yapılıyor: Ölüm ve cinsellik. Ölüm ve cinsellik, çünkü iki tema da insanı yönlendiren güdüleri tetikliyor ve ikisi de evrensel.
Farkında olmasak da içinde ölüm veya cinselliği barındıran şeyler ilgimizi ve algımızı daha çok çekiyor. Bu algıları barındıran reklamlara maruz kaldığımızda, ilgili ürünü diğer ürünler arasından seçmek daha da kolay hale geliyor. Çünkü bilinçaltımızda o ürünle ilgili kaydedilmiş bizi harekete geçiren dürtüleri tetikleyen bazı semboller vs var. Firmalar bu şekilde satışlarını artırırken biz de yoğun bir şekilde bilinçaltı kirlenmesine maruz bırakılıyoruz.

Sonuçta bu tekniğin ne kadar etik olduğu tamamen tartışmalı. Okuduğum kadarıyla A.B.D. de yasaklanmış, ancak ülkemizde bilinçaltına yönelik reklam konusunda pek az çalışma var, dolayısıyla bilinirliği çok düşük ve bu nedenle herhangi bir yasal düzenleme de söz konusu değil.

Farkındalık adına bir adım

2007-06-13T09:30:00.000+03:00

Fedex- uluslar arası kargo firması

Ben şahsım adına yurtdışı kargolarında hep Fedex'i tercih ettim (bu bir reklam değildir) ve tavsiye de ettim. Gerek kargonuzun yerinin takibi açısından gerekse hızlı bir şekilde güvenli hizmet vermesi açısından takdir de ederim Fedex'i.

Bir yandan bu firmaya anlamadığım bir şekilde bir aşinalığım vardı. Belli ki turuncu-koyu mavi logosunda yer alan renk enerji dengesi, yani bu renklerin vurguladığı uyum, hız, titizlik ve ciddiyet üzerimde olumlu bir etki oluşturmuş ve logo amacını bulmuştu. Bununla birlikte bu logonun marifetleri renklerinden ibaret değil, ilk bakışta algılanamayan bir ok var bu logoda.

Ne dersiniz bilinç altına müdahale mi yoksa reklamcılık tekniği mi?

Deli işi :)

2007-06-12T09:34:00.000+03:00

Firkete'nin İngilizcesi "safety pin" imiş. Bunu öğrendikten sonra firketeyle neler yapılabileceğini de görmüş oldum. Googla'da "safety pin" diye aratınca bu siteye rastladım. Değişik bir fikir, firketeye boncuk çivisi geçirip, çivilere çeşitli desenler oluşturacak şekilde kum boncuk dizmişler. Böylelikle broş, toka vs üretmişler. Kesinlikle yapması çok kolay, kullanması da daha çok onlu yaşlara özgü bir aksesuar. Belki hani olur ya sırt çantası süslerken veya oda panolarına renk getirmek için kullanılabilir.

Bir Türk El Sanatı: İğne Oyası

2007-06-11T11:23:00.000+03:00

İğne oyası bir Türk el sanatı. Maharetli hanımların ellerinden dökülen zahmetli, hünere tabi ve zor bir sanat. Zor olduğu kadar da naif, seçkin ve Japonya'dan talep görecek kadar da özel.

İğne oyası tekniklerinden bahsetmeye hicap duyacak kadar bilgisizim, tek bildiğim oldukça şık ürünler ortaya konduğu. Benim ailemden de malesef iğne oyası işlemeyi bilen yok. Biz güneyliyiz ve daha çok kanaviçe, dantel oyası, boncuk oyası gibi marifetleri vardır anneannemin. Benim dantel heveslerim ise iki üç parça bir şey işleyip sıkılmaktan ve oyayı unutmaktan öteye gitmemiştir.

Benim gibi olan ama evinde iğne oyasından enteresan bir parça bulundurmak isteyen hanımlar için Balıkesir Gönenli emek sahipleri bir site oluşturmuşlar. Girişimlerini desteklemek adına sitelerini linklerimde yayınlamaya başlıyorum.

Duvar Kağıtları Geri Döndü

2007-06-11T10:59:00.000+03:00

Doğduğum evi hatırlamıyorum. Ondan bir sonra yaşadığım evin duvarları duvar kağıdı kaplıydı. Kalın, dokulu, damask desenli... Sonrasında unutuldu gitti adeta.

Duvar kağıdı o zamandan beri özlediğim şeylerin başında geliyor. Bir gün kendi evimde de kullanmak istediğim dekorasyon ürünlerinin en başında hatta.

Neyse ki son senelerde duvar kağıtları yeniden hayatımıza girmeye başladı. Retro, damask desenler ve kendini tekrarlayan modellerin yanısıra özgün tasarımlar da oldukça dikkat çekici. Artık sıkıcı bir ürün bulmak neredeysee imkansız hale geldi. Hatta bir müddet kendinizi zorladığınızda, yeteneklerinizi kaldırdığınız kutudan tekrar çıkarıp uğraştığınızda kendi tasarımınız olan bir duvar kağıdını sipariş edebilir, keyifle kullanabilirsiniz. Nommo bu konuda beni benden aldı diyebilirim. Ve hatta kendime bir seçki oluşturdum ama asıl gönlümde yatan kendi oluşturduğum bir deseni kullanmak.

Dekorasyon İçerikli

2007-06-07T14:59:00.002+03:00

Bahçesinde gülhatmi, mor salkımlar

Taraçasında ferforje detaylar olan o evin

İşte o evin mutfağında şöyle raflar olmalı...

Söze başlarken

2007-06-07T10:41:00.000+03:00

Sevgili dostlar, yoğunum biraz. Aklıma o kadar çok eleştiri, o kadar çok analiz çalışması geliyor ki... Ama hiçbirini henüz cümlelere dökemiyorum. Sanırım bir kaç ay bu şekilde geçecek. Bir kaç sevgili arkadaşım kendi aralarında Elif Şafak okumaları yapıyorlarmış, (Boston’dan sevgili A. Bana mail yazmayı unutuyor musun yoksa :) o kadar çok isterdim ki ben de bir kaç makale karalayayım onlarla birlikte. Elif Şafakın bütün kitaplarını zevkle okudum. Kelime hazinesi ve düşünce zenginliği beni çok etkilemiş, kimi zaman doğrudan bana hitap etmiştir. Biraz dinginleşince en çok sevdiğim kitabını, Şehrin Aynaları’nı tekrar okuyup derinlemesine bir şeyler yazmayı istiyorum.

Şimdi başka bir konu, 2007 Ağustos ayında bir taşınma faaliyeti gerçekleştireceğiz. Epi topu 2 kişinin ne kadar yükü olabilir der-demez evdeki kitap yığınlarının bana mutlulukla gülümsediğini farkediyorum. Sonra da tabii benim gardrobum. Eskileri istifleyip hayır kurumlarına bağışlamanın zamanı gelmiş. Zira hala lisedeyken giydiğim bir çok kıyafeti anısından mıdır bilimez beraberimde gezdiriyorum. Sanırım deliyim.

Bu arada, taşınma şirketi tavsiyelerinizi alabilirim. (Göztepe Nakliyet demeyin, çok pahalı ya) Bu taşınmaya çok seviniyorum. Çünkü artık işime metroyla gidip gelebileceğim ve yolum en fazla yarım saat olacak. Yollarda düşme-bayılmalar sona eriyor :) Çok şükür:) Hangi otobüse binsem, yer var mıdır, yoksa 20 km ayakta mı gidilecek gibi kaygıların sona ermesi ne saadet... artık evden 8de çıksam bile mesaiye geç kalmıyor olacağım. Böylelikle eşimle kahvaltı yapabilecek ve hatta yine aynı saatte (6da) uyanmaya devam etmeyi başarabilirsem akşamın bi saatinde yaptığım sporu sabah saaatlerine kaydırabileceğim. Kendime ayıracak daha çok vaktim olacak insallah. Bunlar beni çok mutlu bir insana dönüştürüyor.

Taşınacağımız ev biraz ufak, temizliği kolay, tam bize göre. Haftasonu çok ama çok cici bir mutfak takımı aldım. Çok neşeliyim:) Taşındıktan sonra da banyo cicileri falan almayı planlıyorum. Yenilik beraberinde ufak heyecanlar da getiriyor. Yavaş yavaş annemin asla olmamı istemediği şeye, bir ev hanımına döndüğümü görmekle beraber aynalarla yüzleşmemeyi tercih ediyorum:) Çok çalışınca insan evini özlüyor, ondan olsa gerek.

Bu haftasonu İzmir’e eşimin yanına gidiyorum, hatta bu akşam yolcuyum. O kadar mutluyum ki. 2003 baharından bu yana İzmir’e gidememiştim. Bir türlü yolum düşmedi. Şimdi ise uzun zamandır edilen bir duanın kabulu gibi gidiyorum işte:) İlk işim Kızlarağası Hanı’nın orta avlusunda az şekeli bir Türk kahvesi içmek olmalı, sonra da ver elini Kordon... Yapmak istediğim çok şey var. Gözlerime, duygularıma, ruhuma şehri çekiverip öyle döneceğim.

Bir şey isteyen var mı uzaklardan?

Cvet Z Juga

2007-05-14T08:42:00.000+03:00

Eurovision en tuhaf yarışmadır değil mi? Politik desen , aslında tam politik değil, eğlencelik kimi aman. Herkes komşularından oy alır biz gurbetçilerden falan.

Geçen seneki performansları ile birinci olduklarını düşündüğüm Finlandiya'nın şarkısını tekrar dinleyince hiç de fena olmadığını anlayıverdim. Cumartesi akşamı seyirlik-eğlencelik bişiy olarak Eurovision yarışmasını listeye ekledim.

Hatta eşimle liste yaptık, puan verdik kendimize göre. Benim en yüksek oyum Slovenia'ya gitmişti. Çok beğendim şarkılarını. Senfonik bir parça, dinlemek isteyenler için klibinin linki : http://www.eurovision.tv/addons/mediaplayer/video/slo.html (Lakin kilibi çok ayıpçı, hiç beğenmedim, ben olsam bu parçaya çölde yağız bir atın üstünde bir delikanlı koyardım, nesse)

Birinciydi sonuncuydu derken Türkiye'nin parçasının da hiç fena olmadığını görmüş olduk. Ülkemle gurur duyuyorum.

Yeni yazı

2007-04-19T10:10:00.000+03:00

Yazmıyorum uzun zamandır, günler hızla gelip geçerken yazacak pek az şey kalıyor elimde.

Yapılmış sohbetler, tüketilen lezzetler, giden dostlar...

Yeni gelenler, beklenenler, tanışmalar, yeni tatlar...

Kışa veda bahara merhaba...

Arafta kalanlara merhaba, arafta olanlara ve iki tarafa da eşit mesafede olup da hiç bir yere ait olmayanlara.

Aidiyet duygumu yitireli çok oldu, nerelisin diye sorana verecek cevabım yok. Kabullendiğim veya olmak istediğim bir yer yok. Ya her yer veya hiç bir yer. Sevdiğim onlarca şehir var, hepsi benden uzakta. İstanbul bile benim İstanbul’um değil belki de. İlk geldiğimde kokladığım şehirle bu şehir aynı değil.

Hepimiz değişiyoruz yani.

Küresel ısınmaymış, ülke bölünmeseymiş, birileri yine vahşice cinayetler işlemişler yok yere, otobüs devrilmiş 33 kişi vefat etmiş, binlerce kişi toplanmış ama ne için? Ne için? Cevapsız sorular sormak ve elde var sıfır için.

Hepimiz başkalarını yargılama peşindeyiz, oysa ki aynada kendi yüzümüze bakmaktan bile aciziz belki de. Belki de kendiyle yüzleşmekten korkanlara kolay geliyor eleştirmek. Aslında kendini eleştirdiğini bilmeden.

İstemediğim şeyler var, hızla değişen ve değişmesini istemediğim şeyler. Dünyanın bu kadar süratli kirlenmesine ve insanların birbirinden uzaklaşmasına, kimsenin birbirine saygı duymamasına ve birbirini dinlememesine.. vs vs dayanamıyorum artık. O yüzden aidiyet duygum kalmadı araftayım. Arafın nere olduğu hakkında bile bi fikrim yok.
Oysa ki olmak istediğim onlarca şehir var şimdi: foça mesela, izmire de gidip gelsem, ya da çok alakasız ama san fransiscoya gitmek isteyiverdim birden. Veya adalarda, veya güney afrikada, veya kutupların alakasız bir köşesinde olmak...

Özür

2007-03-09T11:07:00.000+02:00

Bu aralar yazacak zamanım olmuyor, sanırım uzun bir süre de bu şekilde devam edecek. Üzgünüm...

Sen beni güldürdün...

2007-02-28T15:16:00.000+02:00

Milliyet'in Vezüv yanardağı ile ilgili haberine aşağıdaki yorumu yazan arkadaş, sağolasın beni çok güldürdün. Coğrafya derslerinde edindiğin bilgilerin ışığıyla bizleri de aydınlattığın için çok teşekkür ederiz. Yorumunu noktasına virgülüne dokunmadan buraya yazacak kadar değerli buldum... ohihohiiiii

"Çok ilginç..Yüksek tepelerin oluşması da bu tür volkanık patlamalardan olsa gerek. Karadeniz bölgesindeki yüksek dağlarda bir gün uyanacaktır. Allah sonumuzu hayırlı etsin..."

2007-02-22T10:53:00.000+02:00

Uyarı: Bu post serbest temalıdır.

Not 3: Çok mutluyummmm...

Not 2: 15.02.2007 tarihinde yazılan bu yazı sinir blogır yüzünden yayınlanamamış ve gecikmiştir.

Not 1: Sadece A. ile alakalı, istemeyenler okumayabilir. Boston'da ikamet eden sevgili dostum A. Maillerimi almıyor musun? Neden yazmıyorsun? yoksa beni beğenmiyör müsün?

Nesse, dün akşam Fener maçı ve sefgililer günü nedeniyle eve 2,5 saatte varmak hiç keyifli olmadı. TEM'de duran trafiği ilk defa görüyorum. Tıklım tıkış otobüste havasızlıktan ölmek üzere olan insanlar... Kabus gibi bişiy bence. Trajik trafik, ömrümü yedin. Saçlarım bembeyaz senin yüzünden. Bu sabah da çok trafik vardı, dünyanın en ilkel şartlarına sahip olduğumuzu düşünüyorum. Otobüsü de rezil, şöförü de... Memlekette insan mı azaldı bana mı öyle geliyor? Marmaris'e gidip domates mi yetiştirmeli acaba? Ya da Datça'da badem yetiştirmek nasıl bi fikir? Ne bademi demeyin lütfen. Kilosu kaç para biliyo musunuz? Hepimiz oralara kaçalım orda da insan kalmasın. Nerde çokluk orda bişiy lafı ne kadar doğru değil mi? Bunu anlamak için ne yazık ki İstanbul'da veya New York'ta yaşamak gerekiyor, ya da Çin'de, ne bileyim!
Sabah iş görüşmesine gittim, ilk defa çok heyecanlandım, hem de o kadar çok heyecanlandım ki... Kendime inanamadım. Ama olumlu geçtiğini ilettiler. Binasının dışarıdan görünümü çok iğrenç olan bu şirket kurumsal mı kurumsal, çok merkezi bir konumda ve servisi var, heyooo. Sanırım maddi olanakları da daha iyi. İş çeşitliliği var. Yani challenging bir ortam, kendimi daha da geliştirebilirim. Bakalım, hayırlısı diyoruzzzz.
Ama trafiği hala unutamıyorum...

2007-02-22T10:52:00.000+02:00

Gıcık blogır yüzünden yazı yayınlayamıyorum. Çok sinirim bozuldu, böhühüühüü.

deneme

2007-02-21T08:51:00.001+02:00

deneme

Mutlu pazarlar

2007-02-11T10:05:00.000+02:00

Evet canlarım :)

Sizleri pazar sabahı çalışmanın, ofiste olmanın dayanılmaz sevinci ile kucaklıyorum. Pazar sabahı erken uyanmanın verdiği heyecan ile, enerji ile gülümsüyorum. Yağlı kıymalı börek kokulu Murat Bey Muhallebicisi kutuları arasından sesleniyorum.

Pazar gününün geri kalanı için ne yapmalı?

Hayır, kesinlikle eve gidip uyumak gibi bir düşüncem yok. Ühüüü

İş konusunda farklı haberler verebilirim yakında, bilmem, hayırlısı artık.

İtinayla iş aranır:)

2007-02-02T15:33:00.000+02:00

Alacağınız olsun dediğim şirketimden ayrılmaya karar verdim. Ekim sonunda bana gelen fıstık gibi iş teklifini reddetmeme ve hatta istifamı geri almama neden olan, bunun için dünya kadar söz verip hiçbirini tutmayan sevgili:) yöneticilerimi ve bu şirketi terkediyorum.

Tabi iş bulmadan gideceğimi sanıyorlarsa yanılırlar, ben el altından iş arıyan kişiyim, hadi beni bulun.

Hayal kırıklıklarına alışmam lazım değil mi? Keşke söz vermeselerdi, hiç olmazsa tutmadıkları için üzülmezdim.

Boğaziçi mezunu "sistem analist" iş arıyor efenim, ilgilenenlere CVmi yollayacağım. Yorum bırakmanız yeter:)

Geç gelen haftasonu yazısı

2007-01-24T10:35:00.000+02:00

Haftasonuna cumadan başlayacağım. Cuma akşamı bir yemeğe katılacaktık ama ben fön çektirmeğe üşendim. (Aslında para vermek istemedim) Saçlarımı köpükleyip gittim açıkçası. İyiki de öyle yapmışım dedim sonra kendi kendime, zira fön çektirmeğe deymeyecek bir yemekti. Yemekten sonra eşimin bir arkadaşını evine bıraktık, yağmur yağıyordu, sokaklar boştu. Cumartesi sabah 10:30 da baş ağrısıyla uyandım. Eşim işe gitmişti. (evet bu aralar haftasonları öğleye kadar çalışıyor malesef) Hızlıca bişeyler atıştırıp bir ağrı kesici aldım. Sonra da kendime ufak bi kahvaltı hazırladım. Hava çok güzeldi, odanın penceresini açıp fonda güzel bir müzikle TV seyrederek kahvaltı yaptım. Kahvaltıdan sonra başımın ağrısı dinmişti ve boş durmamak adına evi toplamaya başladım. Ev toplandı, çamaşırlar yıkandı, bulaşıklar yıkandı, mutfak düzeltildi, yatak odası ve oturma odası süpürüldü. Sonra güneş gitti, eşim geldi. Gelir gelmez uyudu. Ben de güne gittim, inanamıyorum ya ben güne gidiyorum biliyo musunuz? Aslında normal günlere pek benzemiyor. Sitenin lokantasında buluşup öğle yemeği yiyor ve sohbet ediyoruz. Bu aktiviteyi de aslında birbirimizi pek göremediğimiz için düzenledik. Klasik ev günlerine konsept olarak uymadığından olsa gerek henüz beni sıkmadı. Sembolik bir para da toplanıyor ve bu hafta talihli kişi bendim. Miktar sembolik de olsa zamanlama iyiydi. Çünkü eşimle IKEA'ya gitmeyi planlamıştık.

IKEA'ya değinmek gerekirse, mağaza açıldığında biz ev kuruyorduk ve herkes gidip bakılması önerisinde bulunmuştu. Biz de aydınlatma ve koltuk için bakmıştık ama hiç bir malı beğenmemiştik. Tasarımlar hoş olmakla birlikte malzemenin kalitesi düşüktü.

Yazının devamı aşağıdaki posttadır...

2007-01-24T10:34:00.000+02:00

Geçen hafta tesadüfen yeni kataloğu elime geçti. Kataloğu incelerken ihtiyacımız olan türde kitaplıklar gördüm ve piyasada bulabileceğimiz fiyatlardan daha uygun olduğunu müşahede ederek gidip bakmak gerektiğine karar verdim. Kitaplık konusunda yanılmamışım, hakikaten iyi bir alışveriş oldu. Onun yanısıra eşime çok işlevsel bir çalışma lambası aldık. Lambanın 3-4 tane eklem bağlantısı var ve bu sayede istediğiniz yönden ışık gelişini ayarlayabiliyorsunuz. Masa kenarına veya kütüphaneye veya istediğiniz herhangi bir kenara sıkıştırma yöntemi ile monte edebiliyorsunuz. Lambanın fiyatı 17,97 idi sanırım.

Tesadüf müdür bilmem ihtiyacımız olan bazı şeyleri umduğumuzdan daha ucuza bulunca aldık, iyi de oldu. Mesela mantar pano, duş askısı... Yalnız hala IKEA'nın çerçeve ve vazo konusunda oldukça başarısız tasarımlara sahip olduğunu düşünüyorum. Koltukları ve kanepeleri akıllıca tasarlanmış olsa da döşemelik kumaşlar hala kötü. Ve sehpaları beğenmedim. Bir de mutfak eşyaları bana kaliteli olduklarını hissettiremedi.

Eve döndüğümüzde saat 23:00 a geliyordu, çay yaptık ve kitaplıklarımızı kurduk, ardından peynirli sandviç ve çay ikilisi eşliğinde ben kitap okudum, eşim TV seyretti. Ve durup durup birbirimize "iyi oldu bu" dedik.

Pazar günüm ise evi temizleyerek, çamaşır yıkayıp sererek, yemek yaparak ve kitap okuyarak geçti. Hava çok güzeldi ama canım dışarı çıkmak istemedi. Şimdi ise keşke çıksaymışım diyorum, insanoğlu ne tuhaf.

Hatırladığım kadarıyla geçen sene bugün yoğun kar yağışı vardı. Bugün ise yağmur yağsın diye dua ediyoruz. Umarım bu geçici bir kuraklıktır, ısrarla global ısınmanın bu kadar ani bastıramayacağı düşüncesini taşımaktayım.

Merdiven

2007-01-18T17:45:00.000+02:00

Dünyanın öbür ucunda, gizli bir kıyıda, yalın ayak kumların üstüne basmayı seven küçük bir kız varmış. Okyanusun kıyısında bir kayanın ovuğunda yaşarmış. Gelgitlerde ormana sığınır, beş yüz yıllık ulu bir ağacın geniş dallarının arasındaki yazlığında dinlenirmiş. Gün doğarken okyanusun kıyısında oturup serin sabahı seyredermiş. Gece olurken yıldızların hangisini daha önce görebileceğini düşünüp tahminler üretirmiş.

Bu gizli kıyıda onu bekleyen veya onun beklediği hiç bir şey yokmuş. Beklemenin veya beklenmenin ne demek olduğu hakkında fikri de yokmuş küçük kızın. Havada, sükunet içinde kayan bir tüy gibi, kayıyormuş kendi hayatının içinde. Usul usul... Oraya nasıl geldiğinin, oradan nereye gideceğinin, kim olduğunun öylesine farkındaymış ki, her adımını büyük bir eminlik hissiyle atıyormuş. Yoluna çıkan çakıl taşlarına hep gülümsüyor, yoluna çıkan kayaları gülümsemesiyle parçalıyormuş.

Çok uzakta, çok gizli bir kıyıda, simsiyah saçlarını aya çözüp, bütün umudunu yıldızlara takan küçük bir kız, her gece bir merdivenden çıkıyormuş. Kendini uzaya, kendini dünyaya bağlayan ama her ikisine de ait olmayan bu merdiven sayesinde, küçük kız, ruhunu özgür bırakıyormuş.

Her sabah merdivenden inip sakin telaşının içine daldığında, yeniden gecenin çökmesini, yeniden merdivenin gelmesini istiyormuş.

Zaman

2007-01-17T15:45:00.000+02:00

Zaman zincirlerinden kurtulmuş, zaman...Uzar mı, kısalır mı, an olur mu? An dan çıkıp anı olur mu? Nerede olduğunu bilmediğiniz birini merak ettiğiniz olur mu? Bir pastanın üstünde mumlar durur, kendi kendinize üflediğiniz olur mu? Hızla zihninizden karlı akşamların, soğuk kış gibi bir sesin geçtiği olur mu?

Bu akşam hepsi geçiyor içimden...

Kutlu olsun işte...

Babel

2007-01-17T09:03:00.000+02:00

Haftasonu V for Vendetta'yi seyretmiş birisi Salı akşamı AltınKüre almış Babil'i seyrederse ne olur?

Babil Altın Küre aldı, evet ilginç bir film denebilir, ama asla bilindik klişelerin dışına çıkmamış. 3 tane hikaye bir şekilde birleşiyor, birleştikleri obje de güya vurgulanmaya çalışlmış ama nedense ben pek kavrayamadım o vurguyu. Nedense yetersiz geldi bana bağlantılar. Ayrıca, Amerikalılar hariç herkesin bir şekilde ezik büzük, pis, cahil ve akılsız olması acaba içinde bulunduğumuz şartlara şükretmemizi sağlamak için miydi?

Zaten film boyunca gerilip, dadıya "Mayyak ne bırakıyon çocukları çölde, veya hatta hiç götürmemeliydin onları" bağırışları, adeta maç seyreder gibi, bir yandan da dünyanın öbür ucuna turistik amaçlı ziyaret yaparken çocuklarını Hispanik bir teyzeye emanet etmiş olan wasplara kızmalar... Bir yandan da merak tabii, acaba ne olacak? Ama garip bir şekilde ben bu filmi sanki bir yerden tanıyorum, lakin çıkaramadım. Adı ile bir bağlantı ise, hiç kuramadım. Ha bir de aklıma takılan nokta, otobüsün tam karşısındaki tepeden sıkılan kurşun nasıl oldu da sağ camdan içeri girdi, fiziksel olaraktan mümkün değil yani. Olsa olsa tepeden, hadi rüzgar falan biraz daha zorlarsak ön camdan girerdi içeri.

Açıkçası ben beğenmedim kardeşim bu filmi. Gidin ödülü yeniden tartışın.

Sıkıldım sıkıldım, uçmak istiyorum

2007-01-11T15:30:00.000+02:00

Mor giymedim hayır, aa olamaz siyah giymişim bugün. Siyah mı beni boğdu acaba, ben neden sıkılıyorum akşam olmadan. Bugün canım hiç bir iş yapmak istemiyor, enerjisizim.
Ama müteşekkir olduğum anlar da oldu.

Sabah otobüste bayılmamak için yere oturduğumda bana yer veren adama müteşekkirim mesela. Ya da Pizza Hut'da ince hamurlu pizza istediğimizi söylediğimizde "Hay hay" diyen amcaya da müteşekkirim. Ama, mesela ince hamurlu pizza çıkınca bize bırakmamacasına başına üşüşen insan bozmalarına fena halde gıcık kapmış da olabilirim.

Saçlarımın uçları böle bişiler oldu, incecik oldular. Neden olur ki bu? Kestirmem lazım sanırım ama kuaförler çokkk pahalıı. 50 YTLye çak kesiyorlar, ya paramla rezil olursam :(

Dün mor giymiştim ama keyfim yerindeydi, bugün ise siyah giydim. Sİyahtan mıdır nedir ruhum sıkılıyor. Kaçmak istiyorum. Bazı günler ofisin ortasına oturup bağıra bağıra ağlamak isterim ama bugün o günlerden değil. Yo, aslında ben işini seven bir insanım. Kesinlikle!! Sıkılıyorum ama, anlayın beni. Ve çikolata yemek kesinlikle çözüm değil.

Aslında uyumak istediğim doğru, şuracıkta, şu açık renkte çalışma masasının üstünde, şalımı da yuvarlayıp yastık yaparak şekerlemelerin en tatlısına bulanmak, mümkünse pişmaniye gibi bişiy olmak istiyorum. Akşam koşmadan, sakin sakin eve gidebilmeyi hayal ediyorum. Gittiğim yolun 28 km değil sadece 6 metro durağı olmasını hayal ediyorum. Koşmak istemiyorum, yürümek istiyorum.

Çalan şu telefonu açmak istemiyorum, çalmaa , çalmaa. Çalıyor, açıyorum. Ohh neyseki iyi haber. Aferin diyor, başardın, eline sağlık. İçim huzur doluyor, kalkıyor gidiyorum.

Zıtlar ve iç içe geçenler

2007-01-10T13:52:00.000+02:00

Dekorasyon havasından henüz çıkmadım. Dolayısıyla fikrim ile zikrim paralel gidiyor. Aklımdan ne geçiyorsa dilimden de o dökülüyor.

Beyazın saflığı ve sadeliği bir yana, bir de sade formlarla bütünleştiğinde tadından yenmiyor. AMA duvarlarda beyaz sevmem ben. Çok steril gelir, hastahane gibi. Bu beyaz da HOMEArt'dan beğenildi.

Bir de birbirini tamamlayan renkler varmış. Varmış, bazılarından haberdar idik zaten ama kahve-mavi ikilisini nedense fark etmemiştim daha önce. Oysa ki ne kadar sofistike bir hava katıyorlar bu iki renk bir arada olduklarında. HomeART sen çok yaşa.

Dekorasyon içerikli bir yazı

2007-01-09T09:15:00.000+02:00

Yazın taşınma ihtimalimiz ortaya çıktığından bu yana yeni dekorasyon fikirleri geçit-resmi düzenliyor zihnimde.

Açıkçası öğrencilik hayatı (lise1 den itibaren) sürekli taşınarak geçen bir insanın bir kaç sene boyunca aynı duvarlar, aynı salon yerleşimi ve aynı renkler kısıtında yaşaması biraz sıkıcı bir deneyim. Salonun şekil ve boyut itibariyle eşyaların farklı yerleştirilmesine imkan vermemesi de bunaltıcı. Her ne kadar muhtemel varış noktamızın salonu daha biçimsiz ve küçük de olsa... Yenilik güzeldir! O yüzden taşınmak hoşuma gider diye düşünüyorum.

Yenilik fikri beraberinde dekorasyon sitelerini, dergileri, renkleri de getirdi. Duvar rengini kesinlikle değiştirmek istiyorum ve aklımda bir renk var, ama uymayacak gibi hissediyorum. Keşke içmimar bir dostum olsaydı, ona sorardım. Kese kağıdı rengi hakkında düşüncelerinizi bilmek isterim, lütfen paylaşın.

Ayrıca, HomeART dergisinde aşağıdaki oturma odasına tesadüf ettim. Renkler beni çok etkiledi, paylaşmak istedim. Yok, salonum böyle olmayacak. Bu sadece renk uyumuna ve dinlinliğine hayran olduğum bir kare.

Homeart dergisinin eski sayılarına http://www.hepoku.com/ adresinden ulaşabilirsiniz. Siteye üye olmanız ve dergiye 1 Aylık ücretsiz abone olmanız arşive ulaşabilmek için yeterli.

İçinde İzmir olan bir post

2006-12-27T16:37:00.000+02:00

Bu kaçıncı ayrılık,

Aşkımız şarkılarda

Seni çok özlemişim...

Hayırdır inşallah...

Dedi ve gitti Yaşar

Bizimki “kaşar Yaşar” der ama ben hala severim Yaşar’ı, ne de olsa bi bakıma hemşehri sayılırız Yaşarla biz.

1999 muydu 2000 miydi, işte o sene çıkan albümünü çok severdim, Akdeniz kızıydım. Adana’dan İzmir’e taşıdığım, İzmir’de denizin suyuna-tuzuna-ruhuna bulanmış savrulan deli ruhumu nasıl da mutlu ediyordu.

Bazen kokular, şarkılar, bir rüzgar eskiyi çağrıştırır ya... Yaşar bana hep mazidir. (Sanki çok yaşlıymışım gibiJ ) Ama o hep bana bir daha yaşayamayacağım küçücük bir kızın hayalini getiriyor elinden tutup. İzmir’in güzel sokaklarında yalın ayak dolaştığım günlerimi, hippi eteklerimi, kafamdaki yelleri... Düş Sokağı Sakinleri’ni, Küçük Park’ı... Birbirinden alakasız bir sürü anıyı bağlıyor. Akdeniz ritmi işte, var mı ötesi? Hayatıma ritm tutsam nasıl bir melodi oluşur ki? Onu canlandırmak için gitar kullanmak akıllıca bir fikir mi? Şöyle sakininden bir melodi istesem neyle iyi gider peki?

Bugün canım sıkılıyor, bugün hava kapalı, kar kararsız...
Yaşar halen “Seni çok özlemişim görmeyeli” diyor.

Ya zaten şu iş – güç mevzusuna hiç girmek istemiyorum. Keşke güzzel bir makale yazabilecek kadar sağlam olsaydı kafam. Bugün o da bulanık.

Selam ederim.

Adsız şiirim

2006-12-15T14:27:00.000+02:00

Sanırım yaklaşık 5 yıldır şiir yazmıyorum. Bugün öylesine bir kaç kelime geldi aklıma, bir şiir oluştu. Hala onlu yaşlarda sandım kendimi, çocuk gibi. Ve küçük bi sokak çocuğunun içime yansıttığı bakışlarından esinlerek küçük bir şiir aktı. Şiirin adı yok, ad koyamadım.

Ad koymak isteyenlere serbest atış:)

Yüzün
Sakin bir gölün yüzüne bakıyor gibi
Derinliğinde göğün,
Derininde gölün
Mavi bir tebessüm arıyor gibi

Tebessümün
Gelmeyen sabahlara benziyor
Uzak ama aydınlık
Yavaş ama kararlı
Yitip giden geceye benziyor

Ruhun
Kuytu köşelerde sığınan kedi yavrusu
Küçük, yorgun ve korkak
Yakın, yalın ve ıslak
Ruhun, yalnız kalmış bir çiçeğe benziyor

Sonsuz

2006-12-11T16:21:00.000+02:00

Nasıl olsa bitecek diye mi başlamıştık, herşey mi yalan?

Başlarken sonunu düşünür müsün?
Zaten sonunu düşünürsen başlatır mısın?
Peki sonluysa herşey neden sonu olsun istemez insan?
Sonsuzluk nasıl bişeydir?
Niye anlamayız biz sonsuzluğu, zihnimiz sonlu olduğu için mi?
Sonlu, kısıtlı algılarımızla dünyayı anlamdırmamız ne derece doğru peki?
Benim algım-senin algın

Sofi’nin dünyasındaki gibi, ya benim kırmızımla senin kırmızın aynı şey değilse ama ikimiz de kırmızı olarak adlandırıyorsak gördüğümüz şeyi?

Açık duran dolap kapağı

2006-12-06T17:55:00.000+02:00

Bugün çok stresli bir işgünü geçirdim. Daha önce bu kadar stres yaşadığımı pek hatırlamıyorum. Sorumluluk ağır bir yük, ama sorumlu olduğun bir konuda yaşanan sıkıntının nedenini bulamamak daha ağır. Bütün gün sistemin yanlış hesapladığı bir işlemi yine başka birisinin yanlış hesapladığı değerlerle kıyasladım, kafayı yedim. Ama meğer iki dosya da doğru değilmiş. Neyse ki sorunun nasıl halledileceğini bilebiliyoruz. Ama yaşanan stres neler alıyor götürüyor onu bilemiyorum işte.

Halbuki 16:00-16:30 arasında Home Art'ın sayfalarında dolaşacaktım, bir yandan da kırmızı bi elma yiyecektim.
Elma çantamda malesef.
Ve ben hala ofiste sorunun hallolması için bekliyorum.
Elmayı yemek istiyorum. Ama yersem ne kadar rahat bir kız şuna bak derler diye elmayı yiyemiyorum.
Hatta böle giderse ayvayı bile yiyebilirim, sayemde insanlar baya gerildi çünküm.
Belki de pişkin olmalıyım, eheheeee diyerekten ve çatır çutur sesler çıkararaktan yemeliyim elmayı.

Ama şimdi veritabanı grubundan aradılar, sanırım sorun düzeldi.

Bu arada yatılı okulda okurken hiç giysi dolaplarının kapaklarını kapatmazdık, siz de öyle mi yapardınız veya öyle mi yaparsınız. Peki neden?

Lafa karışmayın!!! Karışmayın lafa!!!

2006-11-23T08:30:00.000+02:00

Orhan Pamuk "Güreşten anlamayan lafa karışmasın" demiş. Kendisi sözde soykırım ve Kürt konularında atıp tutarken güreşten çok mu iyi anlıyordu acaba? ... Pek bi tarihçi gördüm Orhan seni... ahahahahaaaa

Olamaz!!!Bavulum soyulmuş.

2006-11-21T08:57:00.000+02:00

Demiştim, inanamamıştım. Özenle seçtiğim parfümlerim yoktu, ne üzücü. Ve sadece onlar değil emanet olarak getirdiğimiz ufak tefek şeyler de çalınmıştı. İncilerim de yoktu ayrıca... Aaa ben o kremi buraya koymamış mıydım? Allah Allah!! Hayır kesinlike başka yere koymuş olmalıydım, bavullarım soyulmuş olamazdı.

Oysa ki gerçekten soyulmuştuk. Bagajların 1 gün gecikeceği söylenmişti. New York aktarmasına yetişememişler. İyi tamam demiştik biz. THY görevlisi eşyaları eve getireceklerini söylemişti. Bagajlar eve geldiğinde ise durum buydu işte. Eksik... Gerçi sonrasında zararımız maddi olarak kısmen karşılandı. Ama o parfümleri seçerken, alırken yaşadığım sevinci geri getirmiyor tabii. Ya da özene bezene hediye aldığım kremleri artık söz verdiğim kişiye veremiyorsam ve utanıyorsam bunun için... aşkolsun THY diyebilir miyim?

Ne acı değil mi, ülkenin hava yolları firmasına iç çamaşırınızı- kokunuzu vs. emanet bırakamıyorsunuz. Bu olay aklıma nereden geldi derseniz -zira bilen bilir 2005 mart ayında yaşandı- yine gazeteden okuduğum birşeylerden... Haberi aynen Milliyet gazetesinden kopyalıyor ve linkini de veriyorum.

Bavul soyulma haberi:

2006-11-21T08:38:00.000+02:00

http://www.milliyet.com.tr/2006/11/21/guncel/gun07.html

"Denizlili iki öğrenci kardeş, ABD'den Türkiye'ye gelirken, valizlerindeki özel eşyalarının ve Victoria's Secret marka iç çamaşırlarının çalındığını öne sürdü.Denizlili işadamı Selahattin Çınar'ın New York'taki R.I.T. Üniversitesi Ekonomi Bölümü'nde öğrenim gören kızı Canan ile oğlu Caner, 4 gün önce Chicago'dan İstanbul'a THY uçağıyla yolculuk yaptı. Aktarmalı olarak, İstanbul'dan İzmir'e gitmek üzere yeniden uçağa binen iki kardeş, Adnan Menderes Havalimanı'nda, bavullarını teslim alırken 4 bavuldan 3'ünün olmadığını gördü. Bavulların aktarma sırasında İzmir uçağına verilmediği ortaya çıktı. İstanbul'da kalan bavullar, Denizli'deki kardeşlere teslim edildi. Canan Çınar, Victoria's Secret markalı 5 adet iç çamaşırı ile Banana Republie marka bikinisi, çizme, parfüm, krem, çanta, saat gibi özel eşyalarının bavullarından çalındığını söyledi. İki kardeş, Cumhurbaşkanlığı, Başbakanlık, Ulaştırma ve İçişleri bakanlıkları ve THY'ye faks göndererek eşyalarının bulunmasını ve hırsızın yakalanmasını istedi."

Çalan kişinin aynı kişi olduğundan eminim. Hatta bu kişinin bayan olduğundan da eminim. Nasıl ki benim parfümlerimin ayakkabı kutusunda olduğunu bildiyse, Victoria's Secret markasının da gayet farkında. O kişiye İsmail YK'nı şu klip şarkısını armağan ediyor ve diyorum ki... umarım kremlerimi kullanırken cilt kanseri olursun. Evet ben hümanist değilim, napim, insanlar adaletsiz!!

Atmasyon haber yapanlara zooom (n)

2006-11-17T09:30:00.000+02:00

Yazmiycam, eleştirmiycem diyorum ama tutamıyorum kendimi. Yoksa ben de isterim hep çiçek- hep böcek- hep doğa konuşalım, yemek yiyelim mutlu olalım. Ama gel gelelim medyamızda bu aşırı “sorumlu” ve “bilinçli” yayın anlayışı oldukça burnumu sokmaya devam edeceğim. Ben de bundan zevk alıyorum :) Nıhahahaaaa

Uzun yıllar “güya” Nevada’da yapılan bir araştırmaya göre... ile başlayan (Nevada'nın neresinde yapıyolarsa araştırmayı, ulan Nevada koca bi çöl bi tek Las Vegas var orda, nesse) , haber bültenlerinde bize bolca servis edilen saçmalıklara göre hayatımızı düzenlememiz öğütlendi.
-Nevada’da yapılan bir araştırmaya göre saçlar ucundan köküne doğru besleniyormuş hede hodo. Hemen saç uçlarına bakım yapılmaya başlanır tüm evlerde.
-Nevada’da yapılan başka bir araştırmaya göre, sayın seyirciler, saçların kökünden ucuna doğru beslendiği bilimsel deneylerle açıklandı. A, nolcak şimdi, biz kaç zamandır ucundan bakım yapıyorduk, vah gitti emekler.

Medya dayatmasıdır efendim, uzmanından birebir duymadıkça ve bu uzman da güvenilir olmadıkça TV’de duyduğunuz hi çir şeye kulak asmayın. Kenarımın araştırması... deyin geçin lütfen. Ya da illa ki çok bilimsel olmak istiyorsanız işin erbabı web sitelerinden bilgi edinin.Bana kalırsa ruhunuz nasıl mutlu oluyorsa öyle yaşayın.

2006-11-17T09:25:00.000+02:00

Şimdi ise bomba bir araştırmadan bahsedeceğim :) Süper kaliteli yayın anlayışından asssla ödün vermeyen Sabah Gazetesi’nde çıkan bir haber bu: http://www.sabah.com.tr/dun101.html Habere göre boy babadan kilo anneden geçiyomuş yavruya, “Dr Beatrice Knight konuyla ilgili olarak şunları söylemiş: "Bulduğumuz sonuçlara göre bir babanın boy uzunluğu çocuğunun gelişiminde büyük bir etkiye sahip. Uzun boylu erkeklerin çocukları da uzun boylu oluyor. Ayrıca çocuğun gelişimindeki en büyük etkenlerden biri de annenin kilosu." Sallamasyon-atmasyon-tutamamasyon haber örneği bence. Cümlenin kuruluşundan aşikar. Bir kere doktorlar bilimsel veriler çerçevesinde konuşur, deney grubunu şunlardan seçtik yüzde bilmemnesinden bunu gördük yüzde başka bilmemnesinde de şunu şunu gözlemledik derler. Biliyorum çünkü bütün sülale hekim maşallah bizde. Ben de Lise-3 te karar değiştirmiştim zaten. Nesse... Bunlar konumuz değil.

İkincisi, araştırmanın ne yeri belirtilmiş, ne hangi araştırma kuruluşunun (hastane, ünv. Hastanesi, özel laboratuar vs. ) bu araştırmayı yürüttüğünden bahsedilmiş. Araştırma soucunun nerde yayınlandığı hakkında bir harf bile yok!! Ayrıca adı geçen doktoru bilimsel yayınlar arşivinden aratınca bahsedilen konuda tek bir makaleye bile ulaşamıyorsunuz. Kaldı ki makaleler bile tartışmaya açıktır. Hakkında makale yazılan her bilimsel konu bir gerçek değildir, sadece bir iddiadır (claims and facts). OH, ülkem insanlarını bu kadar kandırıyor olamazsınız değil mi?

Ben de bu uydurruk haberin amacını söyliyim mi size: “ Ey kadınlar uzun boylu erkeklerle evlenin, ey erkekler zayıf kadınlarla evlenin. Seçkin bir ırk oluşturun.”

Saçmalamayın lütfen ya, bu kadar da düz mantık olamazsınız. Aristo’dan Einstein’e döneli 100 yıl oldu, aşın kendinizi artık!!!

Mutfak maceralarım

2006-11-13T12:02:00.000+02:00

Bu haftasonumu kendimi mutfağa adamak suretiyle bir maceraya dönüştürdüm.

Öğleden öncesini temizlikle geçirdim cumartesi gününün. Hava güzel olsa ve migrenim tutmasa idi biraz dışarı çıkıp hava almak ve alışveriş yapmak istiyordum. Şartlar müsait olmayınca evde kaldım. Sonuçta cumartesi tüm gün ezik-ölük vaziyette yumuşak-pofidik şeylerin arasında oturup çay içip TV seyrettim ve gerçek anlamda ölü bir gün geçirdim. Ama ne yapayım, eşim çalışıyordu, evde yalnızdım, hava karanlıktı ve içim sıkılıyordu. Hatta o derecede bunalmıştım ki kalkıp kendime bi sucuklu yumurta bile yapmaya bile üşendim ve kebapçıdan sipariş vermek için cümle alemi ayağa kaldırdım. Huysuzluğum üstümdeydi malesef :) Karnım doyduktan sonra ise adeta munis bir kedi oldum. Ama TV seyretmekten vazgeçmedim. Ne kadar abuk-subuk program varsa uc-uca ekeyip gözlerimin hakkını verdim. Bu arada her cumartesi akşamı Çin Sineması'nın beni benden alan örneklerini sanki maharetmiş gibi sunan CNBC-E kanalına saygılarımı sunarım. Gerçekten...

Pazar sabahı erken kalktım, tam 8:00 de. Sonra mutfağa gittim. Burada rastladığım ve hoşuma giden krep hamurunu hazırladım. Bu sefer inancım tamdı, evet bu krep işini başaracaktım. Hayatı boyunca yaptığı tüm krepler ( krep yap şeysi hariç) hamur olmuş bir insan için bu inanç ne demektir bilemezsiniz.

2006-11-13T11:06:00.000+02:00

Krep hamuru dinlenirken (sitede öyle yazıyordu, en az 2 saat dinlenecek!!!) ben de 2 haftadır sürekli yaptığım cevizli ekmeklerden hazırlamaya koyuldum.Hamuru mayalanması için kabıyla birlikte sarıp sarmalayıp kaloriferin üzerine yerleştirdim. Bu arada ben ekmek hamurunu elimle yoğuramıyorum çok yumuşak olduğu için, mikserin kalın-helezonik olan uçlarıyla yoğuruyorum. Sonrasında kahvaltı sofrasının diğer ayrıntılarıyla uğraşırken bir yandan da çayı demledim. Bu arada Cevizli Ekmeğin tarifi de Tarçın'dan, sağolsun. Mayalanan hamura ceviz ve ayçekirdekleri katıp küçük, pofidik ekmekler hazırladım. Parlak olsunlar diye krepten artan bir yumurta sarısı ile ekmekleri cilalayıp fırına attım. Krepten nasıl yumurta artar demeyin, yumurtalarım çift sarılı :)

Kahvaltı sofrası hazır olduğunda tam kıvaında kreplerim ve sıcacık cevizli ekmeklerim ile birlikte güne başladık :)

Öğleden sonra ise yeniden 2 saatlik bir mutfak macerasına giriştim. Pek beğendiğim bir makarna çeşidi olan Fettucini tavuk-brokoliyi küçük deniz kabuğu makarnayla yaptım. Çok basit ve de leziz bir yemek bu. Yanında rokalı salatayla çok sevdiğim bir lezzet.
Onun yanısıra zeytinyağlı pırasa hazırlandı. Bu sezon hiç pırasa yemediğimiz anımsanarak... Ve küçük bir kase yoğurtlu kereviz salatası hazırlandı. Tatlı olarak da Tiramisu yapıldı. Belki yazacak çok şey var ama bi sonraki yazıya kalmış durumda. Blogger sağolsun.

Bu postumu da burada bitirirken, hepinize saygı ve sevgilerimi sunarım.

Blogger, bana ACI çektirme!!

2006-11-06T10:29:00.000+02:00

Uzunca bir post yazıp bloggerda yayınlayamamak ne kadar acı bilir misiniz? Yazı 4 parağrafı geçti mi "sunucuya bağlanamadım" diyor sürekli. Ben de mecburen her yazıyı sunucu hatası almayacak parçalara bölüp yayınlamak zorunda kalıyorum. Aşağıdaki yazı da bu süreçten nasibini aldı. 3 parçada yayınlayabildim.

Blogger, benimle derdin ne?